Before The Coffee Gets Cold - Toshikazu Kawaguchi
Kitap / Book:
コーヒーが冷めないうちに/Before the Coffee Gets Cold/Bevor der Kaffee kalt wird/Kahve Soğumadan Önce — Toshikazu Kawaguchi, 2015
Tür / Genre:
Fantastik kurgu, çağdaş Japon edebiyatı
Fantasy fiction, contemporary Japanese literature
Dönem / Period:
21. yüzyıl Japon edebiyatı, Japonya
21st Century Japanese Literature, Japan
Kısa Özet / Short Summary:
Tokyo’daki küçük bir kafede, belirli kurallar çerçevesinde geçmişe yolculuk yapma imkânı vardır. Ancak bu yolculuk çok kısa sürer: kişi geçmişe gittiğinde kahvesi soğumadan geri dönmek zorundadır. Farklı karakterlerin hikâyeleri üzerinden pişmanlık, özlem ve vedalaşma temaları işlenir.
In a small café in Tokyo, customers can travel back in time under strict rules. The journey, however, lasts only as long as the coffee remains warm. Through several characters’ stories, the novel explores themes of regret, longing, and the desire to reconnect with the past.
Yorum / Review:
Çok sade bir dille yazılmış, fakat okuması zaman zaman sıkıcı bir kitap. Hikâye fikri aslında fena değil; ancak bazı tutarsızlıklar ve ana karakterlerden birinin hikâyesinin anlatılmaması eseri oldukça eksik bırakmış. Roman olmaktan çok, sanki henüz tamamlanmamış bir taslağı andırıyor.
The book is written in a very plain style, which unfortunately makes it somewhat tedious to read. The central idea of the story is actually quite interesting, but certain inconsistencies and the absence of one main character’s storyline leave the work feeling incomplete. It reads more like a draft than a fully developed novel.
#germany #düsseldorf #BeforeTheCoffeeGetsCold #KahveSoğumadanÖnce #ToshikazuKawaguchi
özeti:
K. adlı bir adam, bir köye gelir. Köyün üzerindeki gizemli Şato'da görevli olduğunu söylese de kimse bunu tam olarak kabul etmez. K., Şato'daki yetkililere ulaşmaya ve kendini kanıtlamaya çalışır.
Ancak her denemesinde karmaşık kurallar, belirsiz bürokrasi ve anlaşılmaz insanlar onu engeller. Zaman geçtikçe K., hem Şato'ya ulaşamaz hem de neden dışlandığını anlayamaz.
Ana tema: İnsanların otorite karşısındaki çaresizliği, bürokrasi, yabancılaşma ve hayatın belirsizliği.
Kitap, okuyucuya kesin cevaplar vermeden sona erer ve düşündürmeyi amaçlar.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
KİTABI OKURKEN ANLAM KARMAŞASI İÇİN YARARLI BAŞLIKLAR
Puan vermedi
YR alemi (veya Yr Krallığı), Joanne Greenberg’in ünlü psikolojik otobiyografik romanı Sana Gül Bahçesi Vadetmedim'in başkarakteri Deborah Blau’nun şizofreni hastalığı nedeniyle zihninde yarattığı, kendine has dili ve kuralları olan hayali evrendir. Deborah, gerçek dünyanın ırkçılık, taciz ve sevgisizlik gibi ağır travmalarından kaçarak bu görkemli ama aynı zamanda cezalandırıcı hayali krallığa sığınmıştır.
Deborah'ın kurduğu bu mitsel dünyayı yöneten, onun bastırılmış korkularını, suçluluk duygularını ve arzularını simgeleyen tanrılar, krallar ve figürler şunlardır:
Yr Aleminin Tanrıları ve Güçleri
Anterrabae: Yr evreninin en güçlü, heybetli ve göz alıcı tanrısıdır. Genellikle düşen bir güneşin ışıklarıyla kaplı, ateşler içinde tasvir edilir. Başlangıçta Deborah'a arkadaşlık eden ve onu teselli eden bir figürken, hastalık ağırlaştıkça Deborah'ı cezalandıran ve gerçek dünyaya dönmesini yasaklayan acımasız bir varlığa dönüşür.
Lactemaeon: Kara bir atın üzerinde, simsiyah zırhlar içinde ama parıldayan mavi gözlerle görünen karanlık tanrıdır. Çoğunlukla yıkımı, öfkeyi ve Deborah'ın bastırdığı güçlü ve tehlikeli duyguları temsil eder.
Idat: Yr aleminin güzel, sakinleştirici ve ışık saçan tanrıçasıdır. Deborah'ın zihninde kalan son saflık, estetik ve iyilik duygusunu sembolize eder. Genellikle diğer sert tanrıların gazabını gizlemeye veya dengelemeye çalışır.
Collect: Deborah'ın maruz kaldığı tüm toplumsal yargıları, dışlanmaları ve eleştirileri bünyesinde barındıran, mitsel ve kolektif bir diğer figürdür.
Sansür, Krallar ve Kurallar
Sansür (The Censor): Gerçek dünya ile Yr alemi arasındaki kapıyı tutan mutlak tirandır. Deborah'ın gerçek dünyadaki insanlarla iletişim kurmasını engeller, Yr'nin sırlarını dışarıya sızdırmasını "Sansür dili" denilen anlamsız
Aytmatov'u okumak, aslında insanın kendi içine doğru çıktığı sessiz bir yolculuktur.
Cemile benim için yalnızca bir aşk hikâyesi olmadı. Hatta kitabın merkezinde aşk olduğunu söylemek bile eksik kalır. Çünkü Aytmatov, aşkı bir sonuç olarak değil, insanın kendini tanıma cesaretinin doğal bir uzantısı olarak ele alıyor. Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan şey iki insanın birbirini sevmesi değil; toplumun dayattığı roller ile insanın kendi hakikati arasındaki o görünmez savaş oldu.
Psikolojik açıdan bakıldığında Cemile karakteri, bastırılmış benliğin özgürlüğe yönelişini temsil ediyor. Onun verdiği kararlar, ilk bakışta geleneklere başkaldırı gibi görünse de aslında çok daha derin bir varoluş arayışının yansıması. İnsan bazen başkalarının yazdığı hayatı yaşamayı reddeder ve bunun bedelini ödemeyi göze alır. Bence Cemile tam da bunu yapıyor.
Daniyar ise edebiyatta sık rastlanan "kahraman" tiplerinden biri değil. Onun sessizliği, konuşkan karakterlerden çok daha fazla şey anlatıyor. Travmalarını bağırarak değil, içine çekerek yaşayan insanların ne kadar derin olabileceğini gösteriyor. Psikolojide buna duyguların sessiz işlenişi denebilir. En güçlü insanlar çoğu zaman en çok susanlardır.
Kitabı okurken sık sık Aristoteles'in "Erdem, insanın kendi doğasına uygun yaşamasıdır." düşüncesini hatırladım. Çünkü Cemile'nin hikâyesi tam da toplumun beklentileriyle bireyin öz benliği arasındaki gerilimi anlatıyor. Aytmatov, ahlakı kurallar üzerinden değil, vicdan üzerinden sorgulatıyor. Bu yüzden kitap, yıllar geçmesine rağmen eskimiyor.
Bir başka dikkatimi çeken nokta ise anlatıcının olaylara bakışıydı. Geçmişe duyulan özlem ile çocukluk masumiyetinin birleştiği anlatım, hikâyeyi sıradan bir roman olmaktan çıkarıp adeta belleğin içinden süzülen bir hatıraya dönüştürüyor. Okur olarak
Herkese merhabalar
Bugün sizlere 
The Kitap Yayınları 'nın baskısı olan mükemmel çift kitabı ile geldim. Yazarımız Ruth Ware'den daha önce O Kız kitabını okudum tek kelime ile kalemi muhteşem
Bu kitap tam anlamıyla ‘bir sayfa daha okuyayım’ derken kendimi olayların içinde bulduğum bir gerilim oldu. Düşünsenize; büyük bir ödül vaadiyle başlayan bir reality programı… Ama kamera önündeki eğlenceli görüntülerin yerini kısa sürede korku, şüphe ve hayatta kalma mücadelesi alıyor. Bir anda herkesin bildiği kurallar değişiyor ve asıl soru şu oluyor: Bu adadan kim çıkabilecek?
Adada mahsur kaldıkça gerilim öyle güzel yükseliyor ki sürekli karakterlerle birlikte ben de ‘şimdi ne olacak?’ diye düşündüm. Kime güveneceğimi bilemedim, çünkü herkesin sakladığı bir taraf vardı. Dostluklar, korkular ve hayatta kalma içgüdüsü birbirine karışınca ortaya oldukça sürükleyici bir hikâye çıktı.
Connor ise tam anlamıyla ‘ondan uzak dur’ dedirten karakterlerden biriydi. Soğukluğu, tavırları ve yaptıklarıyla hikâyenin gerilimini yükselten, sinir bozucu ama merak uyandıran bir karakterdi.
Mükemmel Çift bana sadece bir yarışma hikâyesi değil; insanların zor şartlarda gerçek yüzlerini gösterdiği, güvenin ne kadar kırılgan olduğunu anlatan bir hayatta kalma hikâyesi sundu. Her bölümde tansiyon biraz daha yükseldi, her sayfada yeni bir soru bıraktı. Gerilim, gizem ve bolca ters köşe sevenlerin seveceği, temposu hiç düşmeyen bir kitaptı.
Kitabı okurken bana eşlik eden 
Gökhan Ülgerli 
Serap Asya Seferoğlu 
Alican @keskeherkes_gulse teşekkür ederim harika bir okuma oldu benim için
#reklamdegıl
#leylanınkitapları
The Kitap Yayınları 'nın baskısı olan mükemmel çift kitabı ile geldim. Yazarımız Ruth Ware'den daha önce O Kız kitabını okudum tek kelime ile kalemi muhteşem
Bu kitap tam anlamıyla ‘bir sayfa daha okuyayım’ derken kendimi olayların içinde bulduğum bir gerilim oldu. Düşünsenize; büyük bir ödül vaadiyle başlayan bir reality programı… Ama kamera önündeki eğlenceli görüntülerin yerini kısa sürede korku, şüphe ve hayatta kalma mücadelesi alıyor. Bir anda herkesin bildiği kurallar değişiyor ve asıl soru şu oluyor: Bu adadan kim çıkabilecek?
Adada mahsur kaldıkça gerilim öyle güzel yükseliyor ki sürekli karakterlerle birlikte ben de ‘şimdi ne olacak?’ diye düşündüm. Kime güveneceğimi bilemedim, çünkü herkesin sakladığı bir taraf vardı. Dostluklar, korkular ve hayatta kalma içgüdüsü birbirine karışınca ortaya oldukça sürükleyici bir hikâye çıktı.
Connor ise tam anlamıyla ‘ondan uzak dur’ dedirten karakterlerden biriydi. Soğukluğu, tavırları ve yaptıklarıyla hikâyenin gerilimini yükselten, sinir bozucu ama merak uyandıran bir karakterdi.
Mükemmel Çift bana sadece bir yarışma hikâyesi değil; insanların zor şartlarda gerçek yüzlerini gösterdiği, güvenin ne kadar kırılgan olduğunu anlatan bir hayatta kalma hikâyesi sundu. Her bölümde tansiyon biraz daha yükseldi, her sayfada yeni bir soru bıraktı. Gerilim, gizem ve bolca ters köşe sevenlerin seveceği, temposu hiç düşmeyen bir kitaptı.
Kitabı okurken bana eşlik eden Gökhan Ülgerli Serap Asya Seferoğlu Alican @keskeherkes_gulse teşekkür ederim harika bir okuma oldu benim için
#reklamdegıl
#leylanınkitapları
Körlük Gözde Değil, İnsandadır...·336 syf.·
9/10
2026 183. kitabı
Sivas’ın Kangal ilçesine ilk kez gidiyordum. Çocukluğumdan beri adını duyduğum, dünyanın en güçlü çoban köpeklerinden biri olarak gösterilen Kangal köpeklerini yerinde görmek istiyordum. Fotoğraflarına defalarca bakmış, haklarında onlarca yazı okumuştum. Fakat bazı şeyler uzaktan öğrenilmiyor. Bazı değerleri anlamak için onların bulunduğu toprağa basmanız gerekiyor.
İlçeye vardığımda ilk dikkatimi çeken şey bozkırın dinginliği oldu. Şehirlerin bitmek bilmeyen gürültüsünden sonra buradaki sessizlik insana yabancı gelmiyor, aksine yıllardır özlediği bir sesi yeniden duyuyormuş hissi veriyordu.
Kangal köpeklerini ilk gördüğüm an ise anlatılan hiçbir cümlenin onları tam karşılamadığını anladım.
Heybetleri yalnızca iri cüsselerinden gelmiyordu. Bakışlarında acele etmeyen bir güven vardı. Kendilerini ispatlamak zorunda olmayan canlıların huzuru... Sürünün etrafında dolaşırken attıkları her adım ölçülüydü. Gereksiz hiçbir hareket yapmıyorlardı. Güçlerini göstermek için saldırmaya ihtiyaç duymayan bir asaleti seyrediyordum.
Uzun süre onları izledim.
Sonra yürümek istedim.
İlçenin dışına doğru uzanan eski demiryoluna çıktım. Rayların üzerinde ağır ağır ilerlerken karşıma yıllardır ayakta duran Deliktaş Tüneli çıktı. Taştan örülmüş kemeriyle bozkırın ortasında sessizce bekliyordu. İçeri girdim.
Her adımda dışarıdaki gün ışığı biraz daha geride kaldı.
Tünelin serinliği yüzüme vuruyordu.
Ayak seslerim taş duvarlardan geri dönüyor, sanki önümde benden birkaç saniye önce yürüyen başka biri varmış gibi yankılanıyordu.
Tam tünelin ortalarına yaklaşmıştım ki uzaktan rayların titrediğini hissettim.
Ardından trenin sesi duyuldu.
Hızla duvara yaslandım.
Lokomotif yaklaştıkça karanlığın içini delen beyaz far büyümeye başladı.
Bir an...