Franz Kafka nın hayatı hakkında genel bilgiler ve kitapları hakkında bilgiler de içeren çok güzel bir özet-kitap. Çizimleri ve değerlendirmeleri, verilen bilgiler ve herşeyin tam ortasında sevgili Franz Kafka . Bu kitapla denk geldiğim için çok memnunum.
9/10
2026 147. kitabı
Üçüncü Yeni - Sayı 44 (Nisan-Mayıs-Haziran 2026) 
Üçüncü Yeni Dergisi
Edebiyatın insana, insanın ise kendi içine döndüğü o kadim duraklardan biri bu ay Üçüncü Yeni Dergisi ile yeniden bizleri selamlıyor. Toplam 52 sayfadan oluşan ve yayın hayatına farklı bir soluk katan dergi, 44. sayısında son derece vurucu, bir o kadar da zamansız bir temayı sayfalarına taşıyor. Yalnızlık.
İlk defa sayfalarında kalem oynattığım ve genel yayın çizgisiyle bende büyük bir beğeni uyandıran Üçüncü Yeni, bu sayısında çok sesli ve zengin bir içerik haritası sunuyor. Derginin sayfalarını araladığınızda sizi karşılayan yazar 
Ayşegül Sözen Dağ röportajı, sayıya dinamik ve ufuk açıcı bir giriş sağlıyor. Bununla da kalmıyor, derginin özellikle şehir, etimoloji ve inceleme kısımları, edebi derinliği entelektüel bir zeminle besleyen, dergiye çok yönlü bir kimlik kazandıran en beğendiğim köşeler oldu. Kelimelerin kökenine inen, mekân ile insanı buluşturan ve metinleri masaya yatıran bu bölümler, dergiciliğin nitelikli örneklerinden birini sunuyordu.
Ancak bu sayının benim için en hususi ve anlamlı yanı, kuşkusuz "Kalabalıklar Arasında Yalnızlık" başlıklı yazımla bu edebi iklime dahil olmuş olmamdır.
Yazımda, insanın modern dünyanın keşmekeşindeki yalnızlığından ve münzevilikten yola çıkarak, kendi içime, yani kendi kitabım olan " 
Elifce "me dokunan bir iz sürdüm. Bu içsel yolculukta, edebiyat tarihinin kendi içindeki meşhur yalnızlarını da unutmadım, yol üstünde Franz Kafka ve 
Nilgün Marmara ’nın uğraklarına uğradım, ruhlarını saygıyla yâd ettim. Nihayetinde ise hayatın kaçınılmaz ve tek mutlak gerçeği olan ölüm ile kapanış yaparak, dünyadaki yalnızlığın aslında bütünü kuşatan, kaçılamaz bir hakikat olduğunu gözler önüne sermeye çalıştım.
Bu derin ve
Üçüncü Yeni - Sayı 44 (Nisan-Mayıs-Haziran 2026)Üçüncü Yeni Dergisi · Üçüncü Yeni Dergisi Yayınları · 20262 okunma
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaptan Kalanlar: Şato Franz KafkaEdebiyat
Puan vermedi
Kitaptan Kalanlar
Franz Kafka – Şato
Kafka’nın ne yazık ki okuduğum ilk kitabı…
Ve kendisinin yayımlanmasını istemediği, ölümünden sonra arkadaşı tarafından basılan, tamamlanmamış bir eser.
Kitaba başladığımda;
karanlık bir köy,
iş için köye gelen bir yabancı,
bu yabancıya oldukça kaba davranan köylüler
ve uzakta beliren bir şato…
İlk sayfalarda zorlandım.
Hatta bir noktada bırakmaya yaklaştım.
Bu aşamada @sozyazarkitap hesabının yönlendirmesiyle okumaya devam edebildim.
İlerleyen sayfalarda ise;
karmaşa ve belirsizliğin içinde
kendimi giderek daha fazla içine çeken,
aktif ve merak uyandıran bir akışın içinde buldum.
Bir şato…
Görünmeyen bir Kont…
Farklı seviyelerde memurlar…
Ve bir köy:
Şatoyu neredeyse kutsallaştıran köylüler,
katı bir hiyerarşi,
bu düzeni çıkarı için kullananlar
ve o düzenin içinde ezilenler…
Ve kadınlar…
Hâlâ tam anlamlandıramadığım bir serbestlik içinde.
Kitaptan Kalanlar: Dava Franz KafkaEdebiyat
Kitaptan Kalanlar:
Franz Kafka – Şato
Kafka’nın ne yazık ki okuduğum ilk kitabı…
Ve kendisinin yayımlanmasını istemediği, ölümünden sonra arkadaşı tarafından basılan, tamamlanmamış bir eser.
Kitaba başladığımda;
karanlık bir köy,
iş için köye gelen bir yabancı,
bu yabancıya oldukça kaba davranan köylüler
ve uzakta beliren bir şato…
İlk sayfalarda zorlandım.
Hatta bir noktada bırakmaya yaklaştım.
Bu aşamada @sozyazarkitap hesabının yönlendirmesiyle okumaya devam edebildim.
İlerleyen sayfalarda ise;
karmaşa ve belirsizliğin içinde
kendimi giderek daha fazla içine çeken,
aktif ve merak uyandıran bir akışın içinde buldum.
Bir şato…
Görünmeyen bir Kont…
Farklı seviyelerde memurlar…
Ve bir köy:
Şatoyu neredeyse kutsallaştıran köylüler,
katı bir hiyerarşi,
bu düzeni çıkarı için kullananlar
ve o düzenin içinde ezilenler…
Ve kadınlar…
Hâlâ tam anlamlandıramadığım bir serbestlik içinde.
birey olabilmek zordur toplumda1000Kitap
"Hiç kimse gece gündüz, sürekli olarak açlık sanatçısını izleyemezdi. Bu yüzden de hiç kimse açlığın çok sıkı ve sürekli olduğuna dair ilk elden bir kanıt sunamazdı; bunu yalnızca açlık sanatçısı bilebilirdi."
Dünya klasiklerinden Franz Kafka kaleminden 
Açlık Sanatçısı kitabı koridor yayıncılıktan Ahmet Arpat çevirisi ile hikaye türünde kitap.
Açlık Sanatçısı, insanın varoluşsal yalnızlığını ,modern bireyin kendini anlama ve ifade etme arayışını, toplumun bu çabayı anlamaktaki yetersizliğini ve sanatın doğasına dair derin bir alegori sunar.
Hikayede, sanatçı şehir meydanlarında ve sirklerde insanlara bir kafesin içinde günlerce, hatta haftalarca hiçbir şey yemeyerek aç kalarak izleyicilerine ve kendisine ruhsal doyum sağlayan bir gösteri sunmaktadır. Hayatını sadece bu yolla idame ettiren sanatçı kafeste aç kalmayı büyük bir tutkuyla yapar. İnsanların, sanatçı üzerindeki ne zaman yemek yiyecek düşüncesiyle yaptığı psikolojik baskı ve merak duygusu gece-gündüz yorulmak bilmeden sanatçının başında acaba yemek yer mi düşüncesiyle deyim yerindeyse nöbet tutma süreçlerini de kitapta aktarılır. Ancak zamanla merak ve ilgi de azalır halkın eğlence anlayışı değişir. Açlık sanatçısı bir sirk köşesinde, unutulmuş kafeste yapayalnız kalır. Açlık sanatçısının yerine panter konur. Panteri izlemeye gelen seyirciler açlık sanatçısına göre daha fazladır. Bunun nedeni de panterin hayattan daha fazla keyif almasıdır. Hikâyede ayrıca panterin canı ne isterse verildiğinden bahseder. Bu da okuyuculara birçok açıdan yorumlanabilecek bir ipucudur.
Sanatçılara verilen değeri gösteren Açlık Sanatçısı, Kafka’nın ölmeden önce yayımlanan son eseridir.
"Birey büyük ölçüde toplum tarafından yalnız bırakılır ve mağdur edilir."
Dönemin ve toplumun dişlileri arasında sıkışmış, kendini bulmayı
Franz Kafka kaleminden Açlık Sanatçısı kitabı koridor yayıncılıktan Ahmet Arpat çevirisi ile hikaye türünde kitap.
Açlık Sanatçısı, insanın varoluşsal yalnızlığını ,modern bireyin kendini anlama ve ifade etme arayışını, toplumun bu çabayı anlamaktaki yetersizliğini ve sanatın doğasına dair derin bir alegori sunar.
Hikayede, sanatçı şehir meydanlarında ve sirklerde insanlara bir kafesin içinde günlerce, hatta haftalarca hiçbir şey yemeyerek aç kalarak izleyicilerine ve kendisine ruhsal doyum sağlayan bir gösteri sunmaktadır. Hayatını sadece bu yolla idame ettiren sanatçı kafeste aç kalmayı büyük bir tutkuyla yapar. İnsanların, sanatçı üzerindeki ne zaman yemek yiyecek düşüncesiyle yaptığı psikolojik baskı ve merak duygusu gece-gündüz yorulmak bilmeden sanatçının başında acaba yemek yer mi düşüncesiyle deyim yerindeyse nöbet tutma süreçlerini de kitapta aktarılır. Ancak zamanla merak ve ilgi de azalır halkın eğlence anlayışı değişir. Açlık sanatçısı bir sirk köşesinde, unutulmuş kafeste yapayalnız kalır. Açlık sanatçısının yerine panter konur. Panteri izlemeye gelen seyirciler açlık sanatçısına göre daha fazladır. Bunun nedeni de panterin hayattan daha fazla keyif almasıdır. Hikâyede ayrıca panterin canı ne isterse verildiğinden bahseder. Bu da okuyuculara birçok açıdan yorumlanabilecek bir ipucudur.
Sanatçılara verilen değeri gösteren Açlık Sanatçısı, Kafka’nın ölmeden önce yayımlanan son eseridir.
"Birey büyük ölçüde toplum tarafından yalnız bırakılır ve mağdur edilir."
Dönemin ve toplumun dişlileri arasında sıkışmış, kendini bulmayıAkıl İle Yüreğin Çıkışı Olmayan Labirenti: Karmaşık Duygular
Stefan Zweig okumak, insanın kendi iç dünyasında tehlikeli bir yolculuğa çıkması demektir. 
Karmaşık Duygular, benim için sadece bir kitap değil, insan ruhunun en kuytu köşelerinde yapılmış bir otopsi oldu.
Kitap yedi farklı öyküden oluşuyor. Evet, karakterler, olaylar, mekanlar farklı ama hepsinin kesiştiği ortak bir payda var: İnsan olmanın getirdiği o muazzam çıkışsızlık hali. :(
Öyküleri okurken hep Aşkın Nur Yengi'nin o meşhur dizeleri dolandı dilime: ) :
"Kor gibi sıcak, yada sular gibi serin
Bir yanım karşı koyar, bir yanım ister...."
Stefan Zweig, tam olarak bu ikilemi anlatıyor işte. Aklın asla onaylamadığı, mantığın "dur" dediği yerde, yüreğin o aklı hiçe sayarak kendi bildiğini okuması...
#304864414 insanın bile, isteye kendi uçurumuna yürüyüşü bu.
Kitabı okurken zihnim ister istemez edebiyatın en derin dehlizlerine kaydı. İnsan pisikolojisinin en uç sınırlarında gezinebilen, ruhun o tekinsiz sınır hatlarını çizebilen en nadir yazarlardan birisi şüphesiz 
Fyodor Dostoyevski'dir. [Benim de en enn çok sevdiğim yazar. :)] İşte bu öykülerdeki karakterlerin marazi hallerinde, kendileriyle olan o acımasız savaşlarında hep Fyodor Dostoyevski'nin o ağır, sarsıcı gölgesini hissettim. Stefan Zweig'de tıpkı Fyodor Dostoyevski gibi karakterlerini acımadan uçurumun kenarına kadar getiriyor. Buna bir de Franz Kafka 'nın o boğucu çıkışsız dehlizleri ve 
Oğuz Atay 'ın tutunamayan, kendi zihninin içinde kaybolan o aydın yalnızlığı eklenince, okuma deneyimi benim için tam bir edebi şölene [ve aynı zamanda bir meydan okumaya :)] dönüştü. #304618697 feryatları, bu edebi akrabalığın en somut kanıtı.
Yalan yok; kitap beni inanılmaz yordu. :) Ama bu kötü bir yorgunluk değil. #304868656 :))
Karakterlerin o bitmek bilmeyen "kendini didikleme hali", kaderle ve
Stefan Zweig okumak, insanın kendi iç dünyasında tehlikeli bir yolculuğa çıkması demektir. Karmaşık Duygular, benim için sadece bir kitap değil, insan ruhunun en kuytu köşelerinde yapılmış bir otopsi oldu.
Kitap yedi farklı öyküden oluşuyor. Evet, karakterler, olaylar, mekanlar farklı ama hepsinin kesiştiği ortak bir payda var: İnsan olmanın getirdiği o muazzam çıkışsızlık hali. :(
Öyküleri okurken hep Aşkın Nur Yengi'nin o meşhur dizeleri dolandı dilime: ) :
"Kor gibi sıcak, yada sular gibi serin
Bir yanım karşı koyar, bir yanım ister...."
Stefan Zweig, tam olarak bu ikilemi anlatıyor işte. Aklın asla onaylamadığı, mantığın "dur" dediği yerde, yüreğin o aklı hiçe sayarak kendi bildiğini okuması...
#304864414 insanın bile, isteye kendi uçurumuna yürüyüşü bu.
Kitabı okurken zihnim ister istemez edebiyatın en derin dehlizlerine kaydı. İnsan pisikolojisinin en uç sınırlarında gezinebilen, ruhun o tekinsiz sınır hatlarını çizebilen en nadir yazarlardan birisi şüphesiz Fyodor Dostoyevski'dir. [Benim de en enn çok sevdiğim yazar. :)] İşte bu öykülerdeki karakterlerin marazi hallerinde, kendileriyle olan o acımasız savaşlarında hep Fyodor Dostoyevski'nin o ağır, sarsıcı gölgesini hissettim. Stefan Zweig'de tıpkı Fyodor Dostoyevski gibi karakterlerini acımadan uçurumun kenarına kadar getiriyor. Buna bir de Franz Kafka 'nın o boğucu çıkışsız dehlizleri ve Oğuz Atay 'ın tutunamayan, kendi zihninin içinde kaybolan o aydın yalnızlığı eklenince, okuma deneyimi benim için tam bir edebi şölene [ve aynı zamanda bir meydan okumaya :)] dönüştü. #304618697 feryatları, bu edebi akrabalığın en somut kanıtı.
Yalan yok; kitap beni inanılmaz yordu. :) Ama bu kötü bir yorgunluk değil. #304868656 :))
Karakterlerin o bitmek bilmeyen "kendini didikleme hali", kaderle ve