⚘️Güllü⚘️
@Gul_91
Hayatı okuyarak anlayan, hislerini yazarak anlatan biriyim.
249 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
( En'am, 30)
"Rablerinin huzuruna getirildikleri zaman sen onları bir görsen! (Allah) '(Söyleyin bakalım) bu (yeniden dirilme): gerçek değil miymiş?' diyecek. Onlar da 'Rabbimize andolsun ki evet!' diyecekler. Allah da, 'Öyle ise inkâr ettiğinizden dolayı azabi tadin!' diyecek."
Puan vermedi·152 syf.·
2026 15. kitabı
Varlığın gürültüsünden kaçıp o dinginliğe sığınmak, modern dünyanın karmaşasında bir yenilgi değil; Schopenhauer’ın da dediği gibi, insanın kendi gerçekliğini bulduğu en saf andır. Hiçliğin Mutlu Sessizliği, dünyadan el etek çekmeyi bir kayıp gibi anlatmak yerine, neyin gerçekten değerli olduğunu anlamaya yönelik bir alan açıyor. Buradaki sessizlik bir yok oluşu değil; kalabalıklar içinde kaybolan o yalın benliğimizi yeniden bulma çabasını temsil ediyor.
Kitaba biraz yakından baktığımızda, mutluluğun dışarıdaki unvanlarda veya eşyalarda değil, zihnin kendi berraklığında gizli olduğunu anlıyoruz. Hayatın o bitmek bilmeyen arzular döngüsünü sadeleşerek kırmak, aslında ruhun üzerindeki gereksiz yükleri bir kenara bırakmak demek. Gelecek kaygısı ve geçmişin gölgeleri arasında sıkışan zihni "şimdi"nin sadeliğine çeken bu bakış açısı, insana asıl sığınağın kendi içinde olduğunu hatırlatıyor. Herkesle ve her şeyle meşgul olmak yerine, seçilmiş birkaç fikirle derinleşmenin insanı ne kadar beslediğini fark ediyoruz.
Schopenhauer’ın "hiçlik" dediği şey, aslında bir nevi arınma süreci. Tıpkı bir tablodaki boşlukların ana figürü belirginleştirmesi gibi, hayatımızdaki sessizlikler de yaşanan anları daha anlamlı kılıyor. Bu yaklaşım insanı bir kalıba sokmuyor; aksine her şeye yetişme zorunluluğunu reddedip, kendi halinin yeterliliğini savunarak omuzlardaki yükü hafifletiyor. Eser, dünyayı değiştirmekten ziyade ona bakışımızı dönüştürmeyi önceliyor. İnsan kendi içinde sağlam bir kale inşa ettiğinde, dışarıdaki uğultu artık eskisi kadar yaralayıcı olmuyor. Gerçek huzur, dünyanın bize sunduklarında değil, insanın kendi iç dünyasında bulunuyor. Kişi, ancak dünyanın gürültüsü dindiğinde ve kendi sessizliğiyle barışabildiğinde gerçek özgürlüğe kavuşuyor.
