Belki de varlıklarından şüphe ettiğim bütün duygular içimde ama onları uyandıracak olanlar ortada yok. Belki bende normal bir insanım ama ilgilendiklerim ne bu dünya üzerinde, ne de bu yüzyılda.
sasirdim kaldim iste, bilmem ki n'emsin..?
bazen kiz kardesimsin.. bazen öpöz annemsin..
sultanimsin susunca, konusunca kölemsin..
eksilmeyen çilemsin..
orada ufuk çizgim, burda yanim yöremsin..
beni ruh gibi saran sonsuzluk dairemsin..
çâresizim.. çâremsin..
sasirdim kaldim iste bilmem ki n'emsin...
Sabahattin Ali diyor ya; “Unuttum diyemem ama üzerimde bir tesirin kalmamış artık.” İşte durum tam olarak böyledir. Kimse tamamen unutulmaz. Zamanla değersizleşir; eskir, geçmişte kalır ve öyle hatırlanır.
“Fakat benim için sen kimsin ki? Beni hiç ama hiç tanımayan, suyun yanından geçer gibi benim yanımdan geçip giden, bir taşın üzerine basar gibi benim üzerime basan, hep giden, gitmeye devam eden ve beni sonsuz bir bekleyişin ortasında bırakan sen kimsin ki benim için?