berceste
@saudaadee
“aşk mıdır sinem içre gelip de câ eyleyen?”
music.youtube.com/watch?v=vCtOBpe...
Şu anda okuduğu kitap
Gerçekten de İslâm'da evlilik, iki tarafın karşılıklı istek ve dilekleriyle, ya da iradelerinin birleşmesiyle oluşan bir kuruluş değildir. Sadece erkeğin tek taraflı seçimine ve kadının ise babasının (ya da velisinin) bu seçim işine katılmasıyla oluşan bir şeydir.
20. yüzyılın sona ermek üzere bulunduğu bu feza çağında bile KADIN, İslâmi uygulama gereğince; yüzünü hiç görmediği, tabiatını hiçbilmediği ve kendi isteğiyle seçmediği bir adamla evlenme zorunluğundadır. Yurttaşı bulunduğu ülkenin temel kanunlarında kişi bakımından evlenme özgürlüğü (göstermelik şekilde) öngörüldüğü halde, Kur'ân emirleri ve peygamber sözleri gereğince satılık bir cariye gibi ve bazı hallerde haberi bile olmadan everilir.
Bu konuda Kur'ân, kadının iradesini öylesine hiçe saymış ve evlenmeyi öylesine erkeğin tek taraflı irâdesine terketmiştir ki sadece erkeğe hitaben şöyle der:
"...hoşunuza giden kadınlarla iki, üç ve dörde kadar evlenebilirsiniz..."
(4 Nisâ 3).
Görülüyor ki asl olan şey erkeğin "hoşlanması" ve "hoşlandığı kadını al-masıdır". Seçim hakkı ona aittir ve o, bu "Tanrısal" hakkını dilediği gibi keyfine ve zevkine uygun düşecek şekilde kullanma olanağına sahiptir.
Her ne kadar Kur'ân'da, dörde kadar kadınla evlenebileceği yazılmış ise de, bunun dışında dilediği sayıda cariye alması mümkündür, çünkü yine Kur'ân'da:
"Sizden, hür mü'min kadınlarla evlenmeye güç yetiremeyen kimse, ellerinizdeki mü'min cariyelerden alsın" (4 Nisâ 25).
diye yazılmıştır. Erkeğin iradesini sınırlayan tek şey haram evlenmelerden kaçınması ve namuslu kadın alması hususlarındadır ki bu da ayrıca belirtilmiştir. Örneğin Nisâ sûresinde şöyle der:
"Babalarınızın evlendikleri kadınlarla evlenmeyin.. Sizlere analarınız, kızlarınız, kız kardeşleriniz... evli kadınlarla evlenmeniz.. haram kılındı" (4 Nisa
Taha isimli okura yanıt verildi
berceste
Bir alıntınızı okuyana kadar çayım soğumuştu😆 neyse hocam keyifli arşivlemeler. Haklısınız kimseyi ilgilendirmiyor🙏🏻
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“KİMİ ZAMAN ACILI BİR İNSANI EN KOLAY, EN ACILI OLAN İNSAN SARAR”1000Kitap
Öncelikle DURUN!
Şayet kitabı okumaya başladıysanız sabırlı olun ve kapağı kapatmayın. Kitaba bir şans verin. Neden mi söyledim? çünkü kitabı okurken epey bir sıkıldım bırakmamak için direndim. Daha önce 
Hanne ‘de de bunu yaşamış iki kez başlayıp yarım bırakmıştım. Ama 
Antikacı’ da bunu yapmadığım için mutluyum.
Kitabın ortasına gelene kadar fikrimce birkaç güzel konuşma ve iç çözümleme paragraflarından başka bir şey yoktu ama meçhul adamın gelmesi ile birlikte kitap bana tam anlamıyla “vaov” dedirtti.
Neden mi?
Nedeni şu; bazı kitaplar vardır ve bu “bazı kitapları” okurken durup; “bir dakika, ben bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum” dersin ve koşup raftan çekip aldığın kitabın sayfaları arasından o cümleleri aramaya koyulursun.
İşte tam olarak bunu yaşattı. En en güzel kısmı 
Şeriat ve Kadın kitabından okuduğum bir pasajda 
İlhan Arsel’in yorumladığı bir ayetin meçhul adam (ya da belki de 
Bahadır Yenişehirlioğlu) tarafından yapılmış yorumuydu. Ve bunun gibi bir sürü aydınlatıcı yorum… mesela Osman Hamdi Bey’in “Kaplumbağa Terbiyecisi” “Kur’an Okuyan Adam” ve “Mihrap” tabloları gibi tabloların yorumlanması…(bu tablolar ben de yeni bir merak kapısı araladı) okurken zihnimdeki sorulara cevap verdiğim için mi ya da zihnimde yeni sorular oluşturduğu için mi? bilmiyorum ama bu tarz kitaplara veya metinlere bayılıyorum. Beni sorgulamaya teşvik ediyor, zihnimin içinde dönüp dolaşan düşünce halkalarını birbirine zincirliyor ya da birbirine sıkı sıkı kenetlenmiş orantısız halkaları çözerek düzene sokuyor. Kısacası “tefekkürü” iliklere kadar hissettiriyor.
Belirttiğim sayfalara geldiğinizde ne söylemek istediğimi anlayacaksınız.
Tüm bunlar güzel ama kitapta bir şey eksik. Anlattığım bu muntazam anlatım kitabın tamamına hakim değil. Sadece küçük bir kısım ve bu beni üzdü:( muhtemelen Hanne ‘de
Hanne ‘de de bunu yaşamış iki kez başlayıp yarım bırakmıştım. Ama Antikacı’ da bunu yapmadığım için mutluyum.
Kitabın ortasına gelene kadar fikrimce birkaç güzel konuşma ve iç çözümleme paragraflarından başka bir şey yoktu ama meçhul adamın gelmesi ile birlikte kitap bana tam anlamıyla “vaov” dedirtti.
Neden mi?
Nedeni şu; bazı kitaplar vardır ve bu “bazı kitapları” okurken durup; “bir dakika, ben bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum” dersin ve koşup raftan çekip aldığın kitabın sayfaları arasından o cümleleri aramaya koyulursun.
İşte tam olarak bunu yaşattı. En en güzel kısmı Şeriat ve Kadın kitabından okuduğum bir pasajda İlhan Arsel’in yorumladığı bir ayetin meçhul adam (ya da belki de Bahadır Yenişehirlioğlu) tarafından yapılmış yorumuydu. Ve bunun gibi bir sürü aydınlatıcı yorum… mesela Osman Hamdi Bey’in “Kaplumbağa Terbiyecisi” “Kur’an Okuyan Adam” ve “Mihrap” tabloları gibi tabloların yorumlanması…(bu tablolar ben de yeni bir merak kapısı araladı) okurken zihnimdeki sorulara cevap verdiğim için mi ya da zihnimde yeni sorular oluşturduğu için mi? bilmiyorum ama bu tarz kitaplara veya metinlere bayılıyorum. Beni sorgulamaya teşvik ediyor, zihnimin içinde dönüp dolaşan düşünce halkalarını birbirine zincirliyor ya da birbirine sıkı sıkı kenetlenmiş orantısız halkaları çözerek düzene sokuyor. Kısacası “tefekkürü” iliklere kadar hissettiriyor.
Belirttiğim sayfalara geldiğinizde ne söylemek istediğimi anlayacaksınız.
Tüm bunlar güzel ama kitapta bir şey eksik. Anlattığım bu muntazam anlatım kitabın tamamına hakim değil. Sadece küçük bir kısım ve bu beni üzdü:( muhtemelen Hanne ‘deKahve Kitap Kurabiye isimli okura yanıt verildi
berceste
Çok güzel yazmışsınız ve tekrar tavsiye için teşekkür ediyorum. Keyifli okumalar☺️🙏🏻
“KİMİ ZAMAN ACILI BİR İNSANI EN KOLAY, EN ACILI OLAN İNSAN SARAR”1000Kitap
Öncelikle DURUN!
Şayet kitabı okumaya başladıysanız sabırlı olun ve kapağı kapatmayın. Kitaba bir şans verin. Neden mi söyledim? çünkü kitabı okurken epey bir sıkıldım bırakmamak için direndim. Daha önce Hanne ‘de de bunu yaşamış iki kez başlayıp yarım bırakmıştım. Ama Antikacı’ da bunu yapmadığım için mutluyum.
Kitabın ortasına gelene kadar fikrimce birkaç güzel konuşma ve iç çözümleme paragraflarından başka bir şey yoktu ama meçhul adamın gelmesi ile birlikte kitap bana tam anlamıyla “vaov” dedirtti.
Neden mi?
Nedeni şu; bazı kitaplar vardır ve bu “bazı kitapları” okurken durup; “bir dakika, ben bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum” dersin ve koşup raftan çekip aldığın kitabın sayfaları arasından o cümleleri aramaya koyulursun.
İşte tam olarak bunu yaşattı. En en güzel kısmı Şeriat ve Kadın kitabından okuduğum bir pasajda İlhan Arsel’in yorumladığı bir ayetin meçhul adam (ya da belki de Bahadır Yenişehirlioğlu) tarafından yapılmış yorumuydu. Ve bunun gibi bir sürü aydınlatıcı yorum… mesela Osman Hamdi Bey’in “Kaplumbağa Terbiyecisi” “Kur’an Okuyan Adam” ve “Mihrap” tabloları gibi tabloların yorumlanması…(bu tablolar ben de yeni bir merak kapısı araladı) okurken zihnimdeki sorulara cevap verdiğim için mi ya da zihnimde yeni sorular oluşturduğu için mi? bilmiyorum ama bu tarz kitaplara veya metinlere bayılıyorum. Beni sorgulamaya teşvik ediyor, zihnimin içinde dönüp dolaşan düşünce halkalarını birbirine zincirliyor ya da birbirine sıkı sıkı kenetlenmiş orantısız halkaları çözerek düzene sokuyor. Kısacası “tefekkürü” iliklere kadar hissettiriyor.
Belirttiğim sayfalara geldiğinizde ne söylemek istediğimi anlayacaksınız.
Tüm bunlar güzel ama kitapta bir şey eksik. Anlattığım bu muntazam anlatım kitabın tamamına hakim değil. Sadece küçük bir kısım ve bu beni üzdü:( muhtemelen Hanne ‘de
Hanne ‘de de bunu yaşamış iki kez başlayıp yarım bırakmıştım. Ama Antikacı’ da bunu yapmadığım için mutluyum.
Kitabın ortasına gelene kadar fikrimce birkaç güzel konuşma ve iç çözümleme paragraflarından başka bir şey yoktu ama meçhul adamın gelmesi ile birlikte kitap bana tam anlamıyla “vaov” dedirtti.
Neden mi?
Nedeni şu; bazı kitaplar vardır ve bu “bazı kitapları” okurken durup; “bir dakika, ben bu cümleyi bir yerden hatırlıyorum” dersin ve koşup raftan çekip aldığın kitabın sayfaları arasından o cümleleri aramaya koyulursun.
İşte tam olarak bunu yaşattı. En en güzel kısmı Şeriat ve Kadın kitabından okuduğum bir pasajda İlhan Arsel’in yorumladığı bir ayetin meçhul adam (ya da belki de Bahadır Yenişehirlioğlu) tarafından yapılmış yorumuydu. Ve bunun gibi bir sürü aydınlatıcı yorum… mesela Osman Hamdi Bey’in “Kaplumbağa Terbiyecisi” “Kur’an Okuyan Adam” ve “Mihrap” tabloları gibi tabloların yorumlanması…(bu tablolar ben de yeni bir merak kapısı araladı) okurken zihnimdeki sorulara cevap verdiğim için mi ya da zihnimde yeni sorular oluşturduğu için mi? bilmiyorum ama bu tarz kitaplara veya metinlere bayılıyorum. Beni sorgulamaya teşvik ediyor, zihnimin içinde dönüp dolaşan düşünce halkalarını birbirine zincirliyor ya da birbirine sıkı sıkı kenetlenmiş orantısız halkaları çözerek düzene sokuyor. Kısacası “tefekkürü” iliklere kadar hissettiriyor.
Belirttiğim sayfalara geldiğinizde ne söylemek istediğimi anlayacaksınız.
Tüm bunlar güzel ama kitapta bir şey eksik. Anlattığım bu muntazam anlatım kitabın tamamına hakim değil. Sadece küçük bir kısım ve bu beni üzdü:( muhtemelen Hanne ‘deKahve Kitap Kurabiye isimli okura yanıt verildi
berceste
Çok teşekkür ediyorum üç kitabı da inceledim anladığım kadarıyla tam da aradığım tarzda kitaplar. Mutlaka okuyacağım:))
“Düşünmek İçin Yazmak”Alıntı
Bence yazmanın asıl sonucu, düşünmeyi sürdürebilmeyi, bir düşünceyi sonuna kadar takip edebilmeyi öğrenmektir. Ya da başka bir ifadeyle söylersek, yazarak düşünmek, düşünerek düşünmekten daha kolaydır.
berceste
Platon, Şölen'de hocası Sokrates'in şu "menkıbesi" ni anlatır: "Bir sabah çözemediği bir konu üzerinde düşünüp duruyordu. Öğleye değin düşündü. Düşünceye dalmış olarak kımıldamadan kalakaldı. Öğle vakti dikkatler ona çevrildi ve şaşkın kalabalık arasında, Sokrates'in gün doğuşundan beri ayakta dikilip bir şey düşündüğü söylentisi dolaştı.
Akşam yemeğinden sonra birtakım İonyalılar merak dolayısıyla şitelerini alarak, Sokrates'in bütün gece öyle dikili kalıp kalamayacağını gözlemek üzere açık havada uyudu (Olayın, kışın değil yazın geçtiğini söylemeliyim). Sokrates ertesi sabaha değin öylece kaldı. Gün ışığıyla birlikte güneșe dua edip gitti." 
Belki de Üzülmeliyiz
Belki de Üzülmeliyiz