Bir sözler dünyasıdır bizimki:
Huzura "sessizlik" deriz; sözlerin en yetersizi.
Bütün doğa konuşur, hatta ideal varlıklar
Gölge sesleri çıkarır düşsel kanatlarından.
Ama ah! gerçekten değil Tanrı'nın ebedi sesi,
Yükseklerden ve kızıl kanatlar solarken gökte.
Varoluş solarken düşünceler hala diri kalır.Kitap Alıntısı
Gizli boyutlardan yoksun oluşumu, varlığımın yalnız vücudum ve ondan kabarcıklar gibi yükselen sudan düşüncelerle sınırlı oluşunu, bugünkü kadar kuvvetle duyumsamamıştım hiç.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Rengim solarken canıma batan liflerin ve dikenlerin hesabını soramadım kimselerden.
Herkes kendi hüznüyle dönüyor yine kendine. Akşam, kaybolurken gecenin gölgesinde.
Baktım da kalbinin aynasından, gün günden solarken yüzün, aslını aratmayan resim...
"Rengim solarken canıma batan liflerin ve dikenlerin hesabını soramadım kimselerden."
Adı Leyla idi, dudaklarından koparıp bir kazana attı beni sonra hiç acımadan. Hurma lifleri, çöl dikenleriyle beraber kaynadıkça kaynadı suyum; dağıldım, ezildim. Yanıyordum ve henüz olgunlaşmamış bir hurma ile kol kanat olduk bu yangında birbirimize ama nafile!.. Gül dudaklar umarken dikenler battı yüreğime. Yanışım ateşten miydi, aşktan mı, anlayamadım. Bir tekneye döktü güzeller güzeli sevgi dolu varlığımı, çiğnetti çocuklara. Suyla yeşermiş, mehtapla rengimi bulmuştum; güneşte kurutulup candan ayrıldım. Mermer ile merdane arasında lif lif karıştım kaderini paylaştığım hurmayla ve birbirimize sıkı sıkı sarılmayı öğrendik dikenlerle. Rengim solarken canıma batan liflerin ve dikenlerin hesabını soramadım kimselerden.
Sayfa 31 - Kapı Yayınları