Bir insanın büyüklüğünü belli eden bence amor fati dir; insanın hiçbir şeyi geçmişte, gelecekte, sonsuza dek başka türlü istememesidir. Zorunluluğa yalnızca katlanmak, hele onu gizlemek yetmez -her türlü ülkücülük zorunluluğa karşı bir aldatmacadır-, iş onu
sevmekte...
Bir iş kötü bitti mi insan yaptığını doğru değerlendiremez olur kolayca. Bana kalırsa pişmanlık acısı bir çeşit kem gözdür. Başarıya varamayan bir şeyi başarıya varmadığı için bir kat daha saygın tutmak.
Biriyle tam bir ilişki kurabilmen için önce kendinle ilişki kurabilmelisin. Eğer kendi yalnızlığımızı kucaklayamazsak, inzivaya karşı kalkan olarak başka birini kullanırız. Yalnızca bir kartal gibi yaşayabilen insan -kimsenin seni seyretmesine ihtiyaç duymadan- başka birine sevgisini verebilir; yalnızca o zaman o insan bir başkasının büyümesi ve gelişmesiyle ilgilenebilir.