Hayatımıza yön veren ailemiz, akrabalarımız ve arkadaşlarımızın yanında hayal kahramanları da kişiliğimizin gelişiminde pay sahibidir.
Hakkı ve sabrı tavsiye yolunda gösterişten uzak durmalıyız, çünkü nefis burada kendine bir pay çıkarmak ister, yani büyük payı kendine almak ister.
Çocuklarımıza sunabileceğimiz en değerli hediyeyi esirgiyoruz onlardan: zaman. Çocuklarımız, dikkat ve varlığımızı onlara sunmamızla bir güvenlik ve aidiyet hissine kavuşurlar. Pazar ekonomisinin yaydığı psiko-loji, anne babalık gibi paraya tahvil edilemeyen işleri tenzili rütbeye uğratıyor. Yakınlık, samimiyet, dostluk, diğerkâmlık gibi değerler, pastadan pay almamızı sağlamıyorsa eğer, kolayca çöp sepetine atılabiliyor.
Diğerini duymaya ne kadar da az zaman ayırır olduk! Sohbet için hiç vaktimiz yok. Hayat için umarsız bir koşturmaca, ilişkilere menfaat eksenli bir bakış, ruhlarımı-zı var olmanın ızdırabından sıyıran uçarı bir neşe, içtiğimiz suyu, soluduğumuz havayı kirletip duruyor.
Kötü huyları anasına diploması babasına
Çocuğun katil olunca nasıl ki cinayeti üstlenmiyorsan; çocuğun başarısından dolayı da kariyerinden pay çıkarmayacaksın...
PAYAlıntı
"Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden.
İnanırdım saadetli yolculuklara.
Adalar var zannederdim güneşli, maavi, dertsiz.
Bütün hızımla koşardım dalgalara.
O zaman beni görseydiniz.
Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden.
Beni o zaman görseydiniz
Siz de gelirdiniz peşimden.
Ama şimdi şu akşam saatinde
Son liman kendim, bu döndüğüm,
Bilmiş, bulmuş, anlamış.
Hatırımda, bir vakitler güldüğüm.
Yoluna can serdiğim o kaçış.
Şimdi, şu akşam saatinde
Dönüyorum görmüş, geçirmiş, atlatmış,
Gözlerin doymayan sahilinde."
