Tuğçe Karabulut
@tucekarabulut
Türkçe Öğretmenliği
10 Mart 1997
154 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Canımın içi, böyle şeyler yalnızca romanlarda olur.
Romanı dört karakter anlatıyor. Bunlar: Nuh Tufan, İbrahim Kurban, Habip Hobo, Ferruh Ferman. Karakterlerin isimleri gibi garip ve eğlenceli kelimelerle dolu bir kitap. Tabii hüzünlü de.
Bölümlere ayrılmış ve oldukça akıcı ilerleyen romanın kurgusu gayet güzeldi. Felsefeyle ve paradokslarla doluydu. İnsana farklı bakış açıları kazandırıyor. Düşünceler yaratıcıydı. Yer yer roman ve filmlere gönderme yapılmıştı. Ayrıca enteresan olaylarla alakalı bilgi vermesi eğlenceliydi.
Romanın başkarakteri Nuh Tufan albino ve bir şizofren. Yetimhanede büyümüş. Hayal gücü
ise inanılmaz. Roman onun etrafında ilerliyor. Yakın arkadaşı İbrahim'in yaptığı buluşla hayatı değişiyor. Buluşla başkasının yerine geçerek onun dublörü oluyor. Matrix'ten kareler gözünüzün önüne gelebilir. Gizli ajanslar, profesör, takım elbiseli adamlar, görülmemiş teknoloji. Öyle de sıradışı. Ne maceralar ne maceralar..
'Duvarda asılı silah varsa o patlar' Önceki sayfalarda adı geçen her karakterin ilerleyen sayfalarda küçümsenmeyecek rollerinin olduğu da açığa çıkıyor.
Sonunda tüm oyunlar ortaya çıkıyor. Bu çıkışla romantik sahne de yaşanıyor. Dublör, Dilemma'sına kavuşuyor.
İlk sayfalarda başlayıp kitabın genelinde devam eden ve bence kitabın kurgusunu zayıflatan, 'anlatımın kesilip bilgi verilmesi' hoşuma gitmedi. Bir yerde 'saçı uzun aklı kıt kadınlar' sözünü geçirmesi beni çileden çıkarmadı değil.
''Hadi bakalım, kendinize gelin ve kitabı incitmeden sayfayı çevirin. '' cümlesiyle karşılaştım ve devamını gerçekten merak ettim umarım kitap beni şaşırtır.
Mavi kuş ve diğer unsurlar güzel tasvir edilmiş. Bir otobüs yolculuğu anlatılıyor. Otobüs eski ama köyün tek otobüsü. Trene yetişmeye çalışan yolcuların ve yolun macerası gözler önüne serilmiş.
Sanki siz de o otobüsün içinde ilerliyormuş gibi hissediyorsunuz. Hele ki benim gibi çocukken bir köy otobüsüne bindiyseniz. Çocuklarıyla vedalaşıp hastaneye yetişmeye çalışan hasta kadın ve kocası, kuyumcu, doktor, öğretmen ve karısı, mühendis, köyün ağası, mahkum ve jandarmalar, köyden kaçıp gizlice binen çocuk ve iki Amerikalı çift.
Onları götüren şoför ise Deli Kenan ve muavini. Bunlara ek olarak ise yolda karşılaştıkları kişiler vardı. Bunlardan Deli Kenan'ın kardeş gibi büyüdüğü Bilal'in hikayesi hüzünlüydü.
Acıklı aşk hikayeleri, hüzünlü vedalar, ölüm,cinayet, ayrılık ve ümit dolu yolculuk hikayesi.
Peki sonu mu? Evet tam bir Türk filmiydi..
'Bizim Yunus'
Eski Anadolu Türkçesi dönemindeki eserlerden biri olan Dede Korkut destanını okudum. Bu dönemin en büyük şairlerinden olan Yunus Emre'nin hayatını anlatan Od'a başlayınca da devamı gibi hissettim.
Dede Korkut bir milli destandır. Muharrem Ergin kitabın önsözünde milli destanın vasıflarını anlatarak bunu doğruluyor.
Dede Korkut Kitabı bir mukaddime ile başlamış. Burada ise birçok atasözü ve öğüt karşımıza çıkıyor.
Kitap 12 destandan oluşuyor. Hepimizin bildiği gibi son araştırmalarla 13.destan da bulundu. Onu da okumak isterim.
Destanlar benzer safhalardan geçmiş. Girişte beylerin sohbet toplantısı var. Ordan olaylar gelişiyor daha sonra karşılıklı söyleşiler devam ediyor. Olayın çözümü için uğraş, çözüm ve hepsinin sonunda mutlaka Dede Korkut'un yaptığı dua var. Tabii bu kadar kapsamlı kitap kısa özetlenemez tek tek destanları incelemek daha doğru olur.
Destanlarda olağanüstülüklere, akılla yapılan çözüme, atasözlerine, Türk simgelerine, motiflerine, dine(savaştan önce abdest alıp namaz kılmak ve salavat getirmek gibi) çok yer verilmiş.
Hepsi birbirinden güzel olan destanlarda ben en çok Duha Koca oğlu Deli Dumrul Destanını ve Kanglı Koca oğlu Kan Turalı Destanını sevdim.
"Dede Korkut Kitabı Türk çocuklarının ruh ve kafa yapısını tek başına sağlam tutacak kudrette ve karakterde bir eserdir." Muharrem Ergin'in de dediği gibi milli kültürün ruhlara sindirilmesi için mutlaka okunmalıdır. Bu kitabı ısrarla okumamızı isteyen sayın Hikmet Yılmaz hocamı da anmadan geçemem teşekkür ederim.
Kitabın adına baktım yaratıcı beni güldürecek öyküler bekledim. Okumaya başlayınca adının bir ironi olduğunu anladım. Gerçekten de farklıydı. Kitap günlük hayatta hepimizin karşılaştığı, çoğunluğun ötekileştirdiği, üzülüp çabuk unuttuğu hayatları anlatıyor. Olumsuz yanları ise yazım yanlışları vardı ve okuru durdurup bir şeyler hatırlatması sıkıcı geldi. Önemli kitap ve filmlere gönderme yapması ve leitmotiv tekniğini kullanması hoşuma gitti. Kitap genel olarak iyi okumanızı tavsiye ederim.
