Güç, en hızlı olanın değil, sabredip doğru anı bekleyenindir.Edebiyat
Kitap sadece intikam almayı anlatmıyor. Asıl soru şu: “İntikam adalet midir, yoksa yeni bir suç mu?” O yüzden sadece bir intikam romanı değil; adalet, vicdan, güç, affetme, insan sınırı ve en önemlisi intikamın insanı da değiştirmesinin romanıdır bütün bu sayfalar.
Edmond Dantes’i o karanlığa gömen dört farklı motivasyon var: Kıskançlık (Danglars), aşk (Fernand/Mercedes), korku (Caderousse) ve politik hırs (Villefort). Her birinin ihanetindeki o farklı tadı hissetmek ve yazarın her şeyi ince ince işlemesi gerçekten muazzamdı. Küçücük detaylar, yıllar sonra dönen bağlantılar, karakterlerin dönüşümü, semboller ve diyaloglar. Hiçbir şey boşa değil. Herkes yerinde, herkes hayatına devam ediyor ama kimse yaklaşan şeyi bilmiyor. Kont biliyor, oyunun kurallarını o belirliyor. O, bir kar topunu tepeden aşağı bırakıyor ve çığın oluşmasını izliyor.
(Bazı karakterler hakkında kısa kısa konuşmak istiyorum. Biraz SPOİLİ olabilir buradan sonrası. SPOİ bitiş yerini büyük harflerle aşağıda belirteceğim.)
Şato d'If ve Rahip Faria ile başlayalım. Burası bir hapishane değil, Edmond’un yeniden doğum yeri. Rahip Faria sadece bir yol arkadaşı değil; o bir kütüphane, bir banka ve bir üniversite. Onun Edmond’a öğrettiği her bilgi, ileride birer silaha dönüşecek. Faria’ya inanmayanların neler kaybettiğini, Edmond’ın neler kazandığını görmek çok güzeldi.
Caderousse’un ölümü… Kont sadece izliyor, müdahale etmiyor, kurtarmıyor. 14 yıllık zindan karanlığının, o soğuk duvarların ve çalınmış bir gençliğin intikamının ilk somut meyvesiydi onun ölümü.
Mercedes ile yüzleşmesi ise tam tersiydi. Bütün o soğuk Kont gidiyor. İçinden eski Edmond çıkıyor. Kırgınlık, özlem ve “olabilirdi” duygusu. Hepsi bir anda yüzeye çıkıyor. Edmond dünyadaki herkesi kandırabilirdi ama kalbinin yarısını kandıramadı.
Monte Cristo Kontu (2 Cilt Takım)Alexandre Dumas · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202537,1bin okunma
anlamlı bir son
Orfeus'un tam ışığa çıkmadan sevgilisine bakmasıyla sevgilisi yok olur. Bu kitap bana o sonu hissettirdi.Balzac'ın döktüğü gözyaşları gibi bir andı... kitabın başkarakteri öldü.
Bitti o şiir, başka mısra gerekmez noktasından yazıyorum. Çaylak ve filozof mükemmel bir kurguydu. Hayatın başı ve sonuydular. İnsan Ondan gelir ve Ona döner ayeti metinde Süreyya yıldızı gibi parlıyor. İslam Felsefesi çok aklıma geldi okurken. Filozofun yaşadığı hayat çaylağa birçok şey öğretti. Seven bir kalp gibi...
Yıldızları gördüğümüz ve çiçeklerle dolu bir hayatı görmek gerçekten muhteşem aklıma gelen Kant kadar. Ölümü çok güzel hatırlamama ve tek sorunun ölüm olduğunu düşünmeme rağmen bu seriye mersiye yazıp onu uğurlamak istemiyorum.
Değerlendirme size farklı gelebilir kitaplara aşık biri olarak ve kitabın hedef kitlesi olmayarak bende çok özel bir yeri var. "Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu.
Reklam
Nietzsche Ağladığında1000Kitap
Puan vermedi
Nietzsche'nin artık akmasına izin verdiği gözyaşları, kitap boyunca olması beklenen andı sanki. O gözyaşları, ektiği düşünce tohumlarını hem besledi hem çürüttü. Gururlu, inatçı, katı fikirleri olan Nietzsche yıllarca içinde sakladıklarını doktoru, hastası, dostu olan Breuer'e anlatmaya başladığında çözülemeyen düğümler yavaş yavaş çözülmeye başladı.
Ümitsizlik içerisinde olan Nietzsche ve onun tedavisinin üstlenen doktor Breuer'in, bir hasta-doktor ilişkisinden rolleri değişerek doktor-hasta ilişkisine ve oradan da iki samimi dost ilişkisine uzanan sürecin anlatıldığı psikolojik- felsefik kitap, ikilinini okumaya doyamayacağınız aynı zamanda sizi derin düşüncelere iten fikirleriyle, tartışmalarıyla, sohbetleriyle geçiyor. Tüm karakterler gerçekte var olan karakterler olduğu için Nietzsche’nin felsefesini öğrenmek, dönemin önemli insanlarını tanımak, onların fikirlerini ve çalışmalarını öğrenmek için güzel bir başlangıç kitabıydı benim için. Yazar, kurmaca ile gerçekliği ustalıkla harmanlarken karakterlerin gerçek hayattaki görüşlerine, yaşantılarına da sadık kalmış. Nietzsche ve Bruer ikilisinin yanında Freud ve Lou Salome gibi önemli isimler de kitaba eşlik ediyor ve tüm karakterlerle birlikte varoluş, hayat, ölüm, zaman, özgürlük, yalnızlık, aşk, ümitsizlik, korkular, kader, inanç, hakikat gibi önemli konuları derinlemesine işliyor yazar. Çoğunlukla Nietzsche’nin felsefi görüşleri üzerine temellenen seanslarda amor fati, üst insan, ebedi yineleme gibi bir çok görüş derinlemesine anlatılıyor. Ben Nietszche'nin bu görüşlerin bir kısmını beğenmekle beraber bazı görüşlerine de katılmadım. Ayrıca Nietsczhe'nin kendi içinde çelişen görüşleri olduğunu düşünüyorum, hem yalnız kalmak isteyip hem de yalnızlıktan kurtulma isteği gibi. Özgürleşmeye çalışırken kendi özgürlük
Yaşamak
Adı yaşamak olmasına rağmen devamlı olarak ölümü işleyen bir kitap.
İlk başladığımda çok hızlı ilerleyen bir hayata başlamış gibi hissettim. Fugui zengin bir ailenin şımarık çocuğudur. Evli, çok iyi bir karısı ve kızı bulunmaktadır. Ancak Fugui zamanını ve parasını hovardalıkla kumarla harcamaktadır. Ne zaman kendine gelecek ve düzelecek derken her şeyini kaybedip ortada kaldı. Hep bu umudu içimde taşıdım. Ama hayatı düzene gireceği yerde sürekli kötüye gitti. Önce babasını kaybetti. Sonrasında da şehre gittiği sırada bir an da askere alındı. Ölümden de ilk kez burada korktu. Bir şekilde de askerlikten kurtuldu.
Kitapta Çin’in yaşadığı ekonomik ve siyasi olaylara da tanıklık ediyoruz.
2 yılın ardından Fugui evine dönüyor. Artık 2 çocuklu bir baba ve ailenin tüm sorumluluğunu üstünde hissediyor.
Ekonomik anlamda da zor günler onları bekliyordur.
En çok etkilendiğim ölüm sahnesi de küçük oğlunun kan verirken öldüğünü öğrenmesi oldu.
Fugui’nin kızının evlenmesi kitaptaki mutlu olduğu tek andı belki de. Her şey düzelecek mutlu olacak derken eşini kaybetmesi ve sonrasında da kızını kaybetmesi hayatın kötü bir sürprizi gibiydi. Kitabın sonunda aile üyelerin hepsini Fugui kendisi gömmek zorunda kaldı. Torunu da buna dahil… Sadece şehirden aldığı öküz ve Fugui kalırken kendisini gömecek aileden bir üye kalmamıştı. Kitabın başında da bu olaya atıf yapılmıştı.
Her ne kadar kitabın ismi Yaşamak olsa da sürekli Ölüm duygusunu yazar bize hissettirdi.
Yazarın diğer kitaplarını da okuma istediği uyandırdı. Hızlı, akıcı ve yalın bir dil ile anlatılan bir kitap.
1000 kitap okuyucularına tavsiye niteliğindedir. Sevgiyle.
"AGRİPPİNA"
"Kendini koruyabilmenin tek yolu, güce sahip olmaktır. Ancak bir kadın olarak, doğrudan güçle yüzleşmek aptallık olurdu. Genç Agrippina, doğuştan gelen hakkını geri almak için yeni bir yol inşa etmek zorundaydı. Bunu da öğrendi: O, ilahi bir soyun torunuydu ve yönetmeyi hak ediyordu. Bu, tartışmasız onun hakkıydı. Tek yapması gereken, oraya ulaşmanın yolunu bulmaktı. İşte bu dersler, Genç Agrippina'yı ileride olacağı kadına dönüştürmüştü."
Roma İmparatorluğu denince aklımıza genellikle Sezar, Augustus ya da Nero gibi isimler gelir. Peki tüm bu imparatorların kız kardeşi, yeğeni, karısı ve annesi olan bir kadını hiç düşündüküz mü? İmparatorların gölgesinde kalmış ama aslında onlardan çok daha ilginç bir hayat hikâyesine sahip bir figür Agrippina.
Emma Southon'un kaleme aldığı bu biyografi, Agrippina'yı tarih boyunca yapıştırılan "canavar anne", "hırslı entrikacı" ve "zehirli dul" gibi etiketlerden arındırarak yeniden değerlendiriyor. Tacitus ve Suetonius gibi dönemin tarihçilerinin erkek egemen bakış açısıyla yazdığı metinlerin ardındaki gerçek Agrippina'yı gün yüzüne çıkarıyor.
Julius-Claudius Hanedanı'nın en güçlü ve tartışmalı figürlerinden biri olan Genç Agrippina, M.S. 15 yılında doğdu. O, Roma imparatorluk ailesinin tam merkezinde, adeta bir imparatorlar zincirinin halkası olarak dünyaya geldi: İmparator Augustus'un torununun kızı, İmparator Tiberius'un büyük yeğeni, İmparator Caligula'nın kız kardeşi, İmparator Claudius'un yeğeni ve daha sonra dördüncü karısı ve nihayet İmparator Nero'nun annesiydi. Hayatının ilk yılları, Roma siyasetinin acımasız yüzünü gösterir nitelikteydi. Babası Germanicus, oldukça sevilen bir generalken M.S. 19'da şüpheli bir şekilde öldü. Annesi Yaşlı Agrippina ise imparator Tiberius'la girdiği mücadele sonucu sürgüne
"NERO BİR HANEDANIN SONU"
Nero: Aynadaki Canavar mı, Yoksa Zamanının Ötesinde Bir İmparator mu?
"Qualis artifex pereo" — "Sanatçı olarak ölüyorum."
Bu sözler, Roma İmparatoru Nero'nun ölüm anında fısıldadığı son cümlelerdi. Tarih, bu sözleri söyleyen adamı çoğu zaman deli, zalim ve yangın kundakçısı olarak andı. Peki ya Nero'yu yeniden düşünsek? Ya onu sadece suçlu sandalyesine oturtmak yerine, imparatorluk tacıyla sanatçı ruhu arasında sıkışmış bir insan olarak görmeye çalışsak?
Nero, MS 37'de, Roma'nın en güçlü hanedanı Iulius-Claudius ailesinin üyesi olarak dünyaya geldi. Annesi Agrippina, imparatorluk kanı taşıyan hırslı bir kadındı. Genç Nero'yu tahta hazırlarken, oğlunun eğitimi için dönemin en parlak zekâlarını görevlendirdi: Filozof Seneca ve praetorian prefect Burrus gibi isimler, imparator adayının akıl hocaları oldular.
Nero'yu anlamak için onun içinde yetiştiği atmosferi kavramak gerekir. Bu atmosfer, hem saray entrikalarıyla yoğrulmuş hem de felsefe ve sanatla beslenmişti. Nero, bir yanda iktidar oyunlarının acımasızlığını öğrenirken, diğer yanda şiirle, müzikle ve tiyatroyla büyüdü.
MS 54'te, henüz 16 yaşındayken imparator oldu. İlk yılları, Roma tarihine "quinquennium Neronis" (Nero'nun beş iyi yılı) olarak geçti. Bu dönemde Seneca ve Burrus'un etkisiyle:
· Vergiler düzenlendi
· Yargı reformları yapıldı
· Senatoyla işbirliği içinde yönetim sürdürüldü
· Kamu binaları inşa edildi
Genç imparator, halka yakın duruyor, onların sorunlarını dinliyor ve adil bir yönetici profili çiziyordu. Peki sonra ne oldu? Bu umut vaat eden genç adam, nasıl oldu da tarihin en tartışmalı figürlerinden birine dönüştü?
Nero'nun en büyük tutkusu sanattı. Şiir yazıyor, lir çalıyor, şarkı söylüyor ve tiyatroyla ilgileniyordu. O dönemde bir imparatorun sahneye çıkması, asaletle
Reklam
Reklam