Kitabı bitirince bana neler kazandırdığı konusunda bir yazı yazmayı düşünüyorum.
Anlamak ve anlaşılmak üzere okumak için alınan ve müsebbibinin artık hatıralarda kaldığı bir kitap...
Bir gün gitsen bile hatıran yeter,
Gün olur hayali cihana değer.
Bir insanın onun efendisi olması, Beyaz Dişin doğasının gereğiydi. İnsana bağımlılığının mührü, hayatının ilk dönemlerinde, Vahşi Hayata sırtını dönerek beklediği dayağı yemek için sürüne sürüne Boz Kunduz'un ayaklarına kapandığı zaman vurulmuştu üstüne.
Hepimizin hayatında sıkıntılar var, hiçbirimizinki gül bahçesi değil. Fakat derdi veren Allah dermanını da veriyor. Bu hep böyle oldu ve dünya döndüğü sürece de böyle olacak. İnsan içinde o sıkıntının geçeceğine dair oluşan bu his, tüm zorlukların üstesinden gelme ve dayanma gücü verir. Yoksa insan başka türlü nasıl dayanırdı ki hayatın bunca oyunlarına?