Neşeli Münzevi :)
"Evde duyulan sesler yalnızca benim adımlarım, klavyenin tuşlarına basma sesi, farenin hareketi, sayfa çevirme sesi, buzdolabını açma sesi ya da ocağı yakma sesi olur. Hareket etmesem, hiçbir sesin duyulmayacağı bir alan... Bu alanda bazen sessizce, bazen ses çıkararak aktif bir şekilde yaşıyorum. Çoğunlukla tek başıma ve genellikle yalnız olmaktan keyif alarak.
Yalnız olmaktan hoşlanan biri olduğumu, yirmili yaşlarıma girerken fark ettim. Bu, insanlardan hoşlanmadığım ya da onların verdiği uyarıcılardan bunaldığım anlamına gelmiyordu. Fakat ruh halim, yalnız geçirdiğim mutlak zamanın miktarına bağlıydı. Yeterince yalnız kalamamanın beni mutsuz ettiğini fark ettiğimden beri, fırsat buldukça yalnız kalmaya çalıştım. Yine de bu fırsatlar sık sık doğmadığı için, çoğu zaman yalnız kalacağım anı bekleyen birine dönüştüm."
Ruh halim her an değişiyor. Bazen yaşamda insana sevinç veren bir durum beliriyor, ah, sadece bir an sürüyor bu!
Ne mutluydum aslında, son iki gündür. İki gün önceden kalma ruh hâlim şu an saman alevi gibi sönmüştü. Ali'nin, gözleri ve cümleleriyle uçuyordum oysaki. Unutamıyordum bir türlü göz bebeklerinin ışıltısını.
ASABİLİĞİNİ NASIL YENDİ
Evliliği de kariyeri de ciddi sıkıntıda olan bir adam bana danışmaya gelmişti. Hugh D.’nin sorunu kronik şekilde asabi ve huysuz olmasıydı. Kendisi de bunun farkındaydı ama biri bu konuyu onunla tartışmaya kalktığında, öfke krizine giriyordu. Kendisine sürekli olarak herkesin ona sataştığını ve onlara karşı korunması gerektiğini söylüyordu.
Ona bu olumsuz telkinleri bir kenara bırakıp kendisine olumlu telkinlerde bulunmasını tavsiye ettim. Günde birkaç kez – sabah, öğlen ve akşamları uyumadan önce – şunu tekrarlayacaktı:
Bugünden itibaren daha iyi huylu olacağım. Keyif, mutluluk ve neşe hayatımdan eksik olmayacak. Her gün daha da sevecen ve anlayışlı bir kişi oluyorum. Etrafımdaki kişiler için bir keyif ve iyi niyet kaynağı olacağım, onlara neşe bulaştıracağım. Bu mutlu, neşeli ve keyifli ruh hali artık normal ve doğal ruh halim olmaya başlıyor. O yüzden, minnet duyguları içindeyim.
Bir ay sonra, karısı ve iş arkadaşları onunla geçinmenin ne kadar kolaylaştığını söylediler.
Din sahasında bazı sözde müsamaha ve müsaadelerden yararlanarak türeyen siyasî teşekküller ve sahte mürşitlerin halini aşağıdaki hadîs mealleri, apaydınlık ortaya koyar:
Meal:
«– Ahir zamanda cahil âbidler ve fâsik âlimler türer.» Meal:
«– Âhirette en şiddetli azabı, ilminden faydalanmayan âlim çekecektir.» Meal:
«– Âlimlerin en şerlisi devlet büyüğünün ayağına giden, devlet büyüğünün en hayırlısı da din âliminin ayağına gelen...» Meal:
«– Ümmetimin helâki, fâcir âlim ile cahil âbid yüzünden...» Ve Meal:
«– Ben Deccal’in beterinden korkuyorum!» – Kimdir o, ey Allahın Resûlü?
«– Kötü âlim!» Ve işte, siyasî plânda İslâm dâvasını güden halisiyetsizlerin ruh anahtarı:
«– Ahir zamanda öyle kimseler çıkacak ki, din yoliyle dünyayı devşirmeye çalışacaklar... Halka karşı koyun postuna bürünecekler ve dilleri şekerden tatlı, kalbleri ise kurt yüreği olacak...» Bu hadîsler, sade ulvî hikmetleri bakımından değil, müşahhas delâletleri noktasından da gözümüzün önüne bazı çehreler getirmelidir.
Bir de, bugünün manzarasını ezelde resimlendirmiş bulunan Allah Kelâmından bir meâl:
«– Halkı benimle mi aldatıyorlar? Bu cür’eti bana karşı mı gösteriyorlar?
Zatım üzerine yemin ederim; üzerlerine öyle bir fitne göndereceğim ki, içlerinde en halîm olanı bile hayrette kalacak ve çıkış yolu bulamayacak...» Bugünün tam ifadesi mi, değil mi...
