Seni, sen olarak, özlüyorum...
Ayşe Hümeyra Ökten
Medine evi, adresiydi. Evinde bulamayanlar bilirlerdi ki Ravza'da bir sütunun dibinde murakabedeydi. Babası vefat etmiş, annesi yaşlanmış bir gün hafif sesle, "Kızım artık gitmesen özlüyorum" dediğinde, "Medine olmazsa ben ölürüm anne" oldu. Bu bağlılık karşısında hiçbir fani duramazdı ve son haccında Mekke'de rüyasında annesi, "Kızım gel artık" dediğinde, "Medine'ye varayım da oradan gelirim anne" oldu. Doktor Abla'nın tek dileği Medine'de defnedilmekti. 30 Ağustos 2020 vefat etti. 31 Ağustos 2020 Pazartesi akşamı Cennetü'l-Baki'de sırlandı.
" Seni düşünüyorum yokluğunda, seni özlüyorum. En küçük bir zaman parçasında bile yaşadığım sensin. Beraberliğimizin bitmesine gönlüm razı değil. Her yerim ayrı ayrı isyan ediyor sensizliğe."
Sayfa 208
Özlüyorum evimi, yalan değil. Özlediğim evim mi, yoksa eski günler mi, orası ayrı tabii.
Bilmem neden, babamla konuştuğumu hayal ettiğim her sefer bu konuşma telefon aracılığıyla oluyor. Müthiş telefon sohbetleri yaptığımızdan değil, ama onun sesini fiziksel varlığından daha çok özlüyorum ve zihnim hiç unutmadığım numarasını çeviriyor.
