‘’çünkü nasıl olursa olsun sevgi, zamanla
yorulur, kendinden bir şeyler kaybeder; hele sevmek isteği yoksa tamamen söner” çok hoşuma giden cümlesi ile…
Mevlevi tekkesinin şeyhi olan Ahmed Nureddin’in iç dünyasını ve trajedisini konu alır. Ahmed Nureddin, dış dünyadan ve onun pisliğinden kaçıp tekkede huzur bulmuş, inancıyla kendine korunaklı bir kale inşa etmiş saygın bir derviştir.
Ancak bu huzur, erkek kardeşi Harun’un haksız yere tutuklanıp idam edilmesiyle paramparça olur. Kardeşini kurtarmak için adalet arayışına giren derviş; devlet mekanizmasının soğukluğu, yolsuzluğu ve acımasızlığıyla yüzleşir. Kardeşinin ölümü sonrası içindeki intikam ateşi onu tekkeden çıkarıp güç ve iktidar mücadelesinin tam ortasına fırlatır.
Roman, totaliter sistemlerin ve bürokrasinin bireyi nasıl ezdiğini mükemmel bir şekilde işliyor.Ahmed Nureddin, adalet ararken devletin adaletsizliğiyle; din adına hareket ederken dinin nasıl bir baskı aracına dönüştürüldüğüyle yüzleşir. En trajik olanı ise, dervişin daha sonra iktidarı ele geçirdiğinde, eleştirdiği o acımasız çarkın bir parçası (kadı) haline gelmesidir.
Ahmed Nureddin, roman boyunca sürekli kendisiyle ve Tanrı’yla hesaplaşıyor.Kardeşinin ölümü, onun sarsılmaz sandığı inanç dünyasında devasa bir gedik açar. Roman bu yönüyle Dostoyevski romanlarını veya Albert Camus'nun varoluşçu felsefesini andırıyor..İnsanın mutlak yalnızlığı, hayatın anlamı ve ölümün kaçınılmazlığı dervişin iç sesinde yankılanıyor.
"İnsan her zaman kaybeder, kaybetmek için yaşar."
Eser insanların huzur ve güvenlik ihtiyacı nedeniyle doğa durumu dediğimiz ilkel ve vahşi durumdan çıkarak; toplumsal bir anlaşma yoluyla devlet dediğimiz (mutlak otorite'yi) nasıl kurduklarını ve mutlak otoritenin neden egemen güç olması gerekliliiğini bizlere açıklar.
Doğa durumu; insanlar arasında genel bir eşitlik hali mevcuttur. Lakin insan tabiatına ait (bencillik, hırs, istek) gibi özelliklerin kıt kaynaklar ile birleşmesi nedeniyle çatışma durumu süreklidir. Güvensizlik ve kaos ortamı hakimdir. Can ve mal güvenliği yoktur. Kısaca yabanıl ve ilkel bir yaşam mevcuttur.
Toplumsal anlaşma; zamanla insanlar arasında can ve mal güvenliğini sağlayabilmek adına, mutlak güce sahip üst bir otoriteye bağlı olma ihtiyacı ortaya çıkar. Bu otorite kitapta (Tevrat'a göre deniz canavarı olan) Leviathan'ken günümüzde ise devletin taa kendisidir. Kısaca devlet insanların temel hakları olan (yaşam, barınma ve huzur) gibi ihtiyaçlarını koruyabilmek adına bir araya gelerek oluşturdukları bir yapıdır. DAYATMA sonucu oluşmuştur.
Devlet ise üç ana vasıfa sahiptir:
Mutlak güç; yasama, yürütme ve yargı onun iradesindedir. Ondan habersiz hiçbir şey yapılamaz.
Sarsılmaz iktidar; kimse onun otoritesini sorgulayamaz, eleştiremez veyahut devirmeye çalışamaz.
Devlet bazlı özgürlük; devlete bağlı fertler kanunlar çerçevesinde istediğini yapmakta özgürdür. Sınırlar devletin kırmızı çizgileridir.
Din devletin üzerinde bir güce sahip olamaz eğer olursa çeşitli karışıklıklar ortaya çıkar. Misal ortaçağ avrupası... Papa ve kilise kısaca (Roma) devletler üstü bir konumda olduğu için sürekli bir çatışma ve iktidar mücadelesi mevcuttur.
Kitaptan da yola çıkarak din ve devlet ile ilgili görüşlerimi kısaca dile getirmek istiyorum. Din devlet üstü bir konuma yerleştirilemez. Din devletin mutlak
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
8/10
2026 137. kitabı
İmamın Manken Kızı 
Emine Şenlikoğlu
İlk defa bir Emine Şenlikoğlu kitabı okudum, 223 sayfalık "İmamın Manken Kızı" son derece akıcı diliyle kendini 1.5 günde okutuyor. Edebi bir kaygıdan ziyade sosyolojik kırılmaları masaya yatıran, iyi sayılabilecek bir dini roman 8/10. Bu eseri ve 
Şule Yüksel Şenler 'in Huzur Sokağı gibi eserleri eleştirenleri anlamıyorum. Bu isimler İslami kimlikle eserler yazmışlardır. Birileri inanmıyor ya da biz tam uygulayamıyoruz diye İslam'ın tek hak din ve mutlak gerçek olduğu değişmeyecektir, hor görenler, beğenmeyenler okumasın, bu kadar basit. Kitapta katılmadığım birkaç hususa ise "Allahu alem" diyerek yorum yapmıyorum. Romana dair teknik eleştirim, ilk 60-70 sayfada sonun tahmin edilebiliyor olmasıdır. Fakat bu eksiklik, anlatının hayatta gerçekleşme ihtimali yüksek bir gerçeklik olmasıyla kapanıyor. 
Yavuz Bülent Bâkiler ’in "Ülkemizde iki tip yobaz vardır: Din yobazları ve Atatürk yobazları" sözü romanda vücut buluyor. Hafız Fatma, çocukken din yobazlarının baskısı yüzünden dininden, başörtüsünden ve bilhassa imam olan babasından soğuyup seküler dünyanın sahte güzelliklerine savruluyor. Roman bu acı macerayı işlerken, İmam Yakup’un basiretli sözleri metne muazzam bir manevi omurga kazandırıyordu. Genel olarak beğendim.
Fevkalade başarılarım olmayabilir. Yalnız yenilgilerim ile sizi şaşırtabilirim sözü üzerine yazdığım yazıyı paylaşmak istedim.
Yalnız Değiliz ve Uyanış ile Bunun Farkındayız
Her varlık ile aynı seviyede olmak mümkün değildir.
Yüksek seviye huzur ve dip seviye arasında ki farkı her iki tarafta birbirine anlatamaz.
Yaşam boyu içinden sağ çıkmayı başarmış birisi olarak dip seviyede zulüm üreten ve kendini şahsi çıkara satarak kendi bencil rahatını bozmamak adına genel yararı yok sayan herkese karşı fevkalade başarılarım olmayabilir.
Farkındalık üreten süreçler kişisel bir çıkar ve başarı üzerine bir ahlak anlayışı olmadığı için bu bataklıkta olanlar ile birlikte olmamış olmanın da ayrı bir derin huzurunu yaşıyorum.
Titreşim uyanış seviyeniz yükseldikçe seviyesi dipte kalan ve doğal akışın ürettiği devrime karşı direnen her seviye şiddeti körükleyen bir tuzağın içine çekilir.
Yüksek bilinç öz nitelik bu tuzağı da duru görü bir bakış açısı ile farkındalık üreterek görür ve açık yüreklilik ile sadece yurdun ve ulusun yararına değil yeryüzünde doğal yaşam ve yaşamın tüm paydaşlarının yararına etik ahlak anlayışı içinde bilgiyi devrim üretecek nitelikte bir kalite anlayışı ile en yakın tarih örneği atalarım Mustafa Kemal Atatürk, Fatih Sultan Mehmet han, Hun Türk tufanı ve adem oğlunun Anadolu da varlık sürdürme adına adım attığı günden bugüne ve sonsuza kadar sürecek devrimin bugün ki geldiği seviyeyi yeryüzüne aktaran bir bilinç olma görevimi layıkıyla yapmış olmanın da ayrı bir huzurunu yaşıyorum.
Yalan, talan, soykırım vb tüm kötülükler yeryüzünde her yerde açığa düştü.
Tini olmayan varlık üretme şirki peşine düşenler Çin'i bilim ve teknoloji tuzağı içinde kötülük üretme merkezi haline getirdiler.
Kötülüğün rekabete girmiş olması güç kavgasını büyüttü.
Şirk,
''Krizin Fenomenolojisi ve Tinsel Parçalanma"Felsefe
Krizin Fenomenolojisi ve Tinsel Parçalanma: Estetiğin Huzursuzluğu Üzerine Radikal Bir Yapısöküm ve Epistemik Soruşturma
Birinci Bölüm: Giriş, Konfor Alanının Tasfiyesi ve Tekinsizliğin Epistemolojik Kökenleri
Sanat felsefesi, çağdaş estetik teorileri, ontoloji ve Batı düşünce tarihinin o labirentimsi koridorları içinde, okurunu tanıdık olanın güvenli limanlarından koparıp, varoluşsal bir tekinsizliğin tam ortasına fırlatan metinlerin sayısı parmakla gösterilecek kadar azdır. Estetiğin Huzursuzluğu, işte bu tavizsiz, uzlaşmasız ve radikal kopuşun, insan zihnini en ücra kılcal damarlarına kadar hırpalayan ve yerleşik algı kalıplarını un ufak eden o muazzam entelektüel dehasının en somut, en cüretkar felsefi vesikasıdır. Bu eseri okuma deneyimi, düz çizgisel bir metni konforlu bir rasyonalizmin rehberliğinde arkaya yaslanarak takip etmekten bütünüyle uzaktır; aksine kavramların, estetik paradigmaların, dilsel bariyerlerin ve felsefi kırılmaların geometrik olarak sürekli genişleyen, genişledikçe de okuru içine çeken o girdapsı sarmalında bir zihinsel irade savaşı vermektir. Kitabın okur üzerinde kurduğu o aşılması güç direnç, insanı kelime kıtlığıyla ve zihinsel bir felç haliyle baş başa bırakan o zorlayıcı entelektüel yapı, yazarın üslubundaki bir sakatlıktan ya da dilsel bir kurgu beceriksizliğinden kaynaklanmaz. Tam aksine bu muazzam zorluk, sanatın ve estetiğin kendi ontolojik doğasında barındırdığı o köksüz, tekinsiz, tekinsiz olduğu kadar da ele geçirilemez, formüle edilemez olan o ezeli "huzursuzluğu" metnin doğrudan gramerine, söz dizimine ve kavramsal omurgasına bir zehir gibi enjekte etmesinden ileri gelir.
Metnin derinliklerine doğru sızmaya başladığımızda, karşımıza çıkan ilk büyük felsefi barikat, güzelin, estetik nesnenin ve sanatsal yaratımın salt
En beğendiklerimle “Yarının Öyküleri”·240 syf.·Alıntı
10/10
Beğendi
·2026 22. kitabı
"BEN & BİZ" adlı ilk hikaye
Bir sabah uyandığınızda dünyadaki herkesin —taksicinin, polisin, sokaktaki bir yabancının— tamamen sizin birer kopyanız olduğunu düşünün. İnsan ilişkilerinde çoğunlukla anlaşılmamaktan, empati eksikliğinden yakınırız. 
Çağlar Kulaksız bu hikayede bize bir ayna tutuyor: Etrafınızdaki herkes sizi sizin kadar iyi anlasaydı ve tamamen sizin gibi düşünseydi ne olurdu?
Ortaya çıkan manzara bir huzur ortamı değil, aksine insanın kendisinden kaçmaya çalıştığı tekinsiz bir kaosa dönüşüyor. Kendi narsisizmimizle ve yalnızlığımızla yüzleşmek adına sarsıcı bir metafor.
Kitabın teolojik ve felsefi sorgulamalara kapı açan "ŞEYTANLA SÖYLEŞİ" kısmı da benim açımdan dikkat çekiciydi. Şeytan figürünü klasik, korkutucu bir tasvirden uzaklaştırıp bir kafede karşımıza oturtması anlatımı doğal kılmış. Buradaki suyun kaynama noktası metaforu güzeldi. İnsanın ahlaki sınırlarının ve özgür iradesinin aslında ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu, her bireyin bir kırılma noktası bulunduğunu harika bir dille anlatmış.
"İLKEL TASARIM" bölümünde Çağlar Kulaksız , insanın biyolojik çaresizliğini ve evrimsel kusurlarını ele almış. Doğadaki diğer canlılara kıyasla ne kadar savunmasız doğduğumuzu, zekamız sayesinde hayatta kalıp yaşam süremizi uzatmayı başarsak da hala en büyük mutlak gerçek olan ölüm karşısında nasıl çaresiz kaldığımızı hatırlatıyor.
Özetle kitap geleceğe dair senaryolar üzerinden aslında bugünün insanını, korkularını ve çelişkilerini analiz ediyor.
Mutlaka şans vermelisiniz.
Çağlar Kulaksız bu hikayede bize bir ayna tutuyor: Etrafınızdaki herkes sizi sizin kadar iyi anlasaydı ve tamamen sizin gibi düşünseydi ne olurdu?
Ortaya çıkan manzara bir huzur ortamı değil, aksine insanın kendisinden kaçmaya çalıştığı tekinsiz bir kaosa dönüşüyor. Kendi narsisizmimizle ve yalnızlığımızla yüzleşmek adına sarsıcı bir metafor.
Kitabın teolojik ve felsefi sorgulamalara kapı açan "ŞEYTANLA SÖYLEŞİ" kısmı da benim açımdan dikkat çekiciydi. Şeytan figürünü klasik, korkutucu bir tasvirden uzaklaştırıp bir kafede karşımıza oturtması anlatımı doğal kılmış. Buradaki suyun kaynama noktası metaforu güzeldi. İnsanın ahlaki sınırlarının ve özgür iradesinin aslında ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu, her bireyin bir kırılma noktası bulunduğunu harika bir dille anlatmış.
"İLKEL TASARIM" bölümünde Çağlar Kulaksız , insanın biyolojik çaresizliğini ve evrimsel kusurlarını ele almış. Doğadaki diğer canlılara kıyasla ne kadar savunmasız doğduğumuzu, zekamız sayesinde hayatta kalıp yaşam süremizi uzatmayı başarsak da hala en büyük mutlak gerçek olan ölüm karşısında nasıl çaresiz kaldığımızı hatırlatıyor.
Özetle kitap geleceğe dair senaryolar üzerinden aslında bugünün insanını, korkularını ve çelişkilerini analiz ediyor.
Mutlaka şans vermelisiniz.