Ben hayatta yalnız iki gerçek felaket tanıyorum: vicdan azabı ve hastalık. Mutluluk, bu iki kötülüğün uzak olmasındadır.
“Niçin doğru olmasın?” diye sordu Prens Andrey, “Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu takdir etmek insanların işi değil. İnsanlar daima yanıldılar ve yanılacaklar, hem her şeyden çok da, doğru olduğunu ve doğru olduğunu sandıkları şeyde.”
Size son defa söylüyorum: Bütün dikkatinizi kendi nefsinize çevirin, duygularınıza zincir vurun, mutluluğu başka yerde değil, kendi yüreğimizde arayın. Huzurun kaynağı dışımızda değil içimizdedir...
Biz ancak, hiçbir şey bilmediğimizi bilebiliriz. Bu da insan üstünlüğünün en yüksek basamağıdır.
XVI. Louis’yi, bir cani saydıkları için idam ettiler, bir yıl sonra da onu idam edenleri yine bir şeyler yüzünden öldürdüler. Kötü olan ne? İyi olan ne? Neyi sevmek, neden nefret etmek gerek? Neyin uğruna yaşanıyor ve ben neyim? Hayat nedir, ölüm ne? Bütün bunlara hangi güç hükmediyor?” diye kendi kendine soruyordu.