Yazar:
Natsume Soseki
Çevirmen:
William F. Sibley
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
256
Basım Tarihi:
Aralık 2012
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 1910
Yayınevi:
NYRB Classics
Orijinal Adı:
門 [Mon]
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9781590175873
Ülke:
Amerika Birleşik Devletleri
Dil:
İngilizce
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yine bir Soseki klasiği :3
Evet "yine bir Soseki klasiği" diyorum çünkü kitap boyunca hep Soseki'nin diğer kitapları aklıma geldi~
Örneğin ana karakterimiz Sosuke'nin bir memur oluşu, toplum arasına fazla karışma isteği duymadan yaşayışı, eşiyle ilişkisi 
Bitmeyen Yol'u hatırlattı. Sosuke'nin Tokyo'nun medeniyetine tam olarak kendini bırakamamış tavrı 
Sanşiro'yu aklıma getirdi -ki karakterin eve her gelişinde "Batı tarzı kıyafetlerini çıkarttı" açıklaması yapılması bilinçli bir anlatımdı bence- Ayrıca Sosuke ve eşini ilgilendiren bir olay 
Gönül ve 
Ardından kitaplarındaki bir meseleye götürdü beni direkt
Bunlar dışında betimlemeler, benzetmeler o kadar güzeldi ki yine hayran kaldım. Sosuke ve Oyone'nin geçmişin yükünü de taşıyan içe dönük yaşantılarını okurken bir yandan ilişkilerindeki saygı ve bağlılığa imrendim. Bir yandan ise taşımak zorunda oldukları hisler için üzüldüm. Ve Soseki bu karşıtlığı; kırmızının siyaha çalmasını, dinginliğin içerisindeki fırtınayı çok iyi betimlemişti gerçekten~ Bu betimlemeler + "kapı" metaforu bir kez daha "İşte Natsume Soseki kalemi" dedirtti. Öyle bir kapı metaforu ki hem medeniyet-gelenek, toplum-birey, geçmiş-gelecek arasında bir geçiş hem de Sosuke'nin (ve eşi Oyone'nin) ne orada ne burada olamayıp daima o kapının eşiğinde bekleyecek olmasının ifade ediliş şekliydi sanki.
Yine ve yine çok sevdim Soseki'yi
Bitmeyen Yol'u hatırlattı. Sosuke'nin Tokyo'nun medeniyetine tam olarak kendini bırakamamış tavrı Sanşiro'yu aklıma getirdi -ki karakterin eve her gelişinde "Batı tarzı kıyafetlerini çıkarttı" açıklaması yapılması bilinçli bir anlatımdı bence- Ayrıca Sosuke ve eşini ilgilendiren bir olay Gönül ve Ardından kitaplarındaki bir meseleye götürdü beni direkt
Bunlar dışında betimlemeler, benzetmeler o kadar güzeldi ki yine hayran kaldım. Sosuke ve Oyone'nin geçmişin yükünü de taşıyan içe dönük yaşantılarını okurken bir yandan ilişkilerindeki saygı ve bağlılığa imrendim. Bir yandan ise taşımak zorunda oldukları hisler için üzüldüm. Ve Soseki bu karşıtlığı; kırmızının siyaha çalmasını, dinginliğin içerisindeki fırtınayı çok iyi betimlemişti gerçekten~ Bu betimlemeler + "kapı" metaforu bir kez daha "İşte Natsume Soseki kalemi" dedirtti. Öyle bir kapı metaforu ki hem medeniyet-gelenek, toplum-birey, geçmiş-gelecek arasında bir geçiş hem de Sosuke'nin (ve eşi Oyone'nin) ne orada ne burada olamayıp daima o kapının eşiğinde bekleyecek olmasının ifade ediliş şekliydi sanki.
Yine ve yine çok sevdim Soseki'yiiç dünyaya açılan sessiz ama derin bir yüzleşme1K
Natsume Sōseki’nin okuduğum diğer kitaplarına kıyasla Kapı beni gerçekten şaşırttı. Normalde onun satırlarında rastladığım umut dolu sözler, bu kitapta yoktu. Bu yönüyle daha karanlık, daha içe dönük bir eser benim gözümde..
Kapı, Sōseki'nin bir nevi otobiyografik nitelikler taşıyan bir eseri gibi geldi. Bu nedenle, hayatının gerçeklerini daha derin ve gerçekçi bir dille ifade etmiş. Aslında bu yönü hoşuma gitti, çünkü zihnimdeki Sōseki artık daha farklı bir boyut kazandı; daha insani, daha kırılgan, daha suskun.
Kitabın dili yalın olsa da, altında çok derin felsefi sorgulamalar barındırıyor. İçsel huzursuzluk, modern insanın yalnızlığı gibi temalar güçlü bir şekilde hissediliyor. Sōseki’nin dine yaklaşımı da yine dikkat çekici; özellikle Budist düşünceye yönelmesi ve orada bile aradığı huzuru bulamaması, farklı dinsel sorgulamaları.. bunlar yine hoş bir dille yazılmış.
Bu kitap, diğer eserleriyle birebir kıyaslanabilecek bir yapıya sahip değil aslında. Çünkü bana, daha önceki kitaplarının verdiği huzuru vermedi. Belki de gerçekliğin bu kadar ağır basması ya da bir kapının ardında tuttuğumuz duyguların huzursuzluğu, bu farkı yarattı gibi geliyor.
Sōseki'yi tanımak için güzel bir kitap olsa da onun evrenini tanımak için eksik bir kitap, bu yüzden bu kitaptan önce diğer kitaplarını okumak daha iyi bir seçenek.
Kapı Natsume Soseki
Kapı Natsume SosekiKapıDuygu ve Düşünce
Hayatın içinde, kendi içlerinde sakinleşmiş, hayattan elini ayağını çekmiş bir çift anlatılıyor. Gösterişsiz, rutin bir hayat sürüyorlar. Eskiden varlıklı oldukları için, şimdi tek dertleri kardeşi okutabilmek. Dışarıdan bakınca neredeyse donuk, monoton bir yaşam…
Ama bu sakinliğin içinde güçlü bir bağlılık var.
Kitap, bu dinginliği anlatırken bir anda geçmişe açılan bir kapı sunuyor. Karakterlerin nereden geldiklerini, bu bağlılığın hangi süreçlerden süzüldüğünü görüyoruz. Ortak ihanetleri, ortak mutlulukları var. Hayattan soyutlanmışlar ama birbirlerine tutunmuşlar. İlginç olan şu: İnanç kavramının hayatlarında neredeyse hiç yeri yok. Tanrıya, sisteme, büyük fikirlere değil; yalnızca birbirlerine inanıyorlar. Hayatlarındaki tek gerçek bu.
Bir “elmanın iki yarısı” gibi değil, tek başına bir elma gibiler. Eksiklikten değil, bütünlükten doğan bir birliktelik bu. İşte beni en çok etkileyen nokta da buydu.
Rutin akıp giden hayatın içinde, geçmişteki abi figürü tekrar gündeme geliyor. Abinin bir gün komşuya misafirliğe gelecek olması, tesadüfen bir kırılma ve sorgulama anı yaratıyor. Karakter bu noktada içsel bir yolculuğa çıkıyor. Zen Budizmi’ne olan merakı da burada başlıyor.
Kitapta geçen “koan” sorusu özellikle çarpıcı. Mantıkla değil, sezgiyle cevaplanması gereken bir soru. Ve zaten kolay çözülemiyor. Bu arayışta “kapı” metaforu çok önemli. Kitabın adında da geçen bu kapı, bir amaca doğru yürürken neden geçilmediğini sorgulatıyor. Ne geri dönülüyor ne de kapıdan geçiliyor; sadece kapının önünde duruluyor.
Bu yönüyle kitap, Japon modernizminin başlangıç döneminde yazılmış olmasına rağmen, günümüz modern insanının sıkışmışlığını çok iyi anlatıyor. Sessiz, monoton, yüklerle dolu bir geçmiş… Ama bütün hissettiğin bir insanla birlikte bu hayatı sürdürmek.
Soseki’nin Kapı romanı, gürültüsüz bir hayatın içinden geçen sessiz bir çığlıktır. Bu kitapta olaylar değil, duraksamalar konuşur; karakterler değil, iç sıkıntıları derinleşir. Romanın başkişisi Sosuke, kendi geçmişiyle arasına çektiği kalın perdeyle, hayatla olan bağını da perdelemiştir. Bir zamanlar yaptığı bir “hata”, onun hem kendi eşiyle olan ilişkisini hem de hayata bakışını şekillendirir.
Kitabın adı olan “Kapı”, yalnızca fiziksel bir geçit değil; vicdanla yüzleşmenin, dünyadan uzak durmanın, ruhsal bir eşikte takılı kalmanın da metaforudur. Sōseki, Japon edebiyatında modern insanın bunalımını ilk kez bu denli içsel, yalın ve duru biçimde ortaya koyar. Günah, pişmanlık ve içe kapanış, roman boyunca sürekli bir devinim halindedir; ama hiçbir yere varmaz. Zaten bu kitap, bir “sonuca” değil, bir ruh haline tanıklıktır.
Kapı, doğunun suskun hüznü ile batının bireysel sorgulamasını ustaca harmanlar. Hikâyede hiçbir şey olmuyormuş gibi görünürken, her şey çoktan olmuştur.
Sakin giden bir hayat modernleşmeye başlanması ile birlikte kişilerin bireysel hayatlarındaki değişimleri çokça ele alan Sosaki,
Kapı isimli kitabında mütevazi bir aile olan memurluk görevinde yaşayıp gitmekte olan Sosuke isimli bir birey üzerinde kitabı şekillendirmiştir.
Çocukları olmadığından tümüyle kendilerini çalışmaya yoğunlaştıran bu aile,
Çocuklarının olmamasını bir nevi tanrının kendilerini cezalandırdığını düşünmektedirler,
Zaman ve mekanların detaylıca tavsir edildiği bu kitap kişilerin kendi içsel hesaplaşmalarına da değinmektedir.
İnsanın korkusu ve tedirginliği romanda okurken hissedilmektedir.
Ayrıca Sosaki bu kitaptan sonra ağır sağlık problemleri yaşamış olup eserlerinin konularıda farklılaşmıştır.
Her şeyden uzaklaşmak isteyip de uzaklaşılmak istenen her şeyle baş başa kalan karakterlerin romanı kapıyı okurken güzel zamanlar yaşayacağınızdan şüphem yok.
Kapı Öncelikle yazarın okuduğum altıncı kitabı. Kitap ilk bakışta çok sakin, hatta olay bakımından durağan görünüyor ama aslında yüzeyin altı yoğun duygu, vicdan azabı ve yaşamın ağırlığıyla dolu. Ana karakterler Sosuke ve eşi Oyone’nin günlük hayatta sıradan görünen yaşamlarında, geçmişte yaptıkları bir hatanın gölgesi vardır. Sosuke, roman boyunca tıpkı bir kapının eşiğinde gibi yaşar. Bir türlü ileri gidemez ta anlamıyla geriye de dönemez. Sürekli bir bekleme, durma hali içindedir. Kitabın dili çok sade, akıcı ve gösterişten uzak hem de derinlikli bir yapıdadır. Keyifli okumalarYazar Hakkında
Natsume SosekiYazar · 11 kitap
Sōseki Natsume Japon, İngiliz edebiyatı uzmanı ve yazardır. Uluslararası alanda sınırlı çevirileri dışında tanınmasa da, Japon-Rus Savaşı sonrası Japon Çağdaş Romanına damgasını vurmuş en önemli yazardır. Batılı roman geleneği ile Japon geleneksel yazı geleneğini birleştirerek orijinal bir üslup kurmayı başardı.
Kendisinden sonra gelen Akutagawa Ryunosuke gibi önemli yazarları büyük ölçüde etkiledi. II. Dünya Savaşı sonrası Kawabata Yasunari, Yukio Mishima ve Kenzaburo Oe gibi uluslararası çapta üne kavuşan yazarların temel kültürel kaynaklarından biri olduğu söylenebilir.
Türkçeye Küçük Bey adıyla çevrilmiş olan, önemli eserlerinden Bocchan'da çocukluğunda, yaramaz ve başına buyruk olan bir matematik hocasının taşra kasabasına matematik öğretmeni olarak gidişini ironik bir üslupla anlatır. Bu yapının arkasında ise Japonya'nın batılılaşması ve sömürgeci ülke konumuna gelmesine yönelik ince satirik öğeler gizlenmektedir.
