"𝘎ü𝘻𝘦𝘭𝘭𝘪ğ𝘪𝘯 𝘨𝘦ç𝘪𝘤𝘪 𝘰𝘭𝘮𝘢𝘥ığı𝘯ı 𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 öğ𝘳𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮
𝘌𝘮𝘦ğ𝘪𝘯 𝘢ş𝘬𝘵𝘢𝘯 𝘣ü𝘺ü𝘬 𝘣𝘪𝘳 𝘩𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘰𝘭𝘥𝘶ğ𝘶𝘯𝘶 𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯
𝘡𝘢𝘮𝘢𝘯, 𝘬â𝘬ü𝘭𝘭𝘦𝘳𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘥𝘰ğ𝘢𝘳 𝘵𝘰𝘱𝘶𝘬𝘭𝘢𝘳ı𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘣𝘢𝘵𝘢𝘳𝘥ı
𝘈𝘭 𝘺𝘦ş𝘪𝘭 𝘴𝘰𝘭𝘶ğ𝘶𝘮, 𝘺𝘢𝘳𝘢𝘴ı𝘯𝘢 𝘥ö𝘯𝘥üğü𝘮, 𝘴ö𝘻ü𝘮ü𝘯 𝘴𝘢𝘩𝘪𝘣𝘪
𝘚𝘦𝘷𝘮𝘦𝘯𝘪𝘯, 𝘥ü𝘯𝘺𝘢𝘺ı 𝘴𝘦𝘷𝘮𝘦𝘬 𝘰𝘭𝘥𝘶ğ𝘶𝘯𝘶 𝘴𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 öğ𝘳𝘦𝘯𝘥𝘪𝘮."
𝘌𝘩𝘭-𝘪 𝘥ü𝘯𝘺𝘢𝘯ı𝘯 𝘩ü𝘬𝘮ü 𝘷𝘢𝘳, ş𝘦𝘷𝘬𝘦𝘵𝘪 𝘷𝘢𝘳, 𝘬𝘶𝘷𝘷𝘦𝘵𝘪 𝘷𝘢𝘳𝘴𝘢
𝘒𝘶𝘳'𝘢𝘯'ı𝘯 𝘧𝘦𝘺𝘻𝘪𝘺𝘭𝘦, 𝘩â𝘥𝘪𝘮𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘥𝘦
𝘚̧𝘢şı𝘳𝘮𝘢𝘻 𝘪𝘭𝘮𝘪, 𝘴𝘶𝘴𝘮𝘢𝘻 𝘴ö𝘻ü 𝘷𝘢𝘳𝘥ı𝘳;
𝘠𝘢𝘯ı𝘭𝘮𝘢𝘻 𝘬𝘢𝘭𝘣𝘪, 𝘴ö𝘯𝘮𝘦𝘻 𝘯𝘶𝘳𝘶 𝘷𝘢𝘳𝘥ı𝘳.
Sayfa 79 - Rnk Neşriyat, İstanbul - 2023
Reklam
dokunarak yaşamak
Şi𝗆𝖽𝗂 𝖻𝗎𝗋𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖻𝖺𝗄ı𝗇𝖼𝖺 𝗎𝗓𝗎𝗇 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗈ş𝗅𝗎ğ𝖺 𝗒𝖺𝗓ı𝗅𝗆ış 𝗄ı𝗌𝖺 𝗁𝗂𝗄â𝗒𝖾𝗅𝖾𝗋 𝗀ö𝗋ü𝗒𝗈𝗋𝗎𝗆 𝗌𝗂𝗓𝗂𝗇 𝗈𝗋𝖺𝖽𝖺. 𝖤𝗅 𝗒𝖺𝗓ı𝗌ı𝗒𝗅𝖺, 𝗄𝖺𝗁𝗄𝖺𝗁𝖺𝗒𝗅𝖺 𝗏𝖾 𝗀ö𝗓𝗒𝖺şı𝗒𝗅𝖺. 𝖠𝗋𝗍ı𝗄 𝖺𝗇𝗅ı𝗒𝗈𝗋𝗎𝗆; 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇 𝗀ö𝗋𝗄𝖾𝗆𝗅𝗂 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗅𝗂ğ𝗂𝗇𝗂 öğ𝗋𝖾𝗇𝖾𝗋𝖾𝗄 𝖻𝗂𝗅𝖾𝗆𝗂𝗒𝗈𝗋. 𝖭𝖾 𝖽ü𝗇𝗒𝖺𝗇ı𝗇 𝗇𝖾 𝖽𝖾 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂𝗌𝗂𝗇𝗂𝗇. 𝖪𝖺𝗅𝖻𝗂𝗇 𝗍𝖾𝗋𝖺𝗓𝗂𝗌𝗂, 𝗒𝗂𝗍𝗂𝗋𝗂𝗅𝗆𝖾𝗆𝗂ş 𝗁𝗂ç𝖻𝗂𝗋 ş𝖾𝗒𝗂𝗇 𝗄ı𝗒𝗆𝖾𝗍𝗂𝗇𝗂 𝗁𝖺𝗄𝗄ı𝗒𝗅𝖺 ö𝗅ç𝖾𝗆𝗂𝗒𝗈𝗋.
𝖮𝗒𝗌𝖺 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗂𝗅𝗌𝖾𝗇𝗂𝗓... 𝖠𝗁, 𝖻𝗂𝗋 𝖻𝗂𝗅𝗌𝖾𝗇𝗂𝗓...
𝖡𝗂𝗋𝖻𝗂𝗋𝗂𝗇𝖾 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝖺𝗇 𝖾𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝖻𝗂𝗋 𝗄𝗂𝗍𝖺𝖻ı 𝖺𝗋𝖺𝗅𝖺𝗒𝖺𝗇 𝗉𝖺𝗋𝗆𝖺𝗄𝗅𝖺𝗋ı𝗇ı𝗓, ş𝖺𝗋𝗄ı 𝗌ö𝗒𝗅𝖾𝗒𝖾𝗇 𝖽𝗎𝖽𝖺𝗄𝗅𝖺𝗋ı𝗇ı𝗓, 𝗂𝗇𝖼𝖾 𝗍𝖾𝖻𝖾𝗌𝗌ü𝗆𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, ç𝗂ç𝖾𝗄𝗅𝗂 𝗌𝖾𝗏𝗂𝗇ç𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝗌𝖾𝗏𝖾𝖼𝖾𝗇 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓, 𝗄ı𝗋ı𝗅𝗀𝖺𝗇 𝗄𝖺𝗅𝗉𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇𝗂𝗓𝗅𝖾; 𝗌𝗂𝗌𝗅𝖾𝗋𝗂, 𝗌𝖺𝗁𝗂𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂 𝖽ö𝗏𝖾𝗇 𝗄ö𝗉ü𝗄 𝗄ö𝗉ü𝗄 𝖽𝖺𝗅𝗀𝖺𝗅𝖺𝗋ı𝗒𝗅𝖺, 𝖺𝗋𝖽ıç 𝖺ğ𝖺ç𝗅𝖺𝗋ı, ö𝗍ü𝖼ü 𝗄𝗎ş𝗅𝖺𝗋ı, şaş𝗄ı𝗇 𝗌𝗂𝗇𝖼𝖺𝗉𝗅𝖺𝗋ı, 𝗌𝖺𝖻𝖺𝗁 𝗌𝖾𝗋𝗂𝗇𝗅𝗂𝗄𝗅𝖾𝗋𝗂, öğ𝗅𝖾𝗇 𝗀ü𝗇𝖾ş𝗅𝖾𝗋𝗂, 𝖺𝗄ş𝖺𝗆 𝗋𝖺𝗄ı𝗅𝖺𝗋ı, 𝗄ı𝗋𝗆ı𝗓ı 𝗄𝗂𝗋𝖺𝗓𝗅𝖺𝗋ı, 𝗋𝖾𝗏𝗇𝖺𝗄𝗅ı 𝗒ı𝗅𝖽ı𝗓𝗅𝖺𝗋ı, 𝗁𝖾𝗋 𝖽𝖾𝖿𝖺𝗌ı𝗇𝖽𝖺 𝗆𝗎𝗁𝖺𝗄𝗄𝖺𝗄 𝗌𝖺𝖻𝖺𝗁𝖺 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝗎𝗓𝖺𝗇𝖺𝗇 𝗀𝖾𝖼𝖾𝗅𝖾𝗋𝗂𝗒𝗅𝖾 𝖽ü𝗇𝗒𝖺...
𝖭𝖾 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗌𝗂𝗇𝗂𝗓.
𝖪𝖺𝗁𝗋𝖺𝗆𝖺𝗇, 𝗄𝗈𝗋𝗄𝖺𝗄, ş𝖾𝖿𝗄𝖺𝗍𝗅𝗂, 𝖺𝗁𝗆𝖺𝗄, 𝗀𝖾ç𝗂𝖼𝗂. 𝖠𝗓 𝗌𝗈𝗇𝗋𝖺 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝖼𝖾𝗄 𝖻𝗂𝗋 𝗄𝖺𝗋 𝗍𝖺𝗇𝖾𝗌𝗂 𝗄𝖺𝖽𝖺𝗋 𝗀𝖾ç𝗂𝖼𝗂, 𝖺𝗆𝖺 𝗇𝖾 𝗀ü𝗓𝖾𝗅𝗌𝗂𝗇𝗂𝗓.
𝖡𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗆 𝖽𝖺𝗁𝖺 𝗈𝗅𝗌𝖺, 𝗄𝗈𝗋𝗄𝗆𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝗆𝖺𝗄 𝗂ç𝗂𝗇 𝗒𝖺ş𝖺𝗋𝖽ı𝗆 𝗈𝗇𝗎. 𝖡𝗂𝗋 𝗄𝖾𝗄𝗅𝗂𝗄 𝖻𝖾𝗌𝗅𝖾𝗋𝖽𝗂𝗆 𝖾𝗅𝗅𝖾𝗋𝗂𝗆𝗅𝖾, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗎ç𝗌𝗎𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺. 𝖡𝗂𝗋 ç𝗂ç𝖾𝗄 𝖻ü𝗒ü𝗍ü𝗋𝖽ü𝗆, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗌𝗈𝗅𝗌𝗎𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺. 𝖡𝗂𝗋 𝗈𝗆𝗎𝗓 ı𝗌ı𝗍ı𝗋𝖽ı𝗆, 𝗏𝖺𝗋𝗌ı𝗇 𝗀𝗂𝗍𝗌𝗂𝗇 𝗌𝗈𝗇𝗎𝗇𝖽𝖺.
𝖣𝗈𝗄𝗎𝗇𝗎𝗋𝖽𝗎𝗆.
𝖡𝖾𝗇 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝗇𝖾 𝖽𝖾𝗄, 𝗈 𝖾𝗋𝗂𝗒𝖾𝗇𝖾 𝖽𝖾𝗄, 𝖻𝗂𝗓 hiçleşip 𝗄𝖺𝗋ışı𝗇𝖼𝖺𝗒𝖺 𝖽𝖾𝗄 𝖻𝗎 𝖽𝖾𝗋𝗂𝗇 𝖻𝗈ş𝗅𝗎ğ𝖺 𝖽𝗈𝗄𝗎𝗇𝗎𝗋𝖽𝗎𝗆.
𝖠𝗆𝖺 𝗒𝗈𝗄 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗆 𝖽𝖺𝗁𝖺.
𝖡𝗂𝗋 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍 𝖽𝖺𝗁𝖺 𝗒𝗈𝗄.
Ölüm
𝖡𝗎𝗋𝖺𝖽𝖺𝗇 𝖻𝖺𝗄ı𝗇𝖼𝖺 𝗍𝗎𝗁𝖺𝖿 𝖻𝗂𝗋 𝗁𝖺𝖿𝗂𝖿𝗅𝗂ğ𝗂 𝗏𝖺𝗋 𝖽ü𝗇𝗒𝖺𝗇ı𝗇.𝖧𝗂ç𝖻𝗂𝗋 𝖺𝗍𝖾ş 𝗌𝗈𝗇𝗌𝗎𝗓𝖺 𝖽𝖾𝗄 𝗒𝖺𝗇𝗆ı𝗒𝗈𝗋. 𝖡𝗂𝗅𝗌𝖾𝗒𝖽𝗂𝗇 𝖻𝗎𝗇𝗎, ö𝗅ü𝗅𝖾𝗋𝖾 𝖺ğ𝗅𝖺𝗆𝖺𝗓𝖽ı𝗇 𝗁𝗂ç. 𝖠𝗆𝖺 𝗓𝖺𝗍𝖾𝗇 𝗂𝗇𝗌𝖺𝗇, 𝗀𝗂𝖽𝖾𝗇𝗅𝖾𝗋𝗂𝗇 𝖺𝗋𝖽ı𝗇𝖽𝖺𝗇 𝖾𝗇 ç𝗈𝗄 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂 𝗄𝖺𝗅ışı𝗇𝖺 𝖺ğ𝗅ı𝗒𝗈𝗋.
Başlayalım...Aşk - Edebiyat - Roman
"𝐘𝐚𝐤𝐭ı𝐧 𝐝𝐚 𝐲𝐚𝐧𝐦𝐚𝐝ı𝐧 𝐦ı, 𝐅𝐢𝐫𝐮𝐳𝐞? 𝐘𝐚𝐧𝐝ığı𝐧𝐥𝐚 𝐤𝐚𝐥𝐦𝐚𝐝ı𝐧 𝐦ı?
𝐁𝐢𝐥𝐞 𝐛𝐢𝐥𝐞 𝐛𝐢𝐫 𝐤𝐚𝐥𝐛𝐢𝐧 𝐠ü𝐧𝐚𝐡ı𝐧𝐚 𝐠𝐢𝐫𝐝𝐢𝐧. 𝐆ü𝐳𝐞𝐥𝐥𝐢𝐠𝐢𝐧𝐢 𝐲𝐚𝐥𝐚𝐧𝐥𝐚𝐫ı𝐧𝐥𝐚 𝐠ö𝐥𝐠𝐞𝐥𝐞𝐝𝐢𝐧.
Ö𝐥ü𝐦 𝐞𝐥𝐥𝐞𝐫𝐢𝐧𝐢 𝐤𝐢𝐫𝐥𝐞𝐭𝐭𝐢,
𝐠ö𝐥𝐠𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐛𝐢𝐥𝐞 𝐛𝐞𝐝𝐞𝐥𝐢𝐧𝐢 𝐲ı𝐥𝐥𝐚𝐫𝐜𝐚 ö𝐝𝐞𝐝𝐢𝐧. Ş𝐢𝐦𝐝𝐢 𝐬ı𝐫𝐚 𝐬𝐞𝐧𝐝𝐞.
Ş𝐢𝐦𝐝𝐢 𝐠ü𝐳𝐞𝐥𝐥𝐢ğ𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐡𝐚𝐤𝐤ı𝐧ı 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐞𝐧𝐝𝐞.
𝐀𝐲𝐚ğ𝐚 𝐤𝐚𝐥𝐤 𝐝𝐚 𝐚𝐭𝐞ş𝐭𝐞𝐧 𝐠ö𝐳𝐥𝐞𝐫𝐢𝐧 𝐠ö𝐤𝐲ü𝐳ü𝐧ü 𝐠ö𝐫𝐬ü𝐧.
𝐌𝐚𝐫𝐝𝐢𝐧' 𝐢𝐧 𝐤𝐮𝐫𝐮 𝐭𝐨𝐩𝐫𝐚ğı 𝐬𝐞𝐯𝐝𝐚𝐧𝐥𝐚 𝐲𝐚ğ𝐦𝐮𝐫𝐮 𝐛𝐮𝐥𝐬𝐮𝐧.
𝐌𝐢𝐝𝐲𝐚𝐭 ı𝐧 𝐤𝐚𝐫𝐚 𝐲𝐢ğ𝐢𝐝𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐲ü𝐳ü 𝐠ü𝐥𝐬ü𝐧. 𝐒𝐞𝐧 𝐬𝐞𝐯 𝐝𝐞 𝐛𝐮 𝐦𝐚𝐬𝐚𝐥ı𝐧 𝐬𝐨𝐧𝐮 𝐦𝐮𝐭𝐥𝐮 𝐛𝐢𝐭𝐬𝐢𝐧. 𝐘𝐨𝐤𝐬𝐚 𝐛𝐮 𝐬𝐞𝐯𝐝𝐚 ö𝐥ü𝐦ü 𝐠ö𝐫𝐞𝐜𝐞𝐤. 𝐁𝐮 𝐥𝐚𝐧𝐞𝐭 𝐢𝐬𝐞 𝐬𝐨𝐧𝐬𝐮𝐳𝐚 𝐝𝐞𝐤 𝐬ü𝐫𝐞𝐜𝐞𝐤.
𝐓ı𝐥𝐬ı𝐦ı 𝐚𝐧, 𝐠ö𝐳𝐥𝐞𝐫𝐢 𝐚𝐲𝐚𝐧.
𝐀𝐡 𝐛𝐮 𝐝𝐞𝐫𝐝𝐞 𝐝𝐞𝐯𝐚 𝐲ü𝐫𝐞𝐤𝐭𝐞 𝐨𝐥𝐚𝐧."
Hep sola sapmam konusunda söylenenlerin kimi labirentlerin merkez noktasına varmak için başvurulan, çok bilinen bir yöntem olduğunu hatırladım. Labirentlerden anlarım biraz: Yunnan Valisi olan... Ts'ui Pên'in torunu olmam boşuna değil.
Reklam
Reklam