Gösterir gibi yaşanıyor,
ama kimse bakmıyor. Göstermesine de olsa yaşamanın hakkını veriyoruz sadelikle.
Yol uzuyor taşların dili var, ben susuyorum.
Bir yorgunluk sızıyor tenin altına,
adı mutluluk sanılıyor.
Göğün içi kapalı, bir güneş kalmış orada,
bizi hatırlamayan.
Zaman geçiyor,
biz eksiliyoruz fark etmeden.
Kaç yıl daha sürer bu tükenmeyen bitiş?
Yine de gidiyoruz, adım adım.
umutsuzluğun tam kalbine. Daha kapalı havalardan bulutunu aralamış güneşe bakıyoruz yorgun.