Puan vermedi·280 syf.·
2026 1. kitabı
“bana soru sor artık
beni kurtarma,konuştur” dediği var ya İsmet Özel ‘in; bu kitap bünyemde bu dizeleri yankılattı. Sevgilime İftira diye ad taktığı şair sözü kulağımda sesiyle uğul uğul uğuldadı durdu. Kitaptaki soruşlarla başa saran bir melodi gibi kulağıma fısıldadı, haykırdı, süzüldü.. Nazan Bekiroğlu görünmez oldu, bir izi bile kalmadı bende. Bir baktım ki kıvrılan yolda süzülen farklı otobüslerde on iki yaşındaki ben’im; öncem, şimdim, sonram birbirimize bakar dururuz. Her yazıda her soruda yazarın o sislenişi, benim kendimle kalmam…Her sorunun aklımın köşesinden geçen bir atlı gibi olması…Bazen dört nala bazen de usul usul yola revan oluşum… kitaba, soruşlarına yanıt ararken kendime revan oluşa döndü.
Kendime revan oldum çünkü , benden bazı haller ile ıraktayım. Aynı haller değilse de bazı başka hallerin talibiyiz yolda. Bir oyuğu doldururmuş bendeki o haller, oyukla kaldım. Alıp kendime katmaklığın ardına düştüm ben. Kendime sarılmam ve dahi kotarmam lazım gelir kor yanılgılı yazgıyı.
Susuş efendim ..
Mimoza Sürgünü
Simyacı
“Yaşıyorum,” dedi delikanlıya, aysız ve kamp ateşsiz bir gece, hurma yerken. “Ve bir şey yerken yemekten başka bir şey düşünmem. Yürüdüğüm zaman da yürüyeçeğim, hepsi bu. Savaşmak zorunda kalırsam, ölüm şu gün ya da bugün gelmiş vız gelir tırıs gider. Çünkü ben ne geçmişte ne de gelecekte yaşıyorum. Benim yalnızca şimdim var ve beni sadece o ilgilendirir. Her zaman şimdide yaşamayı başarabilirsen mutlu bir insan olursun. Çölde hayat olduğunu, gökyüzünde yıldızlar olduğunu ve insan hayatının özünde bulunduğu için kabile muhafızlarının savaştıklarını anlayacaksın. O zaman hayat bir bayram, bir şenlik olacak; çünkü hayat, yaşamakta olduğumuz andan ibarettir ve sadece budur.”
Hayallerinin peşinden giden, kalbinin sesini dinleyen Santiago…
Ailesi onun rahip olmasını isterken o, içindeki arzuyu bastırmadan gezgin olmak istediğini söyleyebilmiştir. Bu yüzden çoban olur.
"Bir parça bağırsak, kabın içinde sırıtıyordu.
Bir zamanlar babamın iğneli dilindeki lakırdı ağzımdan dökülüverdi: Dayı parçası."
Derin bir bağla bağlı olduğu dayısının son günlerinde
-okumayan ve okuyacaklar için spoiler içerir efendim dikkat - geriye kalanlarla devam edelim-
Mart, Martin, Sayın Martin..
Ne desem sana bilemedim ki ama öncelikle kocaman bir “helal olsun”
İlk ÖğretmenimEdebiyat
Geçmişim, şimdim ve geleceğim… Bu kitabın bendeki karşılığı budur.
Lise yıllarımda, okul kütüphanemizin raflarında görüp bir çırpıda okuyup içime katmıştım bu kitabı. Bilmiyormuşum, kitabın bana hissettirdiği tüm duygular küçüklüğümden beri, ilkokul yıllarımdan beri zaten benimleymiş; var olduğum şu anda ve geleceğimi inşa eden her unsurda, hayallerimin en güzel köşelerinde benimleymiş… Kitabı okuyunca tamamlanmış, yeryüzündeki var olma amaçlarımdan birine erişmiş gibi hissetmiştim. Tekrardan, yıllar sonra öğretmen olmama az bir zaman kala yine bir çırpıda okuyup hissettirdikleri ile mest oldum. Aytmatov’un tüm eserleri içinde tüm insanlığa sunduğu en anlamlı ve kıymetli eseridir benim için.
Öğretmen kutsaldır ana gibi,
Öğretmen kutsaldır baba gibi,
Öpülesi elleri var, şirin tatlı dilleri var..