insandaki öz hiç değişmiyor, belki mekan değişiyor nesne değişiyor ama o öz hiç değişmiyor.
vaktiyle aldığı bir çulu ilk giyen olmamanın acısını yaşayan biri, evladı bir başkasıyla ilk fotoğrafını çekti diye de o acıyı yaşıyor. evlat çula dönüşüyor içindeki tamahkarlık hiç sönmüyor, benlik tükenmiyor. acı şekil değiştirse de hiç yerinden kıpırdamıyor.
Nolur beni beğenme, o zaman bunları artırmaya çalışıyorum ama benim olanlardan değil, düşünüp emek verdiklerimden değil, benzerleri sahteleri her yanda zaten. Seni ikna edebilecek, beni de destekleyecek beş on tane daha cümle ve hayali hemen şimdi az evvel söylediklerimin yanına yerleştiriveriyorum ve evim bozuluyor. Beni anlama, beğenme ki ben kendime devam edebileyim. Beğenilen her kim olur olsun artık beğenenlerin hizmetine girmiş oluyor. Artık maaşını onlardan alıyor. lşin tuhafı ben bunları aslında senden öğrendim, sezdim, düşününce bana öyle oldukları geldi yerleşti,