Okuyan Kadın
@semrace
cevik.semra
Şu anda okuduğu kitap
Fırtınalarda yitip giden ve parçalanan ailelere…
“Bir sabah, hiçbir suç işlememiş olan Joseph K. kapısında iki yabancı buldu; suçunu bilmediği bir davanın sessiz tanıklarıydılar.”
Franz Kafka ’nın Dava’sını bilir misiniz?
Terk etmedi sevdan beni, diyen 
Ahmed Arif’i,
“Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldanmadan durdum,” diyen 
Nazım Hikmet Ran'ı? Bugün de pazar… Ve İbrahim Sadri misali, ben sizi çok özledim.
“ ... tanıştığı hiçbir kişiyi gazeteci, devlet memuru, asker, profesör, zengin, yoksul gibi görmüyor, onları insan olarak algılıyordu.”
Livaneli okurlarının yüzündeki hüzünlü gülümsemeyi görüyor gibiyim. 
Serenad düştü aklınıza değil mi?
"Aramızdaki temel fark ne, biliyor musun? Sen insanlara baktığın zaman üniformalar bayraklar ve din görüyorsun!"
"Peki, sen ne görüyorsun bakalım?"
"İnsan, sadece insan;
Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan."
Bekle Beni, Livaneli’nin son eseri ve içinde seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan ama korkularına rağmen mücadele etmekten vazgeçmeyen insan var, iki insan…
“Bekle beni, döneceğim,
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle, hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.”
Bir şiirle başlıyor eser. 
Konstantin Simonov’un bir şiiri. Basit bir şiir gibi görünüyor sayfaları çeviren parmaklar ruhundan kopuksa... 2. Dünya Savaşı’nda Nazilerle savaşan Sovyetlerde savaş muhabiri olarak cepheye gönderiliyor Simonov ve bu şiiri sevgilisi –Dünyaca ünlü tiyatro oyuncusu- Valentina Serova’ya yazıyor, savaşın en ağır günlerinden birinde. “Bekle beni.” Her mektubunda bir parça dönemeyeceği korkusu... Şiir cephedeki askerler ve halk tarafından öyle seviliyor ki bağımsızlığın sembolü haline
Franz Kafka ’nın Dava’sını bilir misiniz?
Terk etmedi sevdan beni, diyen Ahmed Arif’i,
“Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldanmadan durdum,” diyen Nazım Hikmet Ran'ı? Bugün de pazar… Ve İbrahim Sadri misali, ben sizi çok özledim.
“ ... tanıştığı hiçbir kişiyi gazeteci, devlet memuru, asker, profesör, zengin, yoksul gibi görmüyor, onları insan olarak algılıyordu.”
Livaneli okurlarının yüzündeki hüzünlü gülümsemeyi görüyor gibiyim. Serenad düştü aklınıza değil mi?
"Aramızdaki temel fark ne, biliyor musun? Sen insanlara baktığın zaman üniformalar bayraklar ve din görüyorsun!"
"Peki, sen ne görüyorsun bakalım?"
"İnsan, sadece insan;
Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan."
Bekle Beni, Livaneli’nin son eseri ve içinde seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan ama korkularına rağmen mücadele etmekten vazgeçmeyen insan var, iki insan…
“Bekle beni, döneceğim,
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle, hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.”
Bir şiirle başlıyor eser. Konstantin Simonov’un bir şiiri. Basit bir şiir gibi görünüyor sayfaları çeviren parmaklar ruhundan kopuksa... 2. Dünya Savaşı’nda Nazilerle savaşan Sovyetlerde savaş muhabiri olarak cepheye gönderiliyor Simonov ve bu şiiri sevgilisi –Dünyaca ünlü tiyatro oyuncusu- Valentina Serova’ya yazıyor, savaşın en ağır günlerinden birinde. “Bekle beni.” Her mektubunda bir parça dönemeyeceği korkusu... Şiir cephedeki askerler ve halk tarafından öyle seviliyor ki bağımsızlığın sembolü halineOkuyan Kadın
Hocam, dilinize sağlık 🌸Kitabı okurken bu kadar keyif alamamıştım… Sizin yorumunuz resmen içimdeki duygulara tercüman oldu. Okurken hissettiğim o kopukluk, o zorlanma; meğer ne kadar ortakmış. Bu kadar net ve içten ifade ettiğiniz için teşekkür ederim 🙏
Reklam
Özlemiş miydim onu? Onu ara sıra herkesten gizli özlediğimi biliyordum. Ama özlediğim o muydu, onun yanındaki kendim miydi, yoksa o eski güzel günler miydi, karar vermesi zordu.
Okuyan Kadın
🥺