“Nasıl anlatsam havada gibiydim hep. Bastığım bir toprak, tutunduğum bir dal, yaslandığım bir duvar yoktu.
…
Tutunamayınca hiçbir yere sığamıyordum. Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca. Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim.”
“Kendini kaybettim ama hayalini kaybetmem merak etmeyin.”
Ruhumda elem rüzgârları esiyor bugün. Ne çabuk tükendi özlenen bahar... Yaşam sevincimi artiran dekorlar neden soldu bahçemde? Gelecek kışın ardında saklı duran baharı bir daha görür mü ömrüm?
