Sevmek için zaman ayırmak gerekir. Bilmek için zamana ihtiyaç duyarız. Güzelliği ancak zaman ayırarak fark ederiz. Zamanla olgunlaşırız. Lütfen yavaş gidiniz.
Belki de modern hayatın cesur insanları,” ben bu kadarını sevdim, bu kadarına yetiyorum!” diyebilen insanlardır. Konfor alanından çıkmak değil, kendi konforunda otururken kendinden utanmamak. Yenilik aramak değil eskilerin değerini görebilmek. Herkesin sevdiğini sevmek değil, kendi sevdikleriyle keyifli zaman geçirmek. Bana göre artık en güzeli bu…
"... İnsanoğlunun iki yolculuğu vardır. Birisi dünyadaki yolculuğu, diğeri de dünyadan yolculuğu. Dünyadaki yolculuğunda mutlaka azık lâzımdır ki, o da yiyecek şeylerdir. Dünyadan yolculuğunda da mutlaka azık lazımdır. Bu da Allah'ı tanımak, sevmek, O'ndan başkasına gönül vermemek, devamlı O'na tâatle meşgul olmak, O'na muhalefetten sakınmak ve yasaklarından kaçınmaktır.
İşte bu azık, dünyadaki yolcunun azığından daha hayırlıdır. Zira dünya azığı, yalnız bedenin ihtiyacını görür. Ahiret azığı ise ebedi azaptan kurtarır. Dünya azığı fânîdir. Ahiret azığı ise bâki ve hâlis lezzetlere ulaştırır."
Anne sevgisinden yoksun büyüyen çocuklar, kendilerini sevmek, diğerlerinin onları seveceğine inanmak veya başkalarını sevmek için gerekli olan temel güven duygusunu geliştiremezler. Yetişkin hayatlarında yabancılaşırlar, içlerine kapanırlar ve başkalarıyla genellikle düşmanca ilişkiler kurarlar.