Önceki gecenin hatıraları, ertesi sabahın umutları gibi binlerce kök, sayısız ilmektir bizi bir insana bağlayan. İçinden bir türlü sıyrılamadığımız alışkanlıkların kesintisiz örgüsüdür.
Herkes birbiri için bir vesiledir, hepsi bu. Nefret etmek ya da sevmek için bir vesile.
Oysa sevgi ya da nefret içimizde doğar, egemen olur ve yalnızca içimizde kaybolup gider. Bir insanla diğeri arasında gerçek bağlar görülmez. İnsanların birbirleri için olabileceği şey, kişinin kendi duygusunu daha güzel ya da çirkin bir bahanesidir.