Dünyayı Kuran BeyinFelsefe
“Dünyanın yapılandırılması ve kurulması muazzam bir iştir, bunu her gün binlerce kez bilinçdışında yaptığımız için ne yaptığımızın farkında bile olmayız.” (s. 155)
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık 
Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. 
Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımız
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımız
Kitaba başlama sebebim ateşperest inanç sistemini öğrenmek olmasına rağmen çok daha ilginç bir noktayla karşı karşıya kaldım.
Mazdeist inanç sisteminde Ardavirafname’nin yazılma sebebi İskenderin İran’a verdiği tahribatla beraber kaynaklarını kaybedip yoldan çıkan halkın, din önderleri tarafından aralarından en günahsızın seçilip öte dünyaya hazırlanmasını konu alıyor.
Yedi gün sürecek bir ötedünya yolculuğu ile Ahuramazda ile buluşacak, günahkarların ve iman edenlerin ahvaline dair gördüklerini döndüğünde insanlığa aktarıp yazdıracak ve böylece tıpkı peygamber gibi bir uyarıcı misyonu yüklenecek.
Tanıdık geldi mi?
Evet islam inancının miraç hadisesi ile örtüşen noktaları olduğu gibi, Dante’nin İlahi Komedyası ile de birebir aynı.
İslamda Muhammed Peygamberin Burak bineği ile göğe çıkıp rabbiyle görüşmesi cennet ve cehennemi görmesi ve buna binaen ümmetini uyarması sözkonusu idi.
Dante ise Virgil rehberliğinde cehennem Araf ve cennet yolculuğu yapmıştı.
Ardavirafname bu noktada dünyadaki amellerin öte dünyada nasıl muamele göreceğine dair detaylı bir anlatım olmuş.
Yazarın ve tarihçi araştırmacıların iddiası ise özellikle Dante’nin bu noktada özgün bir eser oluşturmadığıdır. Çünkü Ardavirafname, ilahi komedyadan önce yazılmıştır. Bu noktada şu çok anlaşılabilir, özellikle Haçlı seferleri ile doğu kaynaklarının batıya taşınması, batı eserlerinin yazımında doğu izi olmasına doğrudan ve dolaylı sebep oluyor.
Demek istediğim Dante’nin ilahi komedyası bu türün ilki olarak biliniyordu/ kabul görüyordu, Avrupa merkezli bir tarih dominasyonuna karşı çıkarak Ardavirafname’nin bilinir olmasına önem veriyorum.
Okuduğunuzda bildiğiniz birçok semavi öge göreceksiniz.
Reklam
Puan vermedi·299 syf.·
2026 11. kitabı
Dante, karanlık bir ormanda yolunu kaybetmiş halde bulur kendini. Bu kayboluş aslında insanın günah ve karmaşa içinde yönünü yitirmesini temsil eder. Ona rehberlik eden kişi, antik Roma şairi Virgil'dir. Birlikte cehennemin dokuz katını gezerler ve her katta farklı günahları işleyen insanların cezalarını görürler.
En İlginç Yorumlardan Biri
Dante'nin cehennemindeki cezalar rastgele değildir. Her günahkâr, işlediği günahın sembolik bir yansımasını yaşar.
Örneğin:
Şehvet düşkünleri sonsuza kadar fırtınalarda savrulur. Çünkü hayattayken tutkuları tarafından savrulmuşlardır.
Kâhinler ve falcılar başları arkaya dönük şekilde yürür. Çünkü geleceği görmeye çalışmışlardır ama artık sadece geriye bakabilirler.
İhanet edenler buzun içine hapsedilir. Dante'ye göre sevginin yokluğu ateş değil, soğukluktur.
Bu çok modern bir düşünce aslında. İnsan çoğu zaman yaptığı şeyin sonuçları içinde yaşamaya başlar.
Cehennemin En Alt Katı Neden Buz?
Bugün cehennemi düşündüğümüzde aklımıza ateş gelir. Ama Dante'nin en büyük sürprizi burada.
En dipte Lucifer vardır ve çevresi donmuştur.
Dante şunu söyler gibi görünür:
Kötülüğün özü öfke değil, sevgisizliktir.
Bu yüzden en büyük günahlar ihanet, sadakatsizlik ve güveni kötüye kullanmaktır.
Edebî Açıdan
Dante'nin cehennemi aslında dönemin toplum eleştirisidir.
O, sevmediği siyasetçileri, yozlaşmış din adamlarını ve rakiplerini cehenneme yerleştirir. Bu nedenle eser biraz da 1300'lü yılların İtalya'sına yazılmış dev bir eleştiri metni gibidir.
Bu yönüyle eser, yalnızca dinî değil aynı zamanda politik bir metindir.
Benim En Etkileyici Bulduğum Fikir
Dante'nin yolculuğu cehennemde başlar ama orada bitmez.
Önce insan kendi karanlığıyla yüzleşir. Sonra arınmayı öğrenir. En sonunda ışığa ulaşır.
Bu yüzden İlahi Komedya sadece ölümden sonraki dünyayı
Puan vermedi·384 syf.·
2026 13. kitabı
Herkese merhaba.
Bu ay o kadar verimsiz geçti ki anca ayın ikinci kitabını okuyabildim.
Şimdi sıra Cehennem Kulübü ajanlarından Beauchamp Vikontu Sebastian'da. Beau'da diğerleri gibi kendisini ülkesine ve kralına adamış onurlu bir beyefendidir. Virgil'in öldürülmesinden sonra (merak ettiğim karakterlerdendi. Birazcık da spoiler oldu galiba) Tarikat'ın başına geçmiş durumda. Beau, Tarikat'ı korumak amacıyla burnunu her işe sokan Bayan Carissa Portland ile evlenir.
Aslında Carissa dedikoducu biri değildir. Bir "bilgi kadını"dır. Gözlemleri sonucu tek yapmak istediği, çapkın Beauchamp'ı öfkeli bir kocadan korumaktır. Aklı her ne kadar Beau'nun kötü şöhertinden dolayı uzak durmasını söylese de kalbi ve bedeni tam tersini söylemektedir. Carissa, Beau'yu korumaya çalışayım derken kendisi önce Tarikat'ın ortasında sonra Beau'nun eşi olarak bulur. Bu da yetmezmiş gibi kocasını korumak amacıyla yaptığı araştırmalar sonucu çıkardığı sırların içinde bulur.
Carissa ile ilk Şeytan Diyor ki'de karşılaşmıştık. Daphe'nin en yakın arkadaşıydı. O zaman ilgimi çeken bir karakter olmuştu. Onun hakkında hayal kırıklığına uğramamak çok hoşuma gitti.
Kitabın ilk yarısı daha çok romantizm içeriyordu. Ajanlarla, Tarikat ile ilgili sorunlara yavaş yavaş giriş yapılmış. Kayıp ajanlar Nick ve Trevor hakkında bir şeyler öğreniyoruz. İkinci yarısında daha çok Tarikat ile ilgiliydi. Tarikat ve ajanlar tehlike altında.
Benim için eğlenceli, keyifli bir okuma oldu. Carissa çok eğlenceliydi. En sevdiğim karakterlerden oldu. İkilinin uyumunu da sevdim..
Çok fazla söyleyecek bir şey yok aslında . My Scandalous Viscount, historical romanslarda sevdiğim her şeye sahipti. Heyecan, entrika, romantizm, tutku, mizah ve en önemlisi hayatları, aşkları için yaptıkları ve zaferleri beni tamamen içine çeken ve
Başlarken bu kadar sevip, etkileneceğimi düşünmediğim bir kitabın beni şöyle güzelcene bir hem sarsıp hemde sıcacık yapmasına bayılıyorum.
Her tür duygudan bir tutam barındıran fazlasıyla gerçekçi, inandırıcı, ilginç ve şaşırtıcı bir kitaptı kendileri.
Joe Talbert a bayıldım, bayıldım ve bayıldım. Karakterinin güzelliğinin detaylarına girersem sayfalar yazabilirim, o yüzden ne sizi ne de kendimi hiç kasmadan olayı bayıldımla kapatıyorum.
Hem belki Jeremy e de çok bayıldım ve belki Lilaya da çok bayıldım.:)))
Ve tabili Carl ahhh Carl ahhh…..
Ve birde en vefalı dost Virgil, hepsine aşırı bayıldım.
Bir ders için yazılması gereken biyografiyle başlayan hikayenin vardığı noktalar ve dokunduğu hayatlar peh peh peh,….
Yazarın ilk kitabıymış, ee tutunca da devamını getirip olayı tam anlamıyla seriye bağlamış.:))
Poliye gerilim kitaplarının içinde bam telinizi sızlatan cinsten duyguların da olmasını seviyorsanız kesin tavsiyemdir, o kitap işte budur.
Dante Alighieri - İlâhi Komedya - Cehennem
İlahi Komedya - Cehennem Hocası Virgil ile girer cehennemin içine... Tüm katları gezerken Dante soruyor, hocası Virgil anlatıyor.Öyle bir mantıkta başlamış ki yazmaya, yazarken bir yandan da kendi kendine öğretiyor gibi .
'Ey buraya girenler, tüm umutlarınızı dışarıda bırakın.'
Cehennemin girişinde yazıyor. Çünkü hayatta var olmak için tutunduğumuz en yüce duygu umuttur ve artık bitmiştir. Hesap zamanıdır.
Her katı kendi değer yargılarına göre birden dokuza kadar dizmiş öyle şekillendirmiştir. Tabiri caizse en hafif Cehennemlikler bir , en fenaları dokuza atılmıştır. En önemli husus ise son kat İhanet edenlere, son katın son hendeği Tanrıya ihanet edenlere ayrılmıştır.
Dikkat çeken başka bir husus kabulleniş. Orada olan herkes durumu kabullenmiş durumda. Bulunulan yer düşünülünce mantık da bunu söylüyor fakat okurken ve hali hazırda yaşarken umutsuz ve herşeyi kabullenmiş olmak kolay gelmiyor.
Çok merak ettiğim ve uzun süredir aklımda olan seriyi bitirdim. Üzerinden bi kaç hafta geçti, içimde demlendi ve nihayet görüşlerimi naçizane Cehennem bölümü üzerinden yazdım. Tavsiyem olgun hissederken ve boş bir kafayla sakin sakin okunması. Değerlendirmem ise benim birikimimin çok ötesinde. Bu tip bir eser şimdiye kadar okumadım ve okuyacağıma da inanmıyorum. Hala etkisindeyim 
İlahi Komedya - ArafAlıntı
İlahi Komedya - Cehennem Hocası Virgil ile girer cehennemin içine... Tüm katları gezerken Dante soruyor, hocası Virgil anlatıyor.Öyle bir mantıkta başlamış ki yazmaya, yazarken bir yandan da kendi kendine öğretiyor gibi .
'Ey buraya girenler, tüm umutlarınızı dışarıda bırakın.'
Cehennemin girişinde yazıyor. Çünkü hayatta var olmak için tutunduğumuz en yüce duygu umuttur ve artık bitmiştir. Hesap zamanıdır.
Her katı kendi değer yargılarına göre birden dokuza kadar dizmiş öyle şekillendirmiştir. Tabiri caizse en hafif Cehennemlikler bir , en fenaları dokuza atılmıştır. En önemli husus ise son kat İhanet edenlere, son katın son hendeği Tanrıya ihanet edenlere ayrılmıştır.
Dikkat çeken başka bir husus kabulleniş. Orada olan herkes durumu kabullenmiş durumda. Bulunulan yer düşünülünce mantık da bunu söylüyor fakat okurken ve hali hazırda yaşarken umutsuz ve herşeyi kabullenmiş olmak kolay gelmiyor.
Çok merak ettiğim ve uzun süredir aklımda olan seriyi bitirdim. Üzerinden bi kaç hafta geçti, içimde demlendi ve nihayet görüşlerimi naçizane Cehennem bölümü üzerinden yazdım. Tavsiyem olgun hissederken ve boş bir kafayla sakin sakin okunması. Değerlendirmem ise benim birikimimin çok ötesinde. Bu tip bir eser şimdiye kadar okumadım ve okuyacağıma da inanmıyorum. Hala etkisindeyim İlahi Komedya - ArafReklam
Reklam