Özdeyişler üzerine bir özdeyiş. İnsan tek bir sözcük yayımlamadan önce bile yazma eylemi konusundaki gerçekleri dile getirebilir; oysa yaşam konusundaki gerçekler ancak hiçbir şey fark etmeyecek kadar iş işten geçtiğinde dile getirilebilir.
Özdeyişe Övgü . - İyi bir özdeyiş zamanın dişine sert gelir ve her dönemi beslediği halde binlerce yılda tüketilemez: böylece en büyük paradokstur edebiyatta, değişenin ortasında ölümsüz alandır, değeri hep bilinen bir besindir, tuz gibidir ve tıpkı tuz gibi asla çürümez.
Bir şey görürseniz
Sahtekarı görür ve sahtekar demezsen, sen de sahtekar olursun.
Nasıl ki küstah birine nazik davranmak nazik birine küstah davranmaktan daha iyi değilse, alçakça bir şey yapmış birine ayak uydurmak da yapılana göz yummaktır.
Toplumun sorunlarından birçoğu da "diğer insanlar böyle yapıyor" savından kaynaklanır.
Daha dobra dobra konuşmadığım için şimdi kendimden utanıyorum.
Taviz göz yummaktır. Uyguladığım tek modern özdeyiş George Santayana'nın bir sözüdür: Bir insan ... dünyayı ve diğer insanları tavizsiz bir samimiyetle yargıladığında ahlaki açıdan özgürdür. Bu yalnızca bir amaç değil, bir yükümlülüktür de.
“Aşk diye bir şey yoktur. Sadece aşkın kanıtları vardır.” Bir anda bu cümle evrensel bir özdeyiş haline gelmişti. Passan bu cümlede hep derin bir hakikat olduğunu hissetmişti: Aşkta sadece davranışlar önem taşır, kelimelerin hiçbir kıymeti yoktur.
Romantik anlayışı simgeleyen başka bir Özdeyiş ise şöyledir: "İsteklerini bastırabilenlerin istekleri, bastırılabilecek kadar zayıftır"
