Ecel gelir kapımızı dolaşır,
Kara haberimiz köye ulaşır,
Çifte gelin kuzu gibi meleşir.
Yuma hocam, yuma, kanımız aksın.
Dostumuz ağlasın, düşmanlar baksın...
İnsanların hayvanlara olan sevgileri yaş aldıkça ve diğer insanları tanıdıkça artıyordu nedense. İnsanlardan kaçmaya başlamıştım. Hayatımı başkaları için yaşarken kimsenin beni umursamadığını görmüştüm. İşte o zaman uyandım ve "Dur!" dedim kendime. "Şimdi kendin için doğru bildiğin şekilde hayatını yaşayacaksın..." deyip devam ettim. Hep başkaları için yaşıyorduk ama kimse bizim için ölmüyordu onu anlamıştım. Geç de olsa fark etmiştim. İşin gerçeği insanın doğası bencildi ve hayvan sevgisi sadece kendini tatmin etmek, yalnızlığını gidermek içindi. Hayvanlar konuşamaz, cevap veremez, çoğu zaman sahibine itaat eder ve bu da hayvan sahiplerine insanlar üzerinde sahip olamadıkları bir hâkimiyet gücü verirdi. Genelde insanları sevmeyen, onlardan bıkmış kişiler sevgilerini hayvanlara yöneltirdi. İnsan sevmeyen aslında kendini sevmezdi; sadece bunun farkında değildi. Ben insanları tanımak konusunda nasibimi almıştım. O yüzden kendimce önüme çıkan kedileri ve köpekleri sahiplendim. Yemek buldukça onlarla paylaştım. İlk başta kediler köpeklerle bir araya gelince anlaşamadılar fakat sonra aralarında kurallar belirleyip birlikte yaşamayı öğrendiler. Kurtla kuzu bir arada barış içinde yaşamayacaksa biz insanlar nasıl böyle yaşayacaktık?
Reklam
Bakış açısıAlıntı
Günün birinde bir koyunla kuzu bir kırda otlarken onların üzerinde bir kartal daireler çizerek uçuyor ve aç gözleriyle kuzuya bakıyordu. Tam alçalıp avını yakalayacağı sırada başka bir kartal ortaya çıktı ve koyunla yavrusunun üzerinde uçup aynı aç gözlerle onlara bakmaya başladı. Sonrasında iki rakip kartal havayı vahşi çığlıklarla dolduran bir kavgaya giriştiler.
Havaya bakan koyun çok şaşırdı. Kuzuya dönüp dedi ki, “Çok garip, çocuğum, şu iki asil kuş birbirleriyle kavga ediyorlar. Koskoca gökyüzü ikisine kâfi gelmiyor mu? Dua et, yavrucuğum, yürekten dua et ki, Tanrı kanatlı kardeşlerinin kavgasına bir son versin ve onları barıştırsın.”
Ve kuzu yürekten dua etti.
İçini ferah tut. Biz beyaz kuzu değil, kurduz. Çakallar bizden korkar
Hayat da biraz böyle değil mi?Alıntı
Herhalde bir zamanlar bir kuzu budu gibi yumuşacıktım, şimdi ise kayış gibi sert ve yavanım.
Demokrasi bir masaldan ibaret, hiçbir zaman halk gerçekten kendisine hizmet edecekleri seçemiyor. Küresel şirketlerin seçtiği, ayarlı basın yayının desteklediği adaylar halka sunuluyor, halk bunlar arasından bir seçim yapıyor.
Birkaç ülke hariç hükümetlerle basın patronları hiç olmadığı kadar can ciğer ve kuzu sarması oluyorlar. Basın küresel güçlerin hakimiyetinde, onların istedikleri haberler istedikleri biçimde diğer insanlara duyuruluyor.
Reklam
Reklam