Mən dünyada ədalət divanı adına bir şey tanımıram. Hamısı yalandır! Yalan deyir Şiller! Mən yenə ancaq bu zavallı xalqı tanıyır, ona müraciət edirəm. Ona təslim oluram. Son söz onundur. Qoy o söyləsin: kimdir müqəssir
Yaşadaraq öldürən, öldürərək yaşadan, sevərək parçlayan, parçalayaraq sevən əliqanlı səfillər padşahı Oqtay Eloğlumu? Bu zavallı, günahsız yavrumu? Əsli mühitin bu gülünc heykəlimi? Və yaxud alman dahisi böyük Şiller özümü?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Adam təsəlli verəndə ikiüzlülük son həddinə çatır. Bu zaman adamların üzündə süni təəssüf ifadəsi görünür, bir az yuxarı qalxan qaşlar sonradan birləşir, başqasının dərdinə şəriklik ifadə etmək mənasında yüngülcə baş əyirlər və dərindən nəfəs çəkib qəmgin-qəmgin danışırlar...
Son dönemde iyimserleşen Shakespeare’ın tövbesi mi bu
Eski romance'ların gerçeklere bağlı kalmayan bu havası dışında, Shakespeare'in son oyunlarında bazı ortak özellikler görülür: Bu oyunların dördü
de, tragi-komedya türündedir; yani tragedyalara özgü çok acıklı olaylardan, çok derin acılardan sonra, durum tatlıya bağlamr. Kötüler kesin yenilgiye uğrar, iyiler tam bir mutluluğa varır;
ölü samlanların yaşadıkları anlaşılır; bebekliklerinde yitirilen evlatlar, yetişkin genç kızlar ve delikanlılar olarak annelerinin babalarının karşısına çıkarlar; fırtınalarda ayrılan aileler birbirine kavuşur; yıllar yılı dargın olanlar barışır, v.b. Shakespeare bu son oyunlarında, büyük komedyalarında ya da tragedyalarında
olduğu gibi, kişilerin gerçekiere uygun bir biçimde davranıp konuşmalarına,
iç çelişkilerine ya da başka kişilerle çatışmalarına değil; sadece konuya, yani anlatılan öyküye ve bu öyküde ele alınan
olaylar dizisine önem verir.
