Hayatımda bir düzelme, bir ilerleme olsun-buna can atmıyor muyum, buna gereksinmiyor muyum acaba? Daha iyi olmak istiyorum. Ama asıl buna can attığım içindir ki, "hastalıktan daha kötü olabilecek ilaçlar"dan korkuyorum.
Birdenbire yanımızdaki, her zaman var olacağına inandığınız kişi,ölümlülüğüyle ışıldamaya başlıyor, saydam ve kırılgan hale geliyor. Hayatının ipliği, sonbahar güneşinde aniden görünür hale gelen örümcek ağları gibi parlıyor.
Elimizde en azından, anne babamızın ölümünü yalnızca bir kez yaşadığımıza dair tesellimiz kalıyor. Kendi ölümümüzden söz etmeye bile gerek yok. Onu bir kez bile yaşamayacağız.