bir duvar var, sürekli sırtımı yasladığım, her yorulduğumda, kırıldığımda, insanlar hayal kırıklığım olduğunda, yıldızları seyretmek istediğimde ve seni özlediğimde... hani bir şarkı çalar da seni hatırlatır ya, kokun burnumun direğini sızlatırken gözlerim dolar ama ağlayamam. "iyiyim" deyip yaslanırım o duvara, sessizce rûhumun en derininde özlerim seni. iyi değilim cânım, habersiz gidişin sarstı rûhumu, aklımın uçurumlarında yankılandı yokluğun, dünyadaki tüm sığınaklarım yıkıldı sanki, öyle ki şu duvara yaslanıp yazmakta çâre olmuyor artık.