“ya hayatlarinin anlamini bulamayanlar?” diye soze girmisti kızıldereli.”
“onlar ne olacak?” “onlar da,göğüslerinde bir et parcasiyla canlı canlı curuyecekler.ve buna da yasamak demeye devam edecekler!”
görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum,ter içindeydim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu.
nefret ettiğim bir şey daha varsa o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatrınızı sorup, “iyiyim” demenizi beklemeleridir.