Hangimiz düşmedik ki bu kör kuyuya
“Bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör, pis, zehirli bir kuyuya. Boğuluyorum, ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. Sevdiklerim yabancılaşıyor.
İlk ölüşte Aşk
Her zaman iki âşık; birbirlerini daha önceden gördükleri, aralarında özel bir bağ olduğu hissine kapılmaz mı?
Reklam
Hafıza nam kör kuyu, uğradığı her durakta uzun molalar veren, pek yavaş bir vasıta. Zamanda seyahat gibi fevkalade özellikleri var, ama öyle her canı isteyeni canının istediği her yere götürmüyor. Münasip gördüğü bir yere tükürür gibi atıveriyor daha ziyade. Neyse ki otobüsler öyle değildi.
yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar…
YAĞMUR ZEYTİNÖZÜ – SANATIN RUHUNU SARAN YAPAYLIK
Sanat; bir insanın keşfetme sancısı, yanılma payı, hata yapma özgürlüğü ve hepsinden önemlisi o eşsiz yaratıcılığıydı. Otomatikleşen her şey, bir süre sonra sıradanlaşmaya mahkûmdu…
Reklam
Reklam