Oktay Şen
@okitap
Yusuf Atılgan,Aylak AdamKültür-Sanat
Tutamak sorunu dedim. Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaydaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutulanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü farketmez. Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım. Öküzleri besiliydi, pırıl pırıldı. Herkesin "Veli ağanın öküzleri gibi öküz yoktur,"demesini isterdi. Daha gülünçleri de vardır. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!
Gerçek hikayeler iyi bitmeyebilir. Çünkü gerçeğin sevilmek, beğenilmek, 'umudu dürtmek', bizi ikna etmek veya daha çok izlenmek ya da okunmak gibi bir derdi yoktur. Biz o yüzden yazarız, film çekeriz, şiir yazarız, resim yaparız. Dünyanın gerçekliğine insanın kendi gerçekliğini katabilmek, toplam gerçekte insan aklının, insan ruhunun yaratabileceği güzelliklerle umuda, iyiye, doğruya yol açabilmek için.
İnsan hayatı boyunca yalnızdır aslında. Yalnızlık hayatını ele geçirmiştir. Birçok kişi gelip geçer hayatından ve kalbinden ama çok azı hatırlanır, çok azı değerini kaybetmez. Geriye kalanlar da zamanı gelince mutlaka gidecek olanlardır. Aslında insan, her anında yalnızdır. Kalabalık içinde yalnızlık yaşamaktır hayat. Kalabalık dalgalı denizlerin, durgun derinliklerinde açan, henüz keşfedilip adı konmamış bir çiçek gibidir. İnsan ruhunda yağan sonsuz yağmurların adıdır...
Hikmetleri kelimelerin kalbine yerleştiren Allah'a hamdolsun.
Kudretiyle tende can, hikmetiyle dilde söz yaratan Allah'ın adıyla.