“Vicdanın Sükûtu”
Bir ömür sustum, içimle konuştum,
Zulme eğilmedim, hakla yoğruştum.
Nice ferman geçti, ben hep duruştum,
Nefse eğilmedim, hicranla yandım.
Bir tek düşüncemdi suçum bu yerde,
Haysiyet yüküyle eğdim seherde.
Her sözüm, şuurum taşlandı derde,
Yüreğim kırıldı, kinle sarandım.
Ne bir kalp kırdım, ne ah aldım kimseden,
Vicdanım susmadı, geçtiğim her neden.
Zehri bal eyledim, ben yine neşeden
Yoksundum, sustum da gururla kaldım.
Halk beni anlamaz, bilmem de bilsin,
Ömrümce taşıdım aşkı bir hisin.
Ruhumda gezinen o nar-ı küfrün
İçinde bile ben rahmete daldım.
Olsun, varsınlar, anlamasınlar,
Yalnızlığa varım, kınamasınlar.
Fıtratımda aşk var, barış taşınır,
Ben hakikatin yolcusu kaldım.
Bir gün biter elbet kinle bu devran,
Fâni heveslerden kurtulur her can.
Toprakta eşitiz, ne paşa ne han,