Zihni ya da kalbi engelli olan insanlara birkaç sözüm var...
Bir gün engelli sandalyesine oturup koşmayı denesinler.
Gözlerini bağlayıp yirmi dört saat yaşamayı denesinler.
Ya da kollarını bağlasınlar ve üç öğünü onlara başkasının yedirmesini beklesinler.
Mesela ağızlarını bağlayıp şarkılar söylemeyi denesinler.
Annesinin ve babasının sesini hiç duymadan yaşamayı bir düşünsünler.
Empati dostum empati...
Engellilere engel olmayı bırakmamız gerekiyor.
Unutmayalım, ne demişler: Her insan bir engelli adayıdır.