Tan
@leito
Novalis de toprağın sıcak mahremiyetinin rüyasını gördü. Ona göre madenci "başaşağı duran müneccimdir." Novalis bir ışık yayılmasında çok yoğunlaşmış bir ısıyla yaşar. "Karanlık derinliklerin kenarında" kaç kere düşünceye dalmıştır! Maden ocağı mühendisi olduğu için maden şairi olmamıştır o; yeraltının çağrısına uymak için, "calidum innatum"a dönmek için, şairken mühendis olmuştur. Dediği gibi, madenci "semavi armağanları kabul etmeye ve dünyanın ve sefaletlerinin ötesinde neşeyle coşmaya" hazırlanmış olan, derinliğin kahramanıdır. Madenci Toprağın şarkısını söyler: "Kendini O'na bağlı -ve mahremiyetiyle birleşmiş hisseder; yavukluya karşı aynı harareti -O'na karşı da hisseder." Toprak ana göğsüdür, bir çocuğun bilinçdışı için ana kucağı gibi sıcaktır. Aynı sıcaklık hem taşı hem de kalpleri canlandırır. "Sanki madencinin damarlarında onu delmeye özendiren toprağın iç ateşi vardır."
Derinlik gizlenen şeydir; söylenmeyen şeydir. Onu düşünme hakkı her zaman vardır.
Ne kadar geri gidilirse gidilsin, yemeğin tat açısından değeri besin değerini geçer ve insan zekasını acıda değil sevinçte bulmuştur. Fazlanın fethi gereklinin fethinden daha büyük bir uyarım sağlar. İnsan ihtiyacın eseri değil, arzunun eseridir.
Çoğu zaman düşünmüşümdür, hangisini bulgulamak daha kolay diye: Okyanusun derinliğini mi yoksa derinliğini mi insan yüreğinin? Çoğu kez, direklerin arasında, düzensiz bir biçimde sallanırken ay, ben, elim alnımda, teknenin üzerinde ayakta ve peşine düştüğüm amaçtan başka her şeyi dışlamış, bu zor sorunu çözümlemeye çalışırken yakalarım kendimi! Evet, hangisi daha derin, ikisinden hangisi daha ulaşılmaz: Okyanus mu yoksa insan yüreği mi?
Ey ahtapot, ipek bakışlı! sen, ruhu benim ruhumdan ayrılmaz olan; sen yeryüzü küresinin en güzel yaratığı; sen, dört yüz vantuzlu bir sarayın padişahı; sen,
açık yürekli, uysal erdemin ve tanrısal iyiliklerin oybirliğiyle ve dile sığmaz bir bağla, kendi doğal yurtlarındaymışçasına, soylu bir şekilde yurtlandıkları sen, neden benimle birlikte değilsin, senin civa karnın benim alüminyum bağrıma dayanmış, ikimiz kıyının kayalıkları üzerinde, seyretmek için bu taptığım manzarayı!
Billur dalgalı yaşlı okyanus, muçoların yaralı sırtında görülen mor izlere benziyorsun biraz; yeryüzünün vücuduna dövülmüş uçsuz bucaksız bir mavisin sen; seviyorum bu karşılaştırmayı. Senin, ilk görüşte, tatlı melteminin mırıltısıymış gibi gelen uzun bir keder esintisi, silinmez izler bırakarak geçer derinlerinden sarsılmış ruhun üzerinden, ve farkına varmadan sana vurulanların anısını hatırlarsın, ve insanın, yakasını bir daha