Çünkü seni sevmek, direnmekti, sevgili!.. Güçsüz olanı acımasızca yok eden bu kentin hoyratlığına ve senin için, artık inanmaktan çoktan vazgeçtiğim, yaşadığın hayal kırıklıklarıyla çok uzun zamandır kaybettiğin o aşk duygusunun gerçekliğinin canlı ispatı olmaya direnmekti. Kalbine inançla aşk tohumları ekmekti seni sevmek. Sevmek, o yitirdiğin aşk şarkısı adına, sana umut vermekti.
"Günlerim hep birbirine benziyor, hep birbiri ayarında. Daha ziyade kendi içimin âleminde yaşıyorum. Canım hem sıkılıyor, hem sıkılmıyor. Can sıkıntısına yavaş yavaş alışıyorum, can sıkıntısına yavaş yavaş alışıyorum, can sıkıntısı tabii bir hal oluyor. Belki bu sadece bir vehim, acayip bir teselli. Fakat böyle... Seni ve sevdiklerimi dehşetle özlüyorum. Her ne hal ise, bugün yine şairliğim, o halim üstümde. Bu faslı kısa keseyim, şairlik bazen gülünç oluyor..."