Doğduğum şehirde ikisi de uyurgezer olan kadınla kızı yaşıyorlardı. Bir gece sessizliyin etrafı kapladığı bir saatde uykuda gezerlerken her ikisi sisle örtülü bahçede karşılaşmışlar. Ve anne konuşur:
-İşte geliyor,düşmanım . Gençliyimi mahv eden sen yaşamını benimkinin yıkıntıları üzerine kurdun. Seni bir öldüre bilsem…
Ve kız yanıtladı:
-İğrenç kadın, yaşlı ve bencil... Daima benle Özgür arasına giren sen , öz yaşamımı senin köhne yaşamının bir yankısı haline getirmek isteyen sen. Sen hala neden yaşıyorsun?
Tam bu sırada bir horoz ötdü ve iki kadın da uyandı. Anne sevgi içinde:
-Sen misin güzelim? - derken , kızı da :
-Evet , benim sevgili anneciğim-diye cevap verdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlar sadəcə yaşlıların mühafizəkar, gənclərin yenilikçi olduğunu düşünərlər. Amma əsas gənclər mühafizəkardır.Yaşamaq istəyən, amma bu mövzuda başını yormayan, onsuz da buna zamanı olmayan və bu səbəblə o zamana qədər davam edən həyatı özlərinə örnək alan gənc insanlar.
Öfke neşeye,nefret sevince dönüşe bilir.Ancak yok olmuş bir ülke varlığına tekrar kovuşamaz.Ölüler yeniden canlanamaz.
Şimdi de kendi kendime şu lüzumsuz suali soruyorum: Kolay elde edilmiş bir saadet mi, yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir?
Ama kimse sana “Sen daha önce susmaman gereken yerde sustun, bu yüzden şimdi böyle patlıyosun” demez. ”Gereksiz tepki veriyorsun,haksızsın”-der.İçinde biriken iyi şeyleri de,kötü şeyleri de ifadə ede bilmelisin.
