Şölenden Sonra
Yukio MişimaYazar:
Yukio Mişima
Çevirmen:
Bülent Bozkurt
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 33 dk.
Sayfa Sayısı:
196
Basım Tarihi:
1985
İlk Yayın Tarihi:
1960
Yayınevi:
Ada Yayınları
Orijinal Adı:
宴のあと [Utage no Ato]
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
Şölenden Sonra, Yukio Mişima'dan ( Mishima) okuduğum 7. kitap.Her ay Mişima'dan bir kitap okuduğuma göre, 7 ay olmuş bu okuma yolculuğuna çıkalı.Bu arada yılın . kitabını bitirmiş oldum.
Tokyo'da lüks bir lokanta işleten son derece iş bitirici, iş kadını Kazu bir şölen sonrası eski bir bakan olan Noguçi ile tanışır.
Kazu son derece bağımsız, ayakları üstünde sağlam duran, tutkulu bir kadın.Geldiği yer için oldukça çok bedel ödemiş, tek isteği öldükten sonra yalnız kalmayıp aile mezarlığına gömülmektir.
"Kazu düşündükçe, ne denli bildiğini yapan bir kadın olursa olsun, şimdiye dek hiç kendinden genç bir erkeğe âşık olmadığının farkına varmıştı.Ona göre, genç bir erkek fiziksel ve ruhsal nitelikler yönünden öylesine varlıklı görür ki kendini, çoğu zaman burnu havalarda olur ve özellikle kendinden yaşlı bir kadın söz konusuysa, cakasının ve şişinmesinin sonu yoktur."syf 28
Kazu belki de bu düşünceden hareketle, kendisinden yaşlı, siyasi dürüstlük ve idealizmin sembolü Radikal Parti'nin başkan adayı olacak olan Noguçi ile evlenir.
Şölenden Sonra bir yandan evlilik kurumuna ciddi bir eleştiri getiriyor, kadın ve erkek bakış açılarıyla.Bir yandan da kitapta yaşanan seçim süreciyle, dürüst siyaset, kirli siyasetin ne olduğunun altını çiziyor.
Kitabın en çok sevdiğim karakterlerinden biri olan, Yamazaki şöyle der kitabın sonunda yazdığı bir mektupta:"Politikada, kokuşmuşluk insanları arıtıyor, ikiyüzlülük insan kişiliğini gönülsüz dürüstlükten daha çok aydınlatıyor ve kötülük, bir an için de olsa, umutsuz bir güven duygusu doğurabiliyor...Çamaşırlar döner kurutucuya atıldığında, hızla dönen gömlekler ve iç çamaşırları bir anda nasıl görünmez olursa, insan tabiatı dediğimiz şey de politika girdabında bir anda yokoluverir.Bir girdabın çılgınca dönüşü hoşuma gider.İnsanı
Ayrı dünyaların insanları olan iki karakteri kader bir araya getirir. Sonrası tamamen kaderin cilve dalgalarında sürüklenen bir ilişkiyi sunar bu roman. Bu arada içinden geçtikleri badireleri, yazar ikisinin de bakış açısıyla tertemiz şekilde aktarır. Kaleminin gücüne daha önce defalarca değindiğim için burada onu tekrar etmeyeceğim. Bu kitabta bulduğum tek kusur; sonlara doğru olayların heyecanını kaybetmesi ve akıcılığın azalması oldu. Bu kısımlarda ucuza kaçıp tekrara düşmüş. Yazar yine de güçlü bir sonla bu kısımların telafisini yapmış.
Şölenden Sonra
Şölenden sonra (yukio mişima)
Yukio Mişima’nın Şölen’den Sonra romanı ilk bakışta Tokyo’nun hareketli, parlak ama bir o kadar da yüzeyde kalan dünyasını anlatıyor gibi görünür. Ama sayfalar ilerledikçe hikâyenin asıl derdinin çok daha içeride bir yerde olduğunu anlıyoruz. Roman, modern insanla geleneksel insanın çatışmasını anlatırken bir yandan da şu basit ama zor soruyu ortaya koyuyor: İnsan kendisi dediği şeyin neresinde durur? Göründüğü hâlde mi, yoksa olmak istediği hâlde mi?
Romanda arzu ile sorumluluk arasındaki mesafe, kabul edilme isteğinin insanda bıraktığı boşluk ve gerçeklikle kurgu arasındaki ince çizgi sürekli gerilim hâlindedir. Mişima, insanın en büyük sıkışmasının “istediği hayatla yaşadığı hayatın birbirine hiç benzememesi” olduğunu hissettirir. Karakterlerin içindeki şölen bittiğinde geriye kalan o çıplak hakikat romanın en güçlü tarafıdır.
Kazu’nun hem güçlü hem kırılgan tarafları çok dikkatli bir şekilde işlenir. Onun kurmak istediği estetik dünya, gerçek hayatın sertliğiyle çatışır. Bu çatışma bence romanın kalbidir. Çünkü Kazu’nun gücü mü onu ayakta tutar, yoksa tam tersi şekilde onu daha görünür ve savunmasız mı yapar? Mişima’da aşk bir korunak gibi sunulmaz; daha çok insanın kendi içini görmek zorunda kaldığı bir aynaya dönüşür. Güç, arzu ve ait olma isteği o aynada büyür, büyüdükçe de çatışmalar sertleşir.
Romandaki ilişkilerin temelinde gerçeklik, arzu ve onur vardır. Kazu’nun hayatı, aslında hiç istemediği hâlde uyum sağlamak zorunda kaldığı bir düzenin çevresinde döner. Düzen değişmez; değişen sadece Kazu’nun o düzenin etrafında nasıl hareket ettiğidir. Arzu burada romantik bir parıltı değil, daha çok “kendini yeniden kurma” çabasıdır. Onur ise romanın görünmez omurgası gibidir. Mişima için onur, toplumun taktığı bir rozetten çok,
Setsugoan göz önünde olan siyasilerin, güç sahibi kişilerin mekanı. Kahkahaların da çıkar ilişkilerinin de eksilmediği bir restoran. Ama onu daha da değerli kılan sahibesi Kazu. Kazu ne kadar kendi ayakları üzerinde duran, bağımsız ve güzel bir kadın olsa da ihtiyaçları da var elbet. Kök salmak ve bir ailenin üyesi olmak gibi.
Karşısına çıkan Noguçi, ona bu aileyi sunacak mı peki?
.
Yukio Mişima, Kazu üzerinden gelenek ve moderniteyi, ideal olanı, erdemi ve hileyi anlatıyor. Bunu yaparken tek bir karakteri didik didik etmesi müthiş! Çünkü biz tüm zıtlıkları içimizde barındırabiliyoruz. Kazu’nun gücüne rağmen bir mezar taşına bakarken yaşadığı hüznü anlayabiliyoruz, siyasi çekişmelerdeki ikiyüzlülüğü tanıyoruz, sevginin sadece bir yüzü değil onlarca maske takıp karşımızda belirivereceğini de biliyoruz.
Mişima yine ruhun derinliklerinden sesleniyor bize. Kimseyi yargılamıyor, ayrılan yolların her zaman iyi-kötüye varmak zorunda olmadığını da gösteriyor.
Çok sevdim Şölenden Sonra’yı. Tam da bugünlerde okumak iyi geldi~
.
Vaner Alper çevirisi, Aylin Güler kapak uygulamasıyla~
Mişima külliyatına tarihsel sıralamaya uygun olarak, ‘Şölenden Sonra’ ile devam ediyoruz. 
Bu romanın iki ana karakteri var: Kazu ve Noguçi. Kazu, tırnaklarıyla kazıya kazıya elde ettiği statü ve mal varlığını korumaya ve geliştirmeye çalışan, alt sınıftan ama zengin kadını; Noguçi ise eğitimli, kültürlü ama artık emeklilik maaşıyla geçinmek zorunda olan kibirli üst sınıf erkeğini temsil ediyor. Kazu ne kadar canlı ve hayat doluysa, Noguçi de o kadar soğuk, kibirli. Kazu, Noguçi’de üst sınıfa atlamayı, saygın bir insan olarak toplumda yer alabilme ihtimalini görüyor, Noguçi ise Kazu’da iyice yaşlandığında yalnız kalmama ve bakım garantisini buluyor. Ama bu iki karakter bir araya geldiklerinde, karşılarına bir de Tokyo valisi olma ihtimali çıktığında, işin rengi farklı bir boyuta taşınıyor ve gerçek karakterler ortaya çıkıyor
Mişima bu kitabı gerçek bir olaydan esinlenerek yazmış, hatta bu nedenle de yıllar süren bir dava konusu olmuş bu metin. Yine o son derece sakin, abartısız anlatımıyla, beni aldı götürdü.
Çok sevdim.
Reklam
Yazar Hakkında
Yukio MişimaYazar · 20 kitap
Yukio Mishima (Japonca: 三島 由紀夫, aslı adı: Kimitake Hiraoka 平岡 公威; d. 14 Ocak 1925 Yotsuya / Tōkyō - ö. 25 Kasım 1970 Ichigaya / Tōkyō), Japon romancı ve oyun yazarı. Milliyetçi örgütü Tate no Kai 盾の会 (Kalkan Cemiyeti) başkanı.
Mişima'nın çocukluğunun ilk dönemi onu yakın çevresinden uzak büyüten büyükannesi Natsu'nun gölgesi altında geçmiştir. Büyükannesi Mişima'nın diğer erkek çocuklarıyla oynamasına müsaade etmiyor, sadece kız kuzenleri ve bebekleriyle oynamasını istiyordu.
Natsu, Tokugava dönemi samuraylarıyla ilişkili bir aileden gelmekteydi ve Mişima'nın büyükbabası ile evlendikten sonra bile ailenin aristokratik geleneklerini sürdürmeye devam etmişti. Büyükbabası bir bürokrattı ve işleri sömürge döneminde açılmıştı.
Mişima ailesinin yanına ancak 12 yaşında dönebilmiş ve annesiyle yakın ilişkisi biyografisini yazan kimi yazarlar tarafından ensestliğe yakın bir ilişki olarak tasvir edilmişti. Babası askeri disiplinden keyif alan sert bir adamdı.
Mişima Japonya'nın modernleşmesi ve geleneksel değerlerini yitirmesine karşı sert bir muhalefet tavrı gösterdi ve samuray değerlerini savundu.
25 Kasım 1970'te Mişima ve beraberindeki Tatenokai üyelerinden dördü Japonya Silahlı Kuvvetlerinin Tōkyō'daki Ichigaya Kampını ziyaret etmişler, komutanı sandalyesine bağlamışlar ve İmparatorluğun haklarının yeniden tesis edilmesi için hazırladıkları manifestoyu ve taleplerini okuduktan sonra Mişima seppuku (geleneksel Japon intihar biçimi) yaparak intihar etmiş, Tatenokai üyelerinden Hiroyasu Koga ise intiharın tamamlanması için Mişima'nın başını kılıçla kesmiştir.
Mişima intiharını bir yıl öncesinden hazırlamış Tatenokai üyeleri dışında hiç kimse yazarın intihar hazırlığından haberdar olmamıştı. Mişima'nın kendisi intiharı sırasında hazır bulunacak Tatenokai üyelerinin mahkemedeki kendilerini savunmak zorunda kalacaklarını önceden bilerek onlar için geride nakit bırakmıştı.
Yazarlığı
Mişima ilk romanı Tōzoku'ya (Hırsızlar) 1946 yılında başlamış ve 1948'de yayınlamıştı. Bu eserini Kamen no Kokuhaku (Bir Maskenin İtirafları) adlı otobiyografik çalışması izlemişti. Roman büyük bir başarı kazanmış ve 24 yaşındaki Mişima'ya büyük bir ün kazandırmıştı.
Mişima velud bir yazardı. Romanları haricinde, popüler dizi romanlar, kısa hikâyeler, edebi denemeler, Kabuki tiyatro oyunları, geleneksel Noh drama tiyatrosunun modern versiyonlarıyla ilgili oyunlar kaleme almıştı.
Eserleri dünya çapında üne kavuşmuş ve İngilizce'ye çevirilmiştir. Üç kez (1963,1964,1965) Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilmiş ancak 1968 yılında yakın arkadaşı Yasunari Kavabata ödülü kazanmıştı.
Türkçede Mişima
Bereket Denizi (豊饒の海 Hōjō no Umi) serisi
Bahar Karları (Japonca: 春の雪 Haru no Yuki)
Kaçak Atlar (Japonca: 奔馬 Honba)
Şafak Tapınağı (Japonca: 暁の寺 Akatsuki no Tera)
Meleğin Çürüyüşü (Japonca: 天人五衰 Tennin Gosui)
Dalgaların Sesi (Japonca: 潮騒 Shiosai)
Bir Maskenin İtirafları (Japonca: 仮面の告白 Kamen no Kokuhaku)
Yaz Ortasında Ölüm (Japonca: 真夏の死 Manatsu no Shi)
Denizi Yitiren Denizci (Japonca: 午後の曳航 Gogo no Eikô)
Aşka Susamış (Japonca: 愛の渇き Ai no Kawaki)
Yıldız (Japonca: スタア Sutā)
Altı Çağdaş Nô Oyunu
Altın Köşk Tapınağı (Japonca: 金閣寺 Kinkaku-ji)
Kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/Yukio_Mishima
