Acı
Neyin kimin savaşı bu..
Evlerdeki tenceleri sattıran hatta kızları..
İnsanoğlu sığamadı şu koca dunyaya dar geldı de saldırdı sağa sola yıktı dagıttı yaktı öldürdü. Küçücük kızları. Neden! Yok hiç bir neden yok. Açgözlülük. Yakılan yıkılan dağıtılan harcanan yaralanan kızların bedenleri şimdi hikaye. Vardır belkı daha aramızda ınanmayan. Onları okuyupta karnına yumruk yemıs gıbı kalmayanın ınsanlığından şüphe duymamak elde degıl.
İki göz yası döker okur gecerım dıye başladım bu kıtaba, utanıyorum.
Göz yaslarım kaskatı kaldı ruhumda. Ağlayamadım bıle. Şimdi bitti ya kitap boğazımda yumrusu kaldı kocaman yutkunamadım bile. Bir belki ne buyukmus kaç kadın sığınmıs ıcıne.. satıldıgımız yurdumuza belkı bir gün döneriz diye.. kadın dıyorum da daha cocuk yüzlü kadınlasmıs mecbur kalmıs kucucuk bedenlerı anlayın siz.
Öfkeliyim. En azından yasandı bıttı başka kızlar yasamıyor dıye tesellı edemedım kendimi çünkü biliyorum bitmedi ah bitmedi kızların adları degıstı de hıkayelerı degısmedı. Yıkılasın dunya. Kop ey kıyamet kurtar cocukları. Bizim gücümüz yetmiyor. Açgözlülüğümüz bitmiyor doymuyor bu ınsan doymuyor!
İnsanı En İnsan Gibi Anlatan Kitap
Az önce bir filmin yazısını yazdım ve dedim ki “benim favori yazarım yok”. Tabii burası blog değil insanlar buraya kitapla ilgili yazı okumaya geliyor günlük gibi buraya yazmayacağım ama o yazıyı
Kitapları okunmaya değer . Bu kitapta insanın içindeki gölgelerden bahsediyor . O gölgeler ansızın dışarı sızabiliyor . Bazen hiç olmayacak bir şeyler yapan insanlara örnek vermişti . Bir savcının psikoterapi de gözlerinin bir noktaya neden odaklandığını soruyor doktor . Savcının cevabı ise çok utanıyorum size aklımdan geçeni söyleyemem diyor . Doktor ısrar edince ben yüzüne karşı çocukça bir kelime söylemek istedim diyor . Adam terapide sıkılmış ve çocukluk anılarından biri yukarı çıkmıştı . Bazı kimlik sorunları yaşayan insanların da bu gölgelerinin olduğunu düşünüyorum .
Bazen bunlar anksiyete bir şeyleri kabul edememe hali , yaşanan ağır sorunlar ve özellikle de değersizlik duygusu . Kadınların yaşadığı değersizlik duygusunu erkekler de yaşıyor . Kitap bana şunu gösterdi ki bir çok insan depresyon yaşadığının farkında bile değil . Gülerken içi ağlayan insanların sayısı şuanda o kadar fazla ki yaşıyorum zannediyorlar . Mutlu insanların intihar edişi ve ailelerin ama o mutluydu . Daha dün yüzü gülüyordu sözlerini duymuşsunuzdur . Hepsi içerde birikiyor ve bir gün dışarı sızmaya başlıyor . Zihin sizin dışınızda da çalışıyor. Bir şeyleri kopyalıyor alıyor öğreniyor ve siz bunu neden hatırladım ki olabiliyorsunuz . Zihin müthiş bir şey ama daha önemlisi psikolojinizi sağlam tutun .
utanıyorum
spoiler içerir
serinin genel olarak smuta çok yer vermesinden hayıflanıp en sevdiğim kitabın da bu olması çok ironik ama maalesef…
öncelikle dean’e parantez açmak istiyorum ilk iki kitap boyunca bu kadar gıcık olduğum bir karakteri bana sevdirmeyi başardığı için tebrik etmem gerekiyor
allie ve dean, benim kuşkusuz favori çiftim.
sadece seks olarak çıktıkları bu yolda birbirlerine karşı sürekli tökezlemeleri, bahane aramaları, ufak kıskançlıkları, arkadaşlarından gizli kaçamakları.. birden fazla denklem olmasının da etkisiyle okumayı en sevdiğim dinamik oldu smut sahneleri yoğundu ama hikayeye yedirilmişti bence
dean’in allie’ye olan duygularıyla beraber değişmesini istediğim huyları olmasını isterdim beau’nun yanında sevişmeye kalkmaları gereksizdi bence :(( ah dean şu public sevdandan, yakalanma ihtimalinden tahrik olmaktan vazgeç be adam
kitabın sevdiğim bir diğer kısmı da baktığınız zaman hikayede bir üçüncü kişi var, bu da allie’nin kaç yıllık eski sevgilisi ve konu da burdan başlıyor ama kurgu boyunca sean’ın ana çifte hizmet ettiğini görmek sizi hiç huzursuz etmiyor.
kesinlikle üzüldüğüm ama bir yandan da dean’in kendisine gelmesi için gerekli olan malum sahne. dean’in allie’nin oyununa gitmeyi unuttuğu sahne… allie onu affetti ben hala affedemedim… böyle karakterler için çok önemli olan ve tekrarı olmayan sahnelerin heba olması beni çok üzüyor
yine de serideki favori kitabım ve favori çiftim. onları seviyorum.
<3
Geleceği Çalınan Kadınlar
Yakın zamanda Evlilik Portresi kitabını okumuştum. Bu kitaptaki kadının hikâyesi de onunla oldukça benzerlik taşıyor. Biri 1500’lü yılların Floransa’sında, diğeri 1900'lerin Karayip'lerinde geçmesine rağmen kadının kaderi coğrafya fark etmeksizin neredeyse aynı.
Anne babaların yüzyıllar boyunca kız çocuklarını değerli bir ailenin oğluyla evlendirip karşılığında kazanç sağlayacağı bir “meta” gibi görmesi bana oldukça ürpertici geliyor. Toplumun değerli olarak ölçtüğü kriterlerde de benzer duyguları hissediyorum. Kız çocukların kendilerine nasıl bir gelecek arzu ettiğinin, neyi sevdiklerinin, neyi arzu ettiklerinin hiçbir önem taşımaması ve sadece satılacak bir eşya muamelesi görmesi… Üstelik bunlar yalnızca uzak geçmişte değil. Feminist hareketin de desteğiyle sayıca azalsa da günümüzde, dünyanın bazı yerlerinde ve maalesef ülkemizde hâlâ izleri sürüyor. Ve ben insanlığımız adına çok utanıyorum.
Bu hikâyede de küçük yaşta annesini kaybeden, babası tarafından para karşılığında başka bir adama verilen bir kadının iç dünyasını okuyoruz. Hem kadın olduğundan hem de ten rengi nedeniyle ne toplumdan ne de ailesinden tarafından değer görmüş bir kadının öyküsü. Tüm yaşadıklarına rağmen, toplumun ona biçtiği rollere boyun eğmeyen, yalnız ve mücadeleci bir kadın.
Uzun zaman sonra bu denli sahici ve derin bir anlatımı olan bir kitap okumamıştım. Tavsiyemdir.
Böyle Söyledi NietzscheEdebiyat
Zerdüşt karakteri muhtemelen kitabı okuyan herkesin zihninde bizzat Nietzsche’nin benliğiyle, kimliğiyle özdeşleşmiştir diye düşünüyorum. Yazarın okuyucuya bilinçli olarak verdiği bu hissiyat