Sayın Ötüken
1 puanı Peyami Safa’dan değil yayınevinin kendisinden kırdım. Ötüken yayınevinden çıkma birçok kitabı okudum. Diğerlerinde değil ama Peyami Safa kitaplarında hep aynı rahatsız edici yanı hissettim. Kitabın yazılma yılı ve yazarın dil tercihi sebebiyle açıklığa kavuşturulması gereken çok sözcük var. Garip bi şekilde bilindik kelimeler altta dipnot olarak düşülürken kullanımı az, ender, hatta birçoğunu burda ilk defa okuduğum, kelimeleri açıklama gereği duymuyorlar. Kitabın muazzam bir betimleme gücü var. Tam koyverip kaptırıyorken kendimi bir elim hep sözlüğe gitti. Konunun muhattabına sitemimdir. Benim gibi düşünen var mı merak ediyorum? Nasıl diyorlardı. Yorumlarda buluşalım
DEĞİŞMEZ KURAL;Savaşı zenginler, kodamanlar çıkarır; Garibanlar ölür!Roman
GÜZEL İNSANLAR MERHABA!
*NOT incelemeyi şu parça eşliğinde dinlemeniz tavsiye ederim. youtu.be/3azC0_AVLIY
Uzun bir aradan sonra bir kitap incelemesi için burdayım. Öncelikle bu kitaptan ve Hasan İzzettin Dinamo adlı yazardan beni haberdar eden 
Şeyma Öztürk Hocama ve 
SEDA Hocaya candan sevgiler saygılar...
Bizde ve dünyanın bir çok memlekettinde savaş, kahramanlık hikâyelerinin alıcısı çok olur. Savaş esnasında Kara Murat benzeri kahramanlıklar hepimizin fazlasıyla hoşuna gider.( İlkokulda Kara Murat filmini izlemek için hasta rolü yapıp okula gitmemiştim :) )
Savaş kahramanlık tamam güzeldir. Acaba erkekler savaşa gidince arkada kalan çocuklar, kadınlar, yaşlılar ne yapıyorlar. Ne yiyip ne içer, nasıl yaşarlar...
İtiraf edeyim bende bu konuyu çok detaylı düşündüm dersem yalan olur.
Kitabı üç günde bitirdim. Buna rağmen halen birçok sahne bir film sahnesi gibi beynimde dolanıp duruyor. Her oturduğum ortamda çevreme baskı kurarak kitabı okuyun deyip duruyorum...
En son pek muhterem Emile Zola'nin "Germinal" adlı romanında bayağı bir tokat yemiştim. "Savaş ve Açlar", romanı da beni resmen yumruk manyağı yaptı.
Germinal adlı eserde maden ocağı emekçilerinin ekmek kavgası, göçük altında yaşama kavgası, ölmemek için insanın verdiği mücadele sahnelerini Emile Zola resmen size yaşatıyor.
Dinamo üstad, 1909 doğumlu bir Karadeniz uşağı, 1915 yılında baba ve abiyi Kafkas cephesinde kaybediyor. 1919 yılında anneyi kaybediyor. Kendi ve kardeşleri yetimler yurdunda yaşama mücadelesi veriyor. Roman büyük oranda biyografi öğelerden oluşuyor.
Kafkas cephesinde savaşa giden binlerce Karadeniz uşağı gariban insanlar var. Laz uşağı bu gariban insanlar, eşini, çocuğunu, sevgilisini bırakıp bir bilinmeze doğru yol alıyor.
Gariban
Şeyma Öztürk Hocama ve SEDA Hocaya candan sevgiler saygılar...
Bizde ve dünyanın bir çok memlekettinde savaş, kahramanlık hikâyelerinin alıcısı çok olur. Savaş esnasında Kara Murat benzeri kahramanlıklar hepimizin fazlasıyla hoşuna gider.( İlkokulda Kara Murat filmini izlemek için hasta rolü yapıp okula gitmemiştim :) )
Savaş kahramanlık tamam güzeldir. Acaba erkekler savaşa gidince arkada kalan çocuklar, kadınlar, yaşlılar ne yapıyorlar. Ne yiyip ne içer, nasıl yaşarlar...
İtiraf edeyim bende bu konuyu çok detaylı düşündüm dersem yalan olur.
Kitabı üç günde bitirdim. Buna rağmen halen birçok sahne bir film sahnesi gibi beynimde dolanıp duruyor. Her oturduğum ortamda çevreme baskı kurarak kitabı okuyun deyip duruyorum...
En son pek muhterem Emile Zola'nin "Germinal" adlı romanında bayağı bir tokat yemiştim. "Savaş ve Açlar", romanı da beni resmen yumruk manyağı yaptı.
Germinal adlı eserde maden ocağı emekçilerinin ekmek kavgası, göçük altında yaşama kavgası, ölmemek için insanın verdiği mücadele sahnelerini Emile Zola resmen size yaşatıyor.
Dinamo üstad, 1909 doğumlu bir Karadeniz uşağı, 1915 yılında baba ve abiyi Kafkas cephesinde kaybediyor. 1919 yılında anneyi kaybediyor. Kendi ve kardeşleri yetimler yurdunda yaşama mücadelesi veriyor. Roman büyük oranda biyografi öğelerden oluşuyor.
Kafkas cephesinde savaşa giden binlerce Karadeniz uşağı gariban insanlar var. Laz uşağı bu gariban insanlar, eşini, çocuğunu, sevgilisini bırakıp bir bilinmeze doğru yol alıyor.
Gariban
Bir Başkahramana Sitemimdir!1000Kitap
Yazarlar her ne kadar başkahramanları kötü de olsa onları öyle betimlerler ki okuyucu olarak onlara hak vermemek elimizde olmaz. Ancak çok kızdığım, roman boyunca kendilerini tanırken nefret ettiğim iki karakter oldu şimdiye kadar: Orwell’ın Aspidistra’sının Gordon’u ile Stendhal’ın Kırmızı ve Siyah’ının Julien’i. Gordon en sonunda kendisi için mücadele eden Rosemary’yi dinlemeye başladı ve bir nebze de olsa kendisini affettirdi bana. Peki ya Julien? Ah Julien ah!
Kerestecinin oğlu olarak dünyaya gelen Julien eğitimi sayesinde soyluların evlerine girebilmiştir. Ancak yükselme hırsı ile soyluların yaşamlarının yapmacıklığı onu hep büyük sorgulamalara iter. Rüyasından uyandıran iki kişi vardır: Madam de Renal ile Mathilde.
Madam Renal ile aşkı Madam Bovary, Anna Karenina gibi klasik eserleri akla getirir. Mathilde ile olan aşkı bence günümüzün kopyasıdır. “Kaçan kovalanır” anlayışı, birbirlerini kıskandırma ve görmezden gelme oyunları ile başlar. Bu kısmı okurken bir klasiğin zamana ve mekana meydan okuyan yönünü görürüz.
Julien çok hırslıdır. Ve aslında ne yapacağını da bilmemektedir. Anlık kararlar alır ve bunun kesin doğru olduğuna inanır. Tam artık aklı başına geliyor denileceği zaman bambaşka bir yol tutuyor. Beni kızdırdığı nokta buydu Julien’in. Zekasına, hırsına hayran olmakla birlikte bu özelliği herkesi ve her şeyi mahvetmesine yol açtı. Gordon kendini Rosemary’ye bırakmıştı. Julien kendini cellada bıraktı.
Kalemine ısınamadığım yazar...
Sabahattin Ali
Evet, daha önce bi kaç kere 
Kürk Mantolu Madonna' yı okuma girişimlerim hüsranla sonuçlanmıştı. Bu bende büyük bir önyargı oluşturdu.
Bu kadar sevilen bir yazar olması ve benim bu yazarı okuyamıyor oluşum ben de tuhaf bir duyguya neden oldu ve eylül ayında kesinlikle okumalıyım deyip listeme ekledim. Ama yine de korkularım devam ettiği için sürekli gerilere atıyordum ki https://1000kitap.com/ZeynepAltunok' a teşekkürlerimi sunarım beni bu durumdan kurtardığı için :)
Evet kitaba gececek olursak, okumakta yine zaman zaman zorlandım ( kelimeler olsun keza alışık olmadığım bir kalem olduğundan) ama betimlemeler o kadar iyiydi ki yer yer dalıp gittiğimi ve olaylardan soyutlandığımı fark ettim. Bir küçük sitemimdir kendime bu kitapla başlasam daha daha iyi olurdu sanki. Eğer aramızda Sabahattin Ali okumamişlar var ise kesinlikle bu kitabı tavsiye ederim başlangıç için..
Yer yer gözümün dolduğu, beni derinden etkileyen bir roman oldu, ah yusuf nedir başına gelenler. Kitabı "artık iyi bir şey olsun" diye diye okudum. Tam "oldu evet, iyiye gidiyor." dediğim yerde hep yine bir olay, yeni bir talihsizlik...
> Yusuf' un annesini ve babasını eşkiyalar öldürür ve 9 yaşında öksüz kalan Yusuf' u olay yerine gelen kaymakam evlatlık olarak yanına alır böylece Yusuf' un yeni hayatı şekillenir ve olaylar peş peşe gelir. Kitabı okurken kesinlikle dizisi çevrilebilir diyerek okudum, asla durmuyor ve yazar her defasında şaşırtmayı başarıyor. Böyle düşününce araştırdım, dizisi değil ama bir filmi olduğunu gördüm ve tabii ki izledim. Ama pek beğenemedim maalesef. Merak edip bakmak isteyenler için linki bırakıyorum :)
youtu.be/Y2uTg3SKt6w
Haddim olmayaraktan naçizane görüşlerimi sizinle de paylaşmak istedim bir kusurumuz olduysa affola,
Puan vermedi·222 syf.··
Beğendi
·2020 62. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 18 Eylül 2020 02:15
Sabahattin Ali
Evet, daha önce bi kaç kere Kürk Mantolu Madonna' yı okuma girişimlerim hüsranla sonuçlanmıştı. Bu bende büyük bir önyargı oluşturdu.
Bu kadar sevilen bir yazar olması ve benim bu yazarı okuyamıyor oluşum ben de tuhaf bir duyguya neden oldu ve eylül ayında kesinlikle okumalıyım deyip listeme ekledim. Ama yine de korkularım devam ettiği için sürekli gerilere atıyordum ki https://1000kitap.com/ZeynepAltunok' a teşekkürlerimi sunarım beni bu durumdan kurtardığı için :)
Evet kitaba gececek olursak, okumakta yine zaman zaman zorlandım ( kelimeler olsun keza alışık olmadığım bir kalem olduğundan) ama betimlemeler o kadar iyiydi ki yer yer dalıp gittiğimi ve olaylardan soyutlandığımı fark ettim. Bir küçük sitemimdir kendime bu kitapla başlasam daha daha iyi olurdu sanki. Eğer aramızda Sabahattin Ali okumamişlar var ise kesinlikle bu kitabı tavsiye ederim başlangıç için..
Yer yer gözümün dolduğu, beni derinden etkileyen bir roman oldu, ah yusuf nedir başına gelenler. Kitabı "artık iyi bir şey olsun" diye diye okudum. Tam "oldu evet, iyiye gidiyor." dediğim yerde hep yine bir olay, yeni bir talihsizlik...
> Yusuf' un annesini ve babasını eşkiyalar öldürür ve 9 yaşında öksüz kalan Yusuf' u olay yerine gelen kaymakam evlatlık olarak yanına alır böylece Yusuf' un yeni hayatı şekillenir ve olaylar peş peşe gelir. Kitabı okurken kesinlikle dizisi çevrilebilir diyerek okudum, asla durmuyor ve yazar her defasında şaşırtmayı başarıyor. Böyle düşününce araştırdım, dizisi değil ama bir filmi olduğunu gördüm ve tabii ki izledim. Ama pek beğenemedim maalesef. Merak edip bakmak isteyenler için linki bırakıyorum :)
youtu.be/Y2uTg3SKt6w
Haddim olmayaraktan naçizane görüşlerimi sizinle de paylaşmak istedim bir kusurumuz olduysa affola,Bizim Büyük Kibirliliğimiz.
İş bu inceleme dostlarıma bir ince sitemimdir.
Merhabalar,
Bu incelemeye kendimi kınamakla başlamak istiyorum, yıllar var bu kitabı alalı ve Peyami Safa’nın kişiliğinden pek hoşnut olmadığım için önyargılı davranıp hiç okumaya niyetlenmedim, he neden aldın derseniz o zaman ismini ve içimde geçen bi alıntıyı beğenmiştim. (evet kapağına, ismine bakıp kitap almayı severim)
Neyse, ne diyorduk, önyargılar. Hayatta belki de gözden, elden kaçırdığımız her şeyin müsebbibi önyargılarımız, he kimi filozof bunu iyi yorumluyor, kimi tükaka diyor, bakışaçısı size kalmış. Ben önyargılarım yüzünden Peyami Safa gibi, bence Türk edebiyatının en iyi edebiyatçılarından biriyle bu yaşımda tanıştım. Bu nasıl bir dünyevi bakış açısı kuvvetidir, bu nasıl bir edebi kalem kuvvetidir, bu nasıl bir insan, ruh, felsefe, metafizik tasavvurudur, ben okurken büyülendim. Dedim ya hiç ummadığım bir yazarın beni böylesine çılgına çeviren, ruh halimi deveran eden satırlarını okumak bende kısa bir şok etkisi yaratmadı değil. Hayatımın karmaşık bir döneminde hayatımın en güzel eserlerinden birini okudum. Yani bıraksanız burda sabaha kadar kitabı övebilirim ama konumuz bu değil.
Bir ay kadar sonra bu sitede 3. yılımı dolduracağım, hiç hakkını yiyemem çok güzel insanlar tanıdım. Sıradan hayatımda karşılaşamayacağım kadar iyi okurlarla oturdum, kalktım, hasbihâl ettim. Yalnız bu sitede ve hayatın genelinde karşıma okurların bir noktadan sonra, en çok, en iyi, en edebi, en sular seller gibi, en, en, en.... dalgasına kapılıp kibirden burnunun ucunu göremez hale geldiklerine şahit oluyorum. Önceleri inanın bu umrumda olmazdı çünkü ben pek insanları umursamam. Ama iş öyle bir raddeye ulaşmış ki, sevdiğim insanların bazı yorumladığını gördükçe gittikçe anlamsız bir kaygıya dönüşmüş okuma hallerine şahitlik
Fantastik Evrenin Acı Bir YorumlamasıEdebiyat
“Sınır tanımayan bir zekâ, en büyük hediyedir insana.”
J. K. Rowling.
Bu sözleri dile getirirken kendisine mi atıfta bulunuyordu yoksa karakterlerine mi bilinmez fakat her iki çıkarımda aynı noktaya varmıyor mu zaten! Daha fazla sorgulamanın bir anlamı olmadığı gibi hem eserlerin hem de sahibinin hakkını hemen şimdi teslim etmek gerek!
Neredeyse tüm dünyanın bildiği aynı zamanda takdir ettiği bir evren; Potter evreni… Hakkında çok fazla konuşuldu, yazıldı, çizildi ve insanlar tarafından oldukça benimsendi. Belki de bu evrene en geç kalanlardan birisi de benimdir. Konuyu biraz genişletelim o zaman. Ben de dahil insanların, iki türlü haberi olur bu evrenden. Ya açar filmleri izlenir ya da gider kitapları okunur. Bu iki tercih de mutsuz etmez sahibini fakat kitapları okuyanı ekseriyetle daha mutludur zira hem kitapları okuyan hem de filmleri izleyen biri olarak filmlerin üstün körü, özet şeklinde savuşturulmuş olması beni fazlasıyla rahatsız etti. Direkt filmleri izlemiş olsam yine mutsuz olmazdım fakat bahsini etmek istediğim husus şu ki çoğu detayın başı ezilerek filmlerde vuku bulmaması bir okur olarak en büyük sitemimdir filmin yapımcılarına! Çok daha doyurucu bir seyir zevki sunulabilirdi düşüncesindeyim.
Film faslını bir kenara bırakıp kitaplara geçmekte fayda görüyorum. Tüm seriyi aklımda kaldığı ölçüde hem kurgusal hem de psikolojik anlamda yorumlamaya çalışacağım. Biraz uzun olabilir ama sıkılmayacağınızı umuyorum.
Seriyi başarılı kılan en temel unsur; kurgusu, yaratılan evreni ve sınır tanımayan hayal dünyasıydı. Bu konuda zannediyorum ki hepimiz hemfikirizdir fakat bunların yanı sıra karakterleri de es geçmemek gerek. Karakterlerin güçlü profilleri, bilge olmaları aynı zamanda bir o kadar sabit fikirli olmaları, kendi doğrularını savunmaları, reddetmeleri,