Ruhum...
Mısrâ çekiyorum, haberin olsun.
Çarşıların en küçük mehyanesi bu,
Saçları yüzümde kardeş, çocuksu.
Derimizin altında o ölüm namussuzu...
Ve Ahmedin işi ilk rasgidiyor.
İlktir dost elinin hançersizliği...
Ağlıyor yeşil.
Sayfa 46 - Suskun
Bu da ölüme giderken saçmaladı
eğer ben çocuk annesi olsaydım yahut ölüm kocamı alıp götürseydi, hiçbir zaman, bütün şehre karşı gelerek bu işi üzerime almazdım. Niçin mi böyle söylüyorum? Çünkü ölenin yerine başka biri kocam olurdu ve kaybolan çocuğumun yerine başka birinden bir çocuk sahibi olurdum. Fakat şimdi annem ve babam Hades'te bulundukları için, benim yeniden bir erkek kardeşim olmasına asla imkân yoktur. İşte kardeşim, her şeyden evvel bunu düşünerek sana ölümünde saygı gösterdim ve işte bunun için yaptıklarım Kreon'a bir alçaklık gibi, küstahça bir isyan gibi geliyor.
Yazar bilinmeyen Töre metinlerinden birine göre, her insan yaşamda iki yoldan birini seçebilir: inşa etmek ya da toprağı ekmek. İnşa etmeyi seçenlerin işi yıllarca sürebilir, ama günün birinde yaptıkları insaat biter. O zaman kendilerini kendi ördükleri duvarların içine hapsettiklerini görürler. İnşaat durunca yaşam anlamını yitirir.
Diğerleri ise toprağı ekerler. Fırtınalara, mevsimlerin getirdiği bütün çetin koşullara göğüs gererler ve hemen hemen hic dinlenmezler. Ama yapının tersine, bahçenin gelişip büyümesi hiç bitmez. Bahçe, bahçıvanın sürekli ilgisini, dikkatini, bakımını gerektirirken bir yandan da yaşamını büyük bir serüvene dönüştürür.
“Biliyorum, ben de biliyorum şu insan yaratığının her bir şeyi berbat ettiklerini. Tanrı hiçbir yaratığı onlara benzetmesin. Onlar gibi, tanrı hiçbir yaratığı ölüm karşısında delirtmesin. Biliyorum, onların işi doğumlarından ölümlerine kadar kendilerinden, ölümden, gerçeklerden kaçmak. Ve bu kaçıştan, korkudan dolayı önlerine ne çıkarsa yok etmek..”
Sayfa 79
Ölüm
𝖡𝗎𝗋𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖻𝖺𝗄ı𝗇𝖼𝖺 𝗍𝗎𝗁𝖺𝖿 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝖿𝗂𝖿𝗅𝗂ğ𝗂 𝗏𝖺𝗋 𝖽ü𝗇𝗒𝖺𝗇ı𝗇.𝖧𝗂ç𝖻𝗂𝗋 𝖺𝗍𝖾ş 𝗌𝗈𝗇𝗌𝗎𝗓𝖺 𝖽𝖾𝗄 𝗒𝖺𝗇𝗆ı𝗒𝗈𝗋. 𝖡𝗂𝗅𝗌𝖾𝗒𝖽𝗂𝗇 𝖻𝗎𝗇𝗎, ö𝗅ü𝗅𝖾𝗋𝖾 𝖺ğ𝗅𝖺𝗆𝖺𝗓𝖽ı𝗇 𝗁𝗂ç. 𝖠𝗆𝖺 𝗓𝖺𝗍𝖾𝗇 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇, 𝗀𝗂𝖽𝖾𝗇𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝖺𝗋𝖽ı𝗇𝖽𝖺𝗇 𝖾𝗇 ç𝗈𝗄 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂 𝗄𝖺𝗅ışı𝗇𝖺 𝖺ğ𝗅ı𝗒𝗈𝗋.
