Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?..
Dönmek için dönüşünü bekleyecek biri gerekliydi insana, bir canlı, bir kedi bile olabilirdi, bir kanarya ya da hoş geldin diyecek bir muhabbetkuşu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Birkaç kişinin kendisini dinleyeceğini, belki beş on kuruş vereceğini düşünmüş olabilirdi. Hatta belki de daha
sağlam bir istikbalin kendisini beklediğini sanıyor.
Kocanın evvelā saati hoşuna gitmiş olmalı. Sonra, belki de, maniplenin başındaki hali veya kampana çalışı. Yoksa köylülerin onunla konuşurken aldıkları tavır mı?
İhtimal ilk defa güzel bir şubat öğlesi oturdunuz o çamların altında.
Gökyüzü bulutsuzdu ve maviliği işte ancak, o kadar güzel olabilirdi. Sanki bu mavilik son değildi, ardında mutlaka mutlaka bir şeyler olmalıydı, bir şey olmalıydı: Kopup gidenlerin ardından, omuz silkecek kuvveti veren bir şey olmalıydı.
Güneş aylardan sonra ilk defa ısıtıyordu. Toprakta ve ağaçlarda bir uyanma vardı ve bu kolayca seziliyordu.
Her şey, yeni bir mevsimin eşiğindeydi, her şey kendi payına düşeni bekliyordu. Bütün mâzi bu geleceği, gelmesi ne olduğu bilinmeden beklenileni hazırlamak için var olmuştu ve artık çok uzaktaydı, çok uzakta ve beyhudeydi.
O sana annesinden, babasından, kardeşlerinden bahsetti. Yanılıyor muyum? Hani en küçük kardeşi, çapkın yaramaz neler yaparmış, değil mi? Sonra ağabeysi, şu üsteğmen olanı "Yazın izin alabilirsek ona gideriz" demişti, değil mi?
O gün sen de ona sizinkilerden bahsetmiş olmalısın.
Sonra ikindi serinliği basınca içeri girmişsinizdir. Kocan treni selametledikten sonra, galiba, hapşırarak dönmüştü. Soğuk algınlığı, kırgınlık gibi bir hal. Sen ona ıhlamur kaynattın.
Veya sen hastalandın: Ateşin yükseldi, sayıkladın, kendine geldikçe onu başucunda buldun. Elini alnına koyuyor, sana "Nasılsın?" diye soruyordu.
Sonra onun çoraplarını yamadın.
Ona, "İskarpinim pek fena oldu," dedin.
Ve çocuk için birtakım bezler, eşyalar istedin. O erkek olmasını istiyordu.. sen de öyle.
Kız oldu ama siz gene de onu sevdiniz.
Devletin çıkarlarından daha önemli ne olabilirdi. Bazıları insan hayatının önemli olduğunu sanıyorlardı. Ne laf ya...
Devlet bir sobadır ve yakıtı da yalnız insandır. Yakılacak insan olmazsa soba söner. Sönen , yanmayan sobanın da hiçbir yararı yoktur. Ama öte yandan bu insanlar da devlet olmadan yaşayamazlar.
Erzağımız vardı. Fakat hiçbir zaman açlığımızı doyuracak kadar yemiyorduk. Saklamak ilkemizdi, yarın için saklamak. Yarın çok daha kötü olabilirdi.
