“Bana bunu söyleme. Bu imkânsız. Ve bana bunu söylemen, onun bana ilgisi olduğuna dair umut vermen... Hayatımda bir de bunun kalp acısına ihtiyacım yok. Biz arkadaşız. Başka bir şey yok.”
“Arkadaş ya da değil, Tibe sana değer veriyor. Ve sadece bu yüzden bile çok dikkatli olmalısın. Senin sırtına bir nişan tahtası çizdi ve saraydaki kızlar da bunun farkında."
‘’Günah da yok, erdem de. İnsan bir şeyler yapıp duruyor işte…’’
"Beni istemiyorsan tepelerden birine çıkıp orada kendime bir mağara bulabilirim. Sen gitmemi söyle, ben hemen yok olurum."
Çılgınlık değil mi bu?
Tanımadığım kalabalıkları besleyecek balı üretmek için en değerli çiçeklerimin özünü silip süpürdüğümü, onları köklerinden çekip kopardığımı ve ayaklarımın altına alarak ezip yok ettiğimi hissedebiliyorum.
Ama ölümün nezaketi yok!
