Musa Anter...Kitap Alıntısı
*
Dedim ya; nerede doğduğumu biliyorum da, eh bir mağara çocuğunun hayatı ne olacak ve kimi alakadar eder diye düşünüyorum. Bu düşünceyle, çok teklife rağmen hayat hikayemi yazmayı aklıma bile getirmiyordum. Fakat insanlar yaşlandıkça, belki de hatıraların birikiminden, şimdi böyle bir isteğim oldu. Meşhur Kürt şairi ve büyüğü E hm ede Xanî, Nûbara Biçûka adlı Kürtçe- Arapça manzum sözlüğünün önsözünde der ki:
“Ne ji bo sahîb rewacan Belkîji bo biçûket Kurmancan” (Ben bu kitabı şöhret ve bilginler için değil Kürt çocukları için yazdım.)
Ben de bu büyük adamdan ilhamla hatıralarımı çocuklarıma yazıyorum. Benim gibi birçok mağara çocuğunun hayat yoluna ışık tutar ümidiyle...
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime.
Reklam
Çocuklar hangi mesleğe sahip olacak bilemeyiz. Nerede, nasıl, hangi şartlarda hayatlarına devam edecekler; tahmin etmemiz çok zor. Ancak emin olabileceğimiz tek şey var ki o da başarılı ve mutlu olmaları sahip oldukları bilgiyi işleme becerilerine bağlı olacak.
"Zaman akıp gidiyordu ama nerede?
Kırlarda zaman yoktu; orada sadece toprağın nefesi ve gökyüzünün sessiz nöbeti vardı."
Reklam
Reklam