Murattgenstein
@murattgenstein
Savunulacak bir şeyim yok. Yaşayışımla övünecek halde değilim, param da yok. Özgürüm. O da beni boğuyor. İşte yıllar var ki, bir hiç uğruna özgürüm.
Hiçbir şey olmasa bile, okumak için şüphesiz ki; yaşamaya değer.
İktisat ve Sosyoloji mezunu
Master
İstanbul
istanbul, 19 Mart 1990
1645 okur puanıTemmuz 2017 tarihinde katıldı
Zaman ne kadar çabuk geçiyor değil mi! Her sene yeni bir yaşıma girerken burada geride kalan bir yılın muhasebesini yapıyorum. Beklediğim gibi olmadı maalesef. Kariyerimde beklediğim sıçramayı yapamadım, sanırım bu gidişle yapamayacak gibiyim.
Müzmin bekarlığa devam ediyorum. Geriye dönüp eski resimlere, eski anılara bakıyorum da; çok güzel, anlayışlı, eğlenceli, beni tanıyan kızlarla beraber olmuşum. Keşke demiyorum. Çünkü hayatım boyunca kendi şartlarımı bildim, doğru insanlardı ama doğru zaman değildi benim için. Çok şükür hepsi gittikleri yerlerde çok mutlu. Fakat artık böylesi kızlar karşımıza çıkmıyor. Ya nesilleri tükendi, ya ben doğru yerde bulunmuyorum ya da başkaları çoktan kaptı bile...
Keşke dediğim bir şey varsa o da keşke daha çok fotoğraf çekseydim. Mahalleden arkadaşlarımı, liseden ve üniversiteden sınıf arkadaşlarımı özlüyorum. Acı gerçek şu ki; fotoğraflardaki insanların neredeyse %90'ı ile artık görüşmüyorum. Köprünün altından çok sular akmış.
Çok erken yaşta kaybettiklerim olmuş. Siyasi sürtüşmelerden ve hayat felsefemizin farklı olmasından dolayı birçok arkadaşla artık görüşmüyoruz. Kimileri evlenip barklanınca bizi unuttu. Bazıları dünyanın öbür ucuna taşındı. Dağıldık... Ama neyseki anılar var. Ve hâlâ hepsi capcanlı duruyor.
Her sene dediğim gibi azalarak çoğalmaya devam ediyorum. Bu sene de bazı insanları eledim. Kavga etmeden, yıpratmadan, pişmanlık duymadan. Sanırım en sevdiğim özelliğim bu. Bir insanı hayatımızdan çıkarmanın ve unutmanın en kolay yolu. Hiç yokmuş gibi hayatımıza devam etmek.
36 yıllık serüvende halime şükretmeyi öğrendim. Ara ara şikayet ediyorum, yine dilimi tutamayıp birilerini veya bir şeyleri eleştiriyorum. Ah şu dilim yok mu başıma ne işler açtı! Potansiyelimi harcadığım gerçeği canımı sıkmaya devam
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
7/10
Beğendi
·2026 33. kitabı
Sürgün Bilgi çok sevdiğim bir arkadaşım ısrarla okumam için önermişti yıllar önce. Ben daha çok 
Rollo May ve 
Irvin D. Yalom okumayı seviyorum. Ama çocukluk travmaları da er ya da geç yüzleşilmesi gereken bir durum. 
Alice Miller'ın diğer kitaplarını da fırsat bulursam okuyacağım. Kitapta ilgiçi çekici birçok farklı hikaye var. Muhtemelen anlatılan vakalardan birçoğuyla kendi çocukluğumuza bağ kuracağızdır. Her geçen gün çocuk olmanın ve ebeveyn olmanın doğası ve kuralları değişiyor. Eskiden doğal karşılanan şeyler artık bir suç, istismar veya hata olarak görülebiliyor.
Kitapta dikkatimi çeken birkaç konu oldu. Çocukların cinsel yoldan istismar edilmesi, annelerin aşırı koruyucu davranışları ve babaların ilgisizliği... Çocukken hatırlamadığımız bazı anılar yıllar içinde su yüzüne çıkabiliyor. Kitapta çok güzel bir örnek var. "Çocuklar sevgiye ihtiyaç duyabilir, cinsel dürtülerini fark edemediği ve kontrol edemediği dönemler olabilir. Bunları yönetmek veya dizginlemek zorunda değiller. Yetişkinler bu durumdan faydalanıp çocukları cinsel olarak istismar etmemeli." Maalesef çocukların cinsel yoldan istismar edilmeleri geçmişten bugüne çok yaygın bir durum. En güvendiğiniz insanlar bile size bunu yapabiliyor. Bazen bunu masumane bile bulabiliyorlar. Eskiden eğer bu istismarı yapan kişi baba ya da evi geçindiren kişi ise genel olarak kol kırılır yen içinde kalır mantığı işliyor. Çünkü yuva dağılmasın, evin geçimi zora girmesin diye bu durumlar görmezden gelinirdi. Ya da hatayı ve kabahati çocukta ararlardı.
Kitap eski bir olmasına rağmen temelde hepimizin anlayabileceği, empati kurabileceği ve geçerliliği bugün de devam eden argümanlara sahip. Ben bir erkek çocuğu olarak babamın ilgisizliği, ciddiliği ve sevgisini gösterememesiyle büyüdüm. Ayaklarım yere sağlam bassın diye bana hiç çocuk
Suni sancı verilmesi birçok ülkede gidilerek daha yaygın hale geliyor ve bunun sonucunda da yenidoğanların büyük bölümünün ilk önce yoğun bakım ünitesinde tedavi edilmesi gerekiyor. Bu, bebek için elbette anneden ayrılmak anlamına gelir.
Sonuç olarak, anne ve çocuk için çok önemli bir fırsat kaçırılıyor, çünkü doğumdan sonraki ilk birkaç dakika ve saat içinde bebeğin mevcudiyeti, annenin çocukla bağ kurması için çok önemli olan şefkat duygusunu uyandırır ve teşvik eder.
Bir çocuk aseksüel bir yaratık değildir. Duyguları ve dürtüleri vardır. Meraklıdır. Sevgi, ten teması ve hassasiyet arzular ve buna ihtiyaç duyar. Bir çocuğun, maddi ihtiyaçlar için bile olsa, insan sıcaklığına ve ilgisine yönelik doğal arzusu, yetişkinler tarafından hiçbir şekilde cinsel eylemler için istismar edilmemelidir.