Dərviş Ziyatay
@uchparalel
Bakı
Şəki, 16 Haziran
67 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dərviş Ziyatay bir yorumu yanıtladı.
Əfsus ki, uzun zamandır ürəyimcə kitab oxuya bilmirdim. Bir yandan imtahanlar, bir yandan da digər işlərim arasında oxumağa çox az vaxt qalırdı. Başladığım neçə-neçə kitab var ki, ancaq başlarını oxumuşam, geri qalanı qalıb. "Olduğu kadar güzeldik" əsəri də elə bunlardan idi.
Dostum 
Vəfa Hafiz in mənə aylar öncə atdığı bu kitab digər tövsiyələri kimi çox maraqlı və əla əsər idi. Yenidən başladığımda necə bitirdiyimin heç fərqinə varmadığım kitablardan oldu.
Kitabda 8 hekayə var:
1. "Sen o zaman parasız yatılıdaydın"
2. "Benim adım Feridun"
3. "İşe çıkılacak gün"
4. "Kanatlarımız olsa be Metin"
5. "Malibu"
6. "Dayımın Avrupa'ya kaçırılışı"
7. "Zehir miktarda"
8. "Stoper"
Bu 8 hekayədən mənim ən çox marağıma səbəb olanlar 2-ci və 8-ci oldu. 4, 5, 6-cı hekayələri oxuyarkən sonluğunu təxmin edə bildiyimdən hekayələr azca marağını itirdi, lakin yenə də oxumaqçün özünə cəzb etdi.
Əsərlərdən "spoiler" verməyəcəyəm, ona görə də, elə burda yazını bitirmək istəyirəm.
Oxuyacaq hər kəsə indidən xoş oxumalar.
Gününüz gözəl keçsin.
Gələn yazılarda görüşənədək ...
Dostum Vəfa Hafiz ə ayrıca təşəkkürlər.
Mənim də sevdiyim kitablardan olmuşdu. Hətta cümlələrini oxuduqca təkrar oxumaq istəyi gəldi, paylaşdığım cümlələri təkrar gözdən keçirdim. Hər hekayə fərqli və qəşəng idi. Bəyəndiyinə sevindim, mən təşəkkür edirəm fikirlərin üçün.😊
Dərviş Ziyatay bir yorumu yanıtladı.
Həmişəlik yadında saxla, qızım, şimal səmti göstərən kompasın əqrəbi kimi, kişilərin günahkar axtaran barmağı həmişə qadına tuşlanır. Hər şeydə. Heç vaxt yaddan çıxarma...
Amma bir çox kişinin fikir vermədiyi bir şey də var. Elə qadınların da diqqət etmədiyi. Bir barmaq günahlandırılan tərəfə baxarkən üç barmaq günahlandıran tərəfə baxır. Bu isə günahlandıranın günahkar mənasına gəlir.
Dərviş Ziyatay bir yorumu yanıtladı.
Çoxdan, yazı-pozuya meyl elədiyi tələbəlik illərindən bu şəhərdə Sakit adında, bir pasport altında iki adam yaşadığını duymuşdu, anlamışdı. Biri hamının - tələbə yoldaşlarının da, müəllimlərinin də, sonra akademiya həmkarlarının və daha sonra isə ailəsinin də tanıdığı, sadə geyinən, az dinib, az danışan, daha çox dinləməyə həvəs göstərən, aza qane, gözü-könlü tox, işləməkdən, mütaliədən əvəzsiz zövq alan Sakit idi. Bu, Sakitin zahiri idi, gözə görünən tərəfi idi və bunu hamı görürdü. Ancaq elə o Sakitin içərisində, o adda, o ünvanda yaşayan ikinci bir Sakit də vardı - bu Sakiti tək özü tanıyırdı, yaxşı cəhətini də, pis cəhətini də yaxşı bilirdi. Bu Sakit düşünən Sakit idi, hər şeyin dərdini - özünə dəxli olmasa da, - çəkən Sakit idi və bu mənada onun boş, qayğısız, fikirsiz keçən bir dəqiqəsi də olmamışdı.
Yaponların bir inancına görə bir insanın üç üzü varmış. Birincisi, hamının tanıdığı üzüdür. Hamı bu üzünü bilir onun. İkincisi, yaxın adamlarının bildiyidir. Ailəsi, yaxın dostları və b. ancaq bu üzü bilirlər. Və son olaraq, üçüncüsünü sadəcə insan özü bilir. İçində baş verənləri, görünməyən üzündəki qırışları, o üzün gözlərimdən axan yaşları ancaq insan özü bilir.