Yazar:
Aristoteles
Çevirmen:
Furkan Akderin
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
112
Basım Tarihi:
13 Kasım 2024
İlk Yayın Tarihi:
351
Yayınevi:
Say Yayınları
Orijinal Adı:
Eski Yunanca: Περὶ Ψυχῆς
Orijinal Dil:
Yunanca
Orijinal Ülke:
Yunanistan
ISBN:
9786050211382
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Diğer Baskılar
8 diğer baskı · Tümünü Göster
Ruh Üzerine
171 okunmaSentez Yayıncılık · Mart 2014 · 213 s.
Ruh Üzerine
133 okunmaPinhan Yayıncılık · Şubat 2018 · 272 s.
Ruh Üzerine
42 okunmaBilgeSu Yayınları · Eylül 2019 · 96 s.
Ruh Üzerine
18 okunmaBirleşik Dağıtım Yayınevi · 1 Haziran 2011 · 198 s.
Ruh Üzerine
17 okunmaAlfa Yayınları · 1 Ekim 2001 · 227 s.
Ruh Üzerine
13 okunmaSay Yayınları · 13 Kasım 2024 · 112 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“Ruh, bedenin dışında bir misafir değil; yaşamın ta kendisidir.” – Aristoteles
Aristoteles’in Ruh Üzerine adlı eseri, “Canlı nedir?”, “İnsan nasıl düşünür?” gibi temel sorulara sade ama derin yanıtlar sunuyor. Ruhun bitkide büyüme, hayvanda duyumsama, insanda ise düşünme halini aldığını savunan Aristoteles, yaşamı katman katman açıyor.
Okuması kolay değil, ama her sayfası bir zihinsel keşfe davet. Bu kitap, sadece bilgi değil, farkındalık da kazandırıyor. Çünkü bu kitapla birlikte insan, sadece ruhu değil, kendi varoluşunu da sorguluyor.
Sabırla okudum. Yoruldum. Ama düşündüm. Ve işte tam da bu yüzden, bu kitap “okunup biten” değil, düşünülerek sindirilen bir eser.
Aristoteles – Ruh ÜzerineDuygu ve Düşünce
Bu kitabı ancak iki haftada bitirebildim. Her cümle, zihnime ağır bir taş gibi düştü; birini yerleştirmeden diğerine geçemedim. Ama belki de Aristoteles’in gücü tam burada: kolay okunmuyor, kolay hazmedilmiyor, ama okuyanı dönüştürüyor.
Aristoteles’in ruh kavrayışı bana şunu düşündürdü: Ruh, ayrı bir töz değil, bedenin bir işlevi. Yani Aristoteles için ruh, gökten inmiş ilahi bir kıvılcım değil; yaşayan bedenin formu, düzeni, özü. Bu yaklaşım o kadar devrimci ki… Ruh, metafizik bir sis olmaktan çıkıyor, varlığın tam kalbine yerleşiyor.
Okurken en çok etkilendiğim kısım, ruhun farklı yetileri üzerine yaptığı ayrım oldu: besleyici ruh (bitkilerde), duyumsayan ruh (hayvanlarda), akleden ruh (insanda). Bu ayrım, insanı evrenin merkezine oturtmuyor; aksine onu bütün canlılarla aynı zincirin halkası yapıyor. Sanki Aristoteles şunu fısıldıyor: İnsan, ayrıcalıklı olduğu için değil, aynı zincirin en bilinçli halkası olduğu için insandır.
Aklın ikiye ayrılışı — pasif akıl ve etkin akıl — beni en çok zorlayan ama en çok düşündüren noktaydı. Pasif akıl, potansiyelin ta kendisi; etkin akıl ise o potansiyeli gerçekliğe çeviren güç. Yani biz, sadece “düşünebilme” yetimizle değil, o düşünceyi fiile dönüştürme cesaretimizle insanız.
Kitabı kapattığımda bana kalan şey şuydu: Ruh, göğe ait bir sır değil, varlığın biçimi. Bizler ruhlarımızla bedenlerimizi taşımıyoruz; bedenlerimizle ruhlarımızı görünür kılıyoruz.
Ve Aristoteles bana aslında en basit, en sarsıcı hakikati söylemiş oldu: Ruh, uzaklarda aranacak bir sır değil; bizatihi yaşadığımızın kendisidir.
Ruh Üzerine - Aristoteles
Aristoteles’in 
Ruh Üzerine kitabı, insan ruhunun doğası, işlevi ve diğer canlılarla ilişkisini irdeleyen hem felsefi hem de psikolojik bir eserdir. Aristoteles, ruhu anlamadan doğayı ve canlıları anlamanın mümkün olmadığını savunur. Aristoteles’e göre bizi insan yapan şey, aklımız ve düşünme kapasitemizdir.
Aristoteles ruh hakkında kendisinden önce yaşamış Antik Yunan düşünürlerinin görüşlerini ele alıp irdeledikten sonra en sonunda kendi tespitlerini de her zaman yaptığı gibi detaylı şekilde ortaya koymuştur. Aristoteles'in kitaplarında uyguladığı bu metodoloji tarzını çok mantıklı buluyorum.
Aristoteles'e göre ruh, bedenin bir formudur; ruh ve beden ayrı ayrı var olamaz ve ona göre ruh, bedene can veren bir şeydir. Ancak Platon, ruhu bedenden bağımsız, ölümsüz bir varlık olarak kabul eder ve bu dünyaya değil öteki dünyaya ait olduğunu söyler. Kısacası Aristo ruhu cismani düşünürken, Platon metafiziği devreye sokarak öteki dünyaya ait düşünür. İki büyük filozof bu açıdan zıt görüşü savunur. Benim şahsi düşünceme göre Aristo'nun görüşü daha makuldür. Şahsen ben ruhu, bedenimizin işletim sistemi (bilgisayarlardaki işletim sistemi gibi) olarak düşünüyorum.
Kitap boyunca ruh okuya okuya ruhum daraldı. Neyse ki yine 1 sayfa Türkçe 1 sayfa Antik Yunanca olduğundan hızlı bitti. Kitabın son kısmına Eski Yunanca-Türkçe sözlük de eklenmiş ne kadar nahif bir yayınevi :)
Aristo'nun yüzü suyu hürmetine Kitaba 8.3/10 puan veriyorum.
Ruh Üzerine kitabı, insan ruhunun doğası, işlevi ve diğer canlılarla ilişkisini irdeleyen hem felsefi hem de psikolojik bir eserdir. Aristoteles, ruhu anlamadan doğayı ve canlıları anlamanın mümkün olmadığını savunur. Aristoteles’e göre bizi insan yapan şey, aklımız ve düşünme kapasitemizdir.
Aristoteles ruh hakkında kendisinden önce yaşamış Antik Yunan düşünürlerinin görüşlerini ele alıp irdeledikten sonra en sonunda kendi tespitlerini de her zaman yaptığı gibi detaylı şekilde ortaya koymuştur. Aristoteles'in kitaplarında uyguladığı bu metodoloji tarzını çok mantıklı buluyorum.
Aristoteles'e göre ruh, bedenin bir formudur; ruh ve beden ayrı ayrı var olamaz ve ona göre ruh, bedene can veren bir şeydir. Ancak Platon, ruhu bedenden bağımsız, ölümsüz bir varlık olarak kabul eder ve bu dünyaya değil öteki dünyaya ait olduğunu söyler. Kısacası Aristo ruhu cismani düşünürken, Platon metafiziği devreye sokarak öteki dünyaya ait düşünür. İki büyük filozof bu açıdan zıt görüşü savunur. Benim şahsi düşünceme göre Aristo'nun görüşü daha makuldür. Şahsen ben ruhu, bedenimizin işletim sistemi (bilgisayarlardaki işletim sistemi gibi) olarak düşünüyorum.
Kitap boyunca ruh okuya okuya ruhum daraldı. Neyse ki yine 1 sayfa Türkçe 1 sayfa Antik Yunanca olduğundan hızlı bitti. Kitabın son kısmına Eski Yunanca-Türkçe sözlük de eklenmiş ne kadar nahif bir yayınevi :)
Aristo'nun yüzü suyu hürmetine Kitaba 8.3/10 puan veriyorum.
Aristo'ya göre felsefe ruhta başlar nesnenin eşyanın tabiatin ve dahi hayvanatin ruhu
Cisimler haraket kabiliyeti ve daha niceleri bu ruh ile özünü bulur ve kendini gerçekleştirir.
Felsefi düşünce acısından oldukça zengin bir bir eser olan bu kitap her satırı icsellestirelerek okunacak bir yapıttır.
Ruhun ne olduğunu, varlığını, kaynağını, işleyişini sorgulayan Aristoteles ruh kavramını duyumsama ve akletme üzerinden daha çok biyolojik olarak ele alıyor. Yalnızca insanın değil, hayvan ve bitkilerin de ruhunu anlatarak karşılaştırmalar da bulunuyor.
Aristo'ya göre ruh bir yetkinlik, varlık, ilkedir. Yani aslında canlılıktır.
Tabi o bu sorgulamalarını cevaplarken ben de kendi sorularımın içine düşmüş oldum. Kitabın özü spiritüelizm olmasa da, yaptığı değerlendirmeler bendeki teolojik ve spiritüel detaylara çağrışımlar yaptı ve "acaba bu da olabilir mi?" diye düşünmeme neden oldu.
Sıradan bir okuyucu olarak düştüğüm bu soruları işin uzmanları nasıl değerlendirirdi merak ediyorum ve itiraf etmeliyim ki üzerine konuşamamak beni biraz yalnız hissettirdi.
Kitap bitti ama ben de okunacak, yorumlanacak yeni sayfalar açtı.
Metafizik, okurken beni daha çok yormuştu fakat Ruh Üzerine daha akıcı ilerledi. Sanıyorum ki Metafizik beni hem mental hem de tarz olarak Aristo'ya hazırladı. Öncesinde okumak oldukça faydalı oldu. Bununla beraber Ruh Üzerine'nin dipnotları da bilgi bütünlüğünü korumaya yardımcı olarak kavramayı kolaylaştırdı.
Metafizik'e de çok fazla atıf olunca bir nevi ikili bir okuma yapmış gibi de oldum.
Kitabın en güzel detayıysa orjinal metnin de bulunuyor olması. Tek kelimeyi bile yanlış dahi olsa okuyamasam da, neyin karşılığını okuduğumu bilmek anlamı güçlendirdi.
Herkesin kendi bilgi, deneyim ve bakış açısında kendi soru ve tespitleriyle buluşacağını düşündüğüm eserler arasında tavsiye listeme ekliyorum.
Keyifli bir yolculuk olmasını dilerim.
#aristoteles #felsefe #kitapyorum #felsefekitapları #begummol
Ruh Üzerine, De anima hakkında görüşlerimFelsefe
Felsefeye başlamak isteyen ya da merakı olan herkesin ilk önce okuması gerektiğini düşündüğüm bu kitabı öneriyorum. Aristo'ya göre felsefe ruhta başlar. Aristo bedeni hareket ettiren şeyin ruh olduğunu, beyni yönetenin de ruh olduğunu söylemektedir. Kitabı okurken Aristo'nun felsefi arkadaşlarını, çevresini de görebiliyorsunuz. Ancak kitabı çeviren kişi ana dilinden değil de Fransızcadan çevirmiş. Zaten Aristo'yu anlamak zor, anlaması zor birisi; Bir de kitabı Fransızcadan çevirdiklerinde anlaması daha da zor oluyor. Örnek olarak vermek gerekirse : Bir cümle yazılmışsa, bunun açıklaması bazen bir sayfayı kaplayabiliyor. Bu kitabı okumak için biraz felsefe bilmeniz gerekmekte. Kitabı 2-3 defa okumanız gerekecek yeniyseniz felsefede. Ancak size bu kitabı öneriyorum. Aristo'nun düşünce yapısını da çözümlüyorsunuz.
Mutfak. Demlenen kahve buğulanan camlar, düşünceler, kaynayan suyun sesinde anlam ve vazoda karanfil, gecenin üçü bazen beşi uyanır uyanmaz açılan radyo, radyo da fon ve iyi bir yol arkadaşı bu gece Aristo, yürüme felsefesinden ruh felsefesine derinlikli bir yol. Esasen bu kitabı öğreti olarak adlandırabilirim.
Aristo'ya göre felsefe ruhta başlar. Aslında insanın ilk sesi duyduğu nokta da. Birey anne karnına düştüğü sekizinci ayda sesleri duyar ilk algı orada başlar. İlk felsefe ruhun dokunuşları belki ilk hissediş. Aristo bedeni hareket ettiren şeyin ruh olduğunu, beyni yönetenin de ruh olduğunu söylemektedir. Kitabı okurken Aristo'nun felsefi arkadaşlarını, çevresiyle olan münasebetlerini net görebiliyorsunuz. Hayatı sorgulaması, sorduğu sorunun cevaplarını kendinin bulması varolması
Şöyle birkaç alıntı bırakarak büyülü bir yolculuğa başlamanızı düşüncelere filketelerim :)
“Çünkü uyanıklık kadar uyku da ruhun mevcudiyetini gerektirir.”
“Farklı şeyler ruhun farklı kısımlarıyla mi oluyor? Yaşamak da acaba ruhun kısımlarından birinde mi, birçok kısmında mı, bütün kısımlarında mı, yoksa yaşamanın nedeni başka bir şey mi?”
“Ruh vardır hem de bedenden apayrı bir şeydir. Bizim özümüzdür, nefsimizdir, onu köreltmek, onu eğitmek, ona eğilmek, ona bakmak ya da belki onu yok ederek Tanrı'yla bütünleşmek bizim ilk işimizdir.” Ve dahası
TAVSİYE ÜZERİNE BAŞLADIĞIM ZOR BİR KİTAP
Ruhun bütünlüğünü, parçalardan oluşmadığını savunan Aristoteles,ruhun bitkisel, hayvansal ve akılsal olmak üzere üç işleve sahip olduğunu belirtir. Bitkisel ruh, insan varlığınındoğma, büyüme, beslenme ve varlığını sürdürme gibi hayati fonksiyonlarını düzenler. Hayvansal ruhun temel işlevi ise duyumlamadır. Ruhun üçüncü ve son fonksiyonu ise akıl yürütme olduğunu açıklıyor. Kafamı ağrıtan bir kitaptı, nitekim felsefe budur zaten. Uzun süre felsefe okumayı düşünmüyorum bu kadar düşünmek yeter, okumanızı tavsiye etmiyorum felsefeye başlanılacak bir kitap değil, felsefe okuyanlara tavsiye edebilirim.
9/10
2020 209. kitabı
Uzun zamandır böyle zorlayıcı bir eser denk gelmemişti...
Konu “Ruh” olduğu için değil, Aristoteles’in Ruh’u incelerken -neredeyse eserin tamamında sorular üzerinden ilerlemesiydi. Beyin yakan ve keyifli kısmı da bu aslında.
Kitabın Giriş, Kaynakça ve Edisyonlar bölümlerini ayırırsak, asıl “Ruh Üzerine” eseri 196 sayfa. 196 sayfada Yunanca aslı ile birlikte. Türkçesi ise 98 sayfadan oluşuyor. İşte bu 98 sayfa insanın canına okuyor :)
Ruhun ne olduğundan çok Aristoteles tarzı ile ilgilendim.Bir şeye kaç soru sorulur, bir konuya kaç değişik açıdan bakılır vs.
Sabrım ve dikkatim var diyen okusun bu kitabı, baş ağrısı garantili :)
AşkAlıntı
Ne kadar saf, ruhsal, yüce, hatta "bedensel arzudan tamamen uzak" gibi görünen bir aşk olursa olsun, onun kökünde — en derininde — cinsel içgüdü vardır.
Yani aşkın “tohumu” biyolojik dürtüdür; o olmadan aşk hiç filizlenmez.
Ne kadar idealize edersek edelim, başlangıçta insanın içindeki üreme ve yakınlık arzusu bu duyguyu ateşler.
Yazar Hakkında
AristotelesYazar · 36 kitap
Aristoteles ya da kısaca Aristo, Antik Yunanistan'da klasik dönem aralığında yaşamını sürdürmüş olan Yunan filozof, polimat ve bilgedir.
Antik Yunan filozof. Platon ile Batı düşüncesinin en önemli iki filozofundan biri sayılır. Fizik, gökbilim, ilk felsefe, zooloji, mantık, siyaset ve biyoloji gibi konularda pek çok eser vermiştir.
MÖ 384 veya 385'te, günümüzde Athos tepesi olarak adlandırılan tepenin yakınlarında ufak bir Makedonya kenti olan Stageira'da, Makedonya kralı II. Amyntas'ın (Philippos'un babası) hekimi olan Nikomakhos'un oğlu olarak dünyaya gelir. MÖ 367 veya 366 'da 17 yaşında Platon'un Atina'daki akademisine (Akademeia) girmesiyle Platon'un en parlak çömezlerinden biri olur. Tütör yahut yardımcı hoca olarak çalıştığı dönemde, okuma tutkusuyla tanınır; (Platon, belki de bir tür tenezzülle, ona "okuyucu" lâkabını takar) Daha sonraları Akademia'daki öğretime kendisi de katkıda bulunur: kimi zaman Platoncu savları rakip Isokratos okuluna karşı savunmak için geliştiren, hatta zaman zaman da Evdamos ya da Can üzerine (Peri tes Psykhes) yazılarında olduğu gibi, bu tezleri büyükseyen diyaloglar yazar. Gryllos yahut Retorik üzerine Aristoteles'in diyalog yazarlığı dönemine aittir.
Platon MÖ 347'de öldüğünde, Akademeia'nın başına ardılı olarak Spevsippos'u atamıştır. Antik Çağ'dan itibaren yaşamöyküsü yazarları -herhalde kötücüllüklerinden- Platon'un bu seçiminde Aristoteles'in Akademeia'yı terk etmesinin asıl nedenini görüyorlar. Aristoteles'in en azından Spevsippos'a karşı kalıcı bir garez duyduğunu biliyoruz. Aynı yıl, belki de ustasının teşvikiyle, Ksenokratos ve Theophrastos ile bugün Biga Yarımadası olarak anılan Troas bölgesindeki Assos kentine gönderilir. Orada Tiran Atarnevs'li Hermias'ın siyasî danışmanı ve dostu olur. Aynı esnada, özgünlüğünü daha o zamandan belli eden bir okul kurar. Bu okuldaki girişimleri arasında yaşambilim üzerine çalışmaları yer alır. 345-344 yıllarında, belki de Theophrastos'un daveti üzerine, komşu Lesbos (Midilli) adasının Doğu kıyısındaki Mytilene (Midilli) kentine varır. 343'te Pella'daki (Bugün Ayii Apostili) Kral Makedonyalı Philippos'un sarayına, oğlu İskender'in eğitimini üstlenmek üzere çağırılır. 341 yılında Perslerin eline düşen Hermias'ın feci sonunu Pella'da öğrenir, anısına bir ağıt düzer. Gerek Pella'da ikamet ettiği sekiz senelik dönem, gerek eğitmenlik vazifesinin içeriği hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyoruz. Philippos'un ölümüyle M.Ö. 335 İskender tahta oturur. Aristoteles Atina'ya dönüp Akademeia'ya rakip olarak Lykeion'u, ya da diğer adıyla Peripatos 'u (öğrencileriyle içinde dolaşarak tartıştıkları bir tür çevresi sütunlarla çevrili avlu ya da galeri) kurar. Lykeion'lulara verilen Peripatetikoi adı buradan geliyor. Burada on iki sene ders verir. M.Ö. 323'te Büyük İskender'in bir Asya seferi esnasında ölmesi üzerine Atina'da Makedon karşıtı bir tepki dalgası peydah olduğu vakit, aslında Makedonculuk zannı taşıyan Aristoteles'e karşı, dine saygısızlık davası açılması söz konusu olur. Bir ölümlüyü -Hermias'ı- anısına bir ilâhi yazarak ölümsüzleştirmekle itham edilir. Bunun üzerine Aristoteles, Sokrates'in yazgısını paylaşmak yerine Atina'yı terk etmeyi seçer: kendi deyişiyle, Atinalılar'a "felsefeye karşı ikinci bir suç işlemeleri" fırsatını tanımak istemez. Annesinin memleketi olan Eğriboz (Evboia) adasındaki Helke'ye Khalkis sığınır. Ertesi yıl M.Ö. 322'de, altmış üç yaşında hayatını kaybeder.
