bir sessizlik bırakıp çekildin sonra
vakit de galiba akşam üzeri
çocuklar okuldan dönüyordu tam
arabalar, iş yerleri ve bütün
sana benziyordu yüzün bir farkla
gözlerin birkaç harf eksik gibiydi
beni orda, beni o an ve beni
anlatacak olsaydı bir fotoğraf
ya da şöyle yeni baştan alalım
başka bir iklimde, hangi meridyen
sözü daha önce hiç edilmemiş
bir öyküde geçen gizemli nehir
asılı kalması yani cümlenin
başlangıcı, hatta sonu belirsiz
bir boşlukta düşe kalka yürümek
ayak bilekleri el verdiğince
geçerek yağmurdan son güle kadar
bir avuç gün,toprağa mı savrulsun
soramadım,sorsam da bir cevabı yok
şimdi sen sahiden gidiyor musun
/Şadi Oğuzhan