Nur Yılmaz
@zarifbirleyla
Şu anda okuduğu kitaplar
Hayal kırıklığıEdebiyat & Roman
İlk 2 kitabı büyük bir hevesle okuduktan sonra bu 3.kitap bende büyük bir hayal kırıklığı yarattı. Özellikle ikinci kitabın kaldığı yerden sonrasını inanılmaz merak ederken yaklaşık 200-250 sayfa boyunca şimdi bahsedecek şimdi sıracak gelecek diye diye okudum. O kadar çok bilgi vardı ki bu bilgileri vermekten karakterlere sıra gelmedi gibi hissediyorum. Olaylar bu kadar ilginç hale gelmişken harika bir kitap olacak diye bekliyordum, maalesef benim beklentilerimi karşılamadı. Sadece son sayfalarını büyük bir heyecanla okudum ama merak ettiğim bir çok şey cevapsız kaldı. Umarım diğer okuyanları tatmin eden bir kitap olur. Keyifli okumalar..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Satranç, Amok Koşucusu gibi eserleriyle (uzun öykü) tanıdığımız Stefan Zweig’in tek romanı Sabırsız Yürek.. Kitabın arka kapağında acıma duygusuyla ilgili çok çarpıcı bir yazı var. Şu şekilde:
“Acımak-güzel bir duygu! Ama iki tür acıma duygusu vardır. Birincisi, duygusal ve zayıf olanı, başka birinin yaşadığı felaketlerden kaynaklanan acı ve hüzünden olabildiğince çabuk kurtulmak için çırpınan yüreğin sabırsızlığıdır. Bu acıma duygusu, aynı acıyı hissetmekten çok, başkasının acısına karşı kendi ruhumuzun içgüdüsel bir savunmasıdır. Diğer tek gerçek acıma duygusu ise, duygusal olmayan, ama yaratıcı olan, ne istediğini bilen; sabırla gücü yettiğince, hatta gücünün bile ötesinde katlanmaya ve dayanmaya kararlı olunan acıma duygusudur.”
Freud’un öğretilerine derin bir ilgi duyan Zweig’ bu eseri psikolojik bir romandır. Acıma duygusunun nelere yol açabileceğini, insanı nasıl çatışmadan çatışmaya sürükleyebileceğini anlatır. Peki merhamet bize ne yapabilir? Özellikle insanın kendine neler yapmasına sebep olabilir? Bu kitapta bunları göreceğiz.
Akıcı, karakterin hislerini okuyucuya geçiren bir kitaptı. Daha önce başka eserlerini okuduğum için dili çok tanıdıktı. Kitabın ortalarında beni bir miktar sıktı ama sanırım kısa öykülerini okumaya alışık olduğum içindi. Okumak isteyen herkese iyi okumalar..
Sonuç: HüsranEdebiyat
Livaneli’nin bu kitabında konu güzel ve günümüz sorunlarına değiniyor. Her zaman olduğu gibi toplumsal bir konu ele alınmış. Ancak anlatım aşırı düz, merak uyandıran hiçbir nokta yok ve çok sığ kalmış. Konu çok daha iyi araştırılsa ve derinleştirilse belki bambaşka bir şey ortaya çıkabilirdi.
Popüler kültürün etkisiyle birden patlayıp çok hızlı unutulacak bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Bir de söylemeden geçmek istemiyorum artık Livaneli kitapları hep aynı eksende dönüyormuş gibi gelmeye başladı. Serenad ile başlayan mükemmel hikayemiz okuduğum diğer kitaplarıyla balon gibi sönmeye devam ediyor.
Jean-Louis Fournier eşinden önce ölmek istiyor ancak eşi ondan önce davranıyor. 40 yıllık evliliğin ardından dul kalan Fournier eşinden bize bahsediyor. Acılarını, anılarını, eşi öldükten sonra yaşadıklarını anlatıyor. Devamlı onu anıyor sıradan bir anda, bir gül yaprağında, bir mektupta, bir cüzdanda, bir şapkada. “Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum.” diyor. Garcia Marquez yazmıştı: “Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli.” En sıradan anın bile sevdiklerimizi kaybettikten sonra üzerimizde ne büyük etkisi olabileceğini anlatıyor.
Öyle içten yazılmış öyle güzel anlatılmış ki acılarına ortak oluyor muhakkak kendi hayatınızdan bir kesit, bir cümle buluyorsunuz. Canım Begüm yine müthiş bir kitapla tanışmama vesile oldu :) 
Yeşim Uzundal
“Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yaz tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi.”
Yeşim Uzundal
“Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yaz tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi.”
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2021 13. kitabı
·70 günde okudu
·Okunma: 18 Mart 2021 11:42
Tarihi Hoşça Kal Lokantası bir öykü kitabı.. “kaybetmek bizim işimizdir” diyen insanların öyküleri..
Her öyküde içinizde bir yerlere muhakkak dokunuyor Şermin Yaşar. Öyle bir çırpıda okumak değil sindire sindire okumak gerekiyor bence. Çünkü içerisinde öyle öyküler var ki bittikten sonra bir süre boşluğa bakıp derin derin düşünüyorsunuz, derin derin iç çekiyorsunuz. Aynı acıyı yaşıyor, aynı yalnızlığı paylaşıyorsunuz.
Mutlaka okuyun.. Şermin Yaşar sizinde kalbinize muhakkak dokunacak..
“Konuşana kadar herkes sıradan, herkes birbirinin aynısıydı; dertlerimizle farklılaşıyorduk, anlattığımızda birbirimizden ayrılıyorduk.”
“... Oda daha çok soğudu sanki telefonu kapatınca. Üstüme hırkamı aldım. Beden üşüse çaresi vardı işte, eyvah ki ruh üşüyorsa…”
“Kırk yaşında, elli yaşında da olsan annen hayattaysa ona hep ihtiyaç duyuyorsun. Annen yaşadığı sürece elini onu doğru uzatıyorsun, tutmak istiyorsun.”
